Αργότερα, αργότερα θα έρθουνε τα κότερα

Φωτογραφία πρώτη: Καλοκαίρι 2014 στην παραλία Μουτσούνα της Νάξου. Ο προαλειφόμενος, τότε, για πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προσπαθούσε να χώσει στην άμμο μια ομπρέλα (σαν αυτές που δίνουν δώρο τα καταστήματα καλλυντικών με αγορές τόσων ευρώ). Την ξέρω τη Μουτσούνα. Είναι από εκείνες τις οικογενειακές παραλίες με τις γιαγιάδες που πέφτουν στη θάλασσα φορώντας κάτι απροσδιόριστο μεταξύ ρόμπας και μαγιό, τα παιδάκια με τα «μπρατσάκια», τα τάπερ με τις μοσχομυρωδιές και τα παρκαρισμένα στην άμμο αυτοκίνητα. Προσωπικά, μου αρέσουν αυτές οι παραλίες. Εχοντας, επί δεκαετίες, αναμετρηθεί με τη ματαιοδοξία και τον τάχα αντικομφορμισμό μου σε κοσμικές πλαζ, beach bar με εκκωφαντική μουσική κι ερημικές αμμουδιές γυμνιστών, ανακαλύπτω και μελετώ σε αυτές την υπέροχη και αξιότιμη «ανθρωπίλα» της πραγματικής Ελλάδας.

Φωτογραφία δεύτερη: Καλοκαίρι 2018, σε κάποια ακτή του Ιονίου. Ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, «μακριά από το αγριεμένο πλήθος» και την «ανθρωπίλα», ακόμη μακρύτερα από τον συνεχώς αυξανόμενο βαθμό των θυμάτων στο Μάτι, απολαμβάνει το πούρο του (πιθανότατα θα έχει προηγηθεί απεριτίφ) και την «ανοιχτωσιά» της θάλασσας από το ντεκ πολυτελούς θαλαμηγού. Να θυμίσω ότι τω καιρώ εκείνω, οι διακοπές του Πρωθυπουργού ήταν κάτι μεταξύ επτασφράγιστου μυστικού και X file.

Τις δύο αυτές φωτογραφίες χωρίζουν τέσσερα μόλις χρόνια ρεαλιστικού χρόνου και μια αιωνιότητα σφυρηλατημένη από αυτό που ο λαός ονομάζει ξιπασιά και έχουν περιγράψει αριστοτεχνικά από τον Μολιέρο στον «Αρχοντοχωριάτη» μέχρι τον Ψαθά στη «Μαντάμ Σουσού». Ενα ορμέμφυτο που όταν αναδύεται από την ψυχή του ανθρώπου κάνει κομμάτια και θρύψαλα τις αγνότερες των ιδεολογιών. Ενα ψυχικό έλλειμμα που καλύπτεται μόνο με λούσα, κούρσες, χρυσαφικά και τσάρκες με κότερα (όπως τα έλεγαν στη δεκαετία του 1960 τότε που ένα μεγάλο μέρος της λαϊκής τάξης της χώρας άρχισε να ανταλλάσσει τις αρχές και τις αξίες της με τα απωθημένα του μικροαστισμού). Ενα κοινωνικό φαινόμενο που μοιάζει να φυτεύτηκε τη δεκαετία του 1960, μπουμπούκιασε το 1970, και έβγαλε περικοκλάδες μετά τη δεκαετία του 1980 στους πισινόκηπους (κήποι με πισίνα) των υπό ανάπτυξη, τότε, προαστίων.

Από τις θυελλώδεις συνεδριάσεις των τελευταίων ημερών στη Βουλή, κράτησα μια άκρως αποκαλυπτική στιγμή για τον μικροαστισμό του Πρωθυπουργού και τα συμπράγκαλα των απωθημένων που κουβαλάει. Οταν αναφέρθηκε στις σέλφι που έβγαλε με το «προσωπικό» του σκάφους. Το «υπηρετικό» που δεν ψέλλισε «ακούστηκε» στη διαπασών. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται σε μια κλίμακα αξιών που άλλαξε άρδην όταν το ζεύγος Τσίπρα – Μπαζιάνα, με «γέφυρα» την κυβερνητική εξουσία, έπεσε με τα μούτρα στη μαρμίτα της «ντόλτσε βίτα» και κατάφερε, επιτέλους, να έχει «υπερέτριες» (έστω και δανεικές). Οι ίδιοι, πιθανότατα, δεν μπορούν να καταλάβουν πόσο «γράφει» αυτό επάνω τους για ένα μάτι στοιχειωδώς εξασκημένο στις κοινωνικές ακροβασίες. Και αν κάτι με θυμώνει, λέμε τώρα, δεν είναι ότι κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ένας πρωθυπουργός δεν νοείται να έχει μυστική ιδιωτική ζωή. Είναι περισσότερο που το πρωθυπουργικό ζεύγος προσπαθεί απεγνωσμένα να θάψει τη Μουτσούνα στην άμμο του χρόνου και της συνείδησής του. Μπα, τελικά τούς λυπάμαι γι’ αυτό.