Η άνοιξη παλεύει {LF}στα καμένα

Λες και το Μάτι, ο άλλοτε καταπράσινος οικισμός της Ανατολικής Αττικής, έχει πλέον μια νέα, απόκοσμη πύλη εισόδου: στην κορυφή του διαλυμένου οικισμού, πάνω στη Λεωφόρο Μαραθώνος, αμέτρητοι καμένοι κορμοί δέντρων στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλο, γύρω από διάσπαρτους λοφίσκους θρυμματισμένου ξύλου. Το συγκεκριμένο «εργοτάξιο» (οι κορμοί πολτοποιούνται για να σκορπιστούν στην καμένη γη ως εδαφοβελτιωτικό υλικό) προδιαθέτει για τις αποκαρδιωτικές εικόνες που κατέγραψαν «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» μέσα στο λεηλατημένο από τις φλόγες της 23ης Ιουλίου 2018 οικισμό.

Σχεδόν δέκα μήνες μετά την εθνική τραγωδία με 102 νεκρούς στο Μάτι και τον Νέο Βουτζά, μόνο η… άνοιξη μοιάζει ικανή να «σβήσει» λίγο από το θλιβερό μαύρο στις πυρόπληκτες, έρημες πια, γειτονιές. Κατακόκκινες παπαρούνες, γρασίδι και κίτρινες μαργαρίτες ξεπηδούν στις αυλές ολοσχερώς κατεστραμμένων σπιτιών (σαν οιωνοί αισιοδοξίας), δημιουργώντας ωστόσο στιγμιότυπα εντελώς παράταιρα με το ευρύτερο περιβάλλον. Το ίδιο συμβαίνει με όσες παρεμβάσεις έχει κάνει η ομάδα νέων της περιοχής (με μια πολύχρωμη πινακίδα με τη λέξη Μάτι κ.λπ.).

Και αυτό γιατί στο βασανισμένο Μάτι εξακολουθούν να κυριαρχούν δίπλα σε κτίσματα που γλίτωσαν από τη μανία της φωτιάς τα κουφάρια σπιτιών, όλα βαμμένα με κόκκινη, κίτρινη ή πράσινη μπογιά, που μαρτυρά την τύχη τους, δηλαδή την κατεδάφισή τους ή μη. Κούτσουρα, καμένα κουκουνάρια, ξερόκλαδα, πεταμένα έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές και μπάζα παραμένουν στην άκρη των δρόμων, εκεί όπου τριγυρνούν αδέσποτα αναζητώντας λίγο νερό. Την απόλυτη σιωπή (δεν ακούγεται το παραμικρό ακόμα και για ώρες) στα στενάκια κάτω από την οδό Κύπρου σπάει μόνο η φωνή του παλιατζή, ο οποίος κινείται αργά με το αγροτικό του στις οδούς Περικλέους, Αργυράς Ακτής, Τρίτωνος και Αγίου Ιωάννη. Οι απλωμένες μπουγάδες κάτω από υπόστεγα σε αυλές ή στα μπαλκόνια λιγοστών νοικοκυριών αποκαλύπτουν την ανθρώπινη παρουσία. Η κυριαρχούσα εικόνα όμως, μέρα μεσημέρι, είναι τα αναμμένα φώτα στις εξώπορτες μισοκατεστραμμένων σπιτιών (που σημαίνει ότι ουδείς βρίσκεται ούτε θα βρεθεί εκεί μέχρι το βράδυ) και τα καινούργια συρματοπλέγματα σε μισογκρεμισμένους φράχτες. Είναι ξεκάθαρο ότι οι πληγέντες κάνουν ό,τι μπορούν για να διαφυλάξουν όσα από τα υπάρχοντά τους γλίτωσαν από την πύρινη κόλαση.

Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι το Μάτι παραμένει ένας οικισμός που «μιλά» με… σημειώματα. Το «είμαστε καλά» που έγραφαν αρκετοί πυρόπληκτοι σε μια κόλλα χαρτί πάνω στις καγκελόπορτές τους, τα πρώτα 24ωρα μετά τη φωτιά του περασμένου καλοκαιριού, έχει αντικατασταθεί από άλλου είδους μηνύματα: «Για ό,τι χρειαστεί στο τηλ…», «Το κλειδί είναι απέναντι στο σπίτι της κυρίας Μαρίας», «Δεν μένουμε εδώ. Καλέστε στο…». Εξω από κάποια (λιγοστά είναι η αλήθεια) πληγωμένα σπίτια υπάρχουν πάντως και οι διευκρινίσεις της πολιτείας: «Αδεια κατεδάφισης τμήματος υπογείου», «Υλικά αμιάντου, παρακαλώ μην εισέρχεστε».

Αμίαντος. Στο μεταξύ, ειδικά το θέμα απομάκρυνσης του καρκινογόνου αμίαντου – μια σημαντική και αποκλειστική αρμοδιότητα της πολιτείας, που θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί στο τέλος του 2018 βάσει συμβάσεων κυβέρνησης και εταιρειών – μπαίνει σε νέα τροχιά αυτό το διάστημα. Με δραματική καθυστέρηση πολλών μηνών, κυρίως λόγω έλλειψης χρημάτων, βρέθηκε νέο κονδύλιο και οι εργασίες από εξειδικευμένα συνεργεία θα συνεχιστούν με διαδικασίες-εξπρές για την αποξήλωση αμιαντούχων υλικών από κατεδαφιστέα κτίρια, αλλά και από τα «κίτρινα», όσα δηλαδή επιδέχονται εργασίες αποκατάστασης.