Μικρό καλάθι προσφορών από τους επενδυτές

Προσπάθεια να λύσουν τη δύσκολη εξίσωση των πωλούμενων λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ προκειμένου να υποβάλουν δεσμευτικές προσφορές καταβάλλουν οι υποψήφιοι επενδυτές.

Αυτό αναφέρουν πηγές των κύριων διεκδικητών 20 ημέρες πριν από τη λήξη της ημερομηνίας (28 Μαΐου) για την κατάθεση των οικονομικών τους προτάσεων. Σύμφωνα με τους ίδιους, όπως φάνηκε και από τα ετήσια οικονομικά αποτελέσματα της ΔΕΗ, η Μελίτη και η Μεγαλόπολη το 2018 έκλεισαν με «καθαρές ζημιές 361,8 εκατ. ευρώ και παρά τις διαβεβαιώσεις της διοίκησης της εταιρείας πως πια έχουν μπει σε τροχιά κερδοφορίας, εντούτοις το δυσμενές ευρωπαϊκό περιβάλλον εις βάρος του άνθρακα δεν αφήνει πολλά περιθώρια για μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των λιγνιτικών σταθμών».

Εντούτοις, κύκλοι υποψήφιων επενδυτών σημειώνουν ότι καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να συμμετάσχουν στην τελική φάση του διαγωνισμού με «αξιόλογες» προσφορές.

Οι αβεβαιότητες που προκαλούν για τις ανθρακικές μονάδες παραγωγής ρεύματος οι πολιτικές των Βρυξελλών για μεγαλύτερη διείσδυση των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) αποτυπώνονται και σε ένα σημαντικό οικονομικό μέγεθος που επηρεάζει καθοριστικά το κόστος λειτουργίας τους. Αυτό των τιμών των δικαιωμάτων CO₂ που αγοράζουν οι ρυπογόνες εταιρείες. Αυτές κινούνται στα επίπεδα των 26-28 ευρώ ανά τόνο, όταν πέρυσι ήταν κάτω από 20 ευρώ τον τόνο. Οι προβλέψεις, δε, δείχνουν να εκτινάσσονται στα 30 ευρώ τον τόνο έως το τέλος του 2019.

Επιπλέον, η Κομισιόν δεν έχει ανάψει το πράσινο φως για τον μηχανισμό αποζημίωσης επάρκειας ισχύος των λιγνιτικών μονάδων (ΑΔΙ), γεγονός που θα τις ενισχύσει.

Οι υποψήφιοι επενδυτές (ως επί το πλείστον παραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας), όπως αναφέρουν πληροφορίες, επιδιώκουν να αποκτήσουν τη Μελίτη και τη Μεγαλόπολη, καθώς από τη μια πλευρά, έχοντας στα χαρτοφυλάκια των μονάδων τους και λιγνιτικές, αποκτούν  μεγαλύτερη δυνατότητα διαμόρφωσης ανταγωνιστικών τιμών στη μεταβατική περίοδο μέχρι το 2030, οπότε και οι ΑΠΕ θα αποτελούν ένα ισχυρό μέγεθος στο μείγμα της ενέργειας. Από την άλλη μεριά, θέλουν να κλείσει η υπόθεση της πώλησης των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ καθώς γνωρίζουν πως αν αυτή δεν έχει θετική έκβαση, τότε η Κομισιόν θα απαιτήσει και την πώληση και υδροηλεκτρικών σταθμών, προκειμένου να σπάσει το μονοπώλιο της δημόσιας επιχείρησης. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα για τη διεκδίκηση αυτών των σταθμών θα έχουν ξένοι παίκτες, αποσπώντας μερίδιο από τους εγχώριους ιδιώτες παραγωγούς ρεύματος.

Ωστόσο, πάνω από όλα μια επιχείρηση μετρά το οικονομικό της συμφέρον, κάτι που οι σημερινοί διεκδικητές βάζουν στη ζυγαριά.

Η δύσκολη εξίσωση όμως έχει άλλους συντελεστές. Οπως η ανησυχία της διοίκησης της ΔΕΗ για το ενδεχόμενο να της αναζητηθούν ποινικές ευθύνες στο ενδεχόμενο πώλησης των λιγνιτικών μονάδων με εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Αν και στον δεύτερο διαγωνισμό υπάρχει νομοθετική πρόβλεψη για αποτίμηση των πωλούμενων σταθμών με βάση τα δεδομένα του προηγούμενου διαγωνισμού.

Ενας ακόμη συντελεστής είναι αυτός της κυβέρνησης. Οπως αναφέρουν πηγές, υπάρχουν στελέχη που θέλουν να κλείσει όσο το δυνατόν συντομότερα η πώλησή τους προκειμένου να μειωθούν οι επιπτώσεις για τη ΔΕΗ από τις δημοπρασίες λιγνιτικής ισχύος (ΝΟΜΕ). Υπενθυμίζεται ότι η εταιρεία ζημιώθηκε κατά 224 εκατ. ευρώ. Αν πωληθούν οι μονάδες, μειώνονται οι ποσότητες δημοπράτησης.

Υπάρχουν όμως και στελέχη της κυβέρνησης τα οποία δεν θα επιθυμούσαν να πορευτούν εν μέσω προεκλογικής περιόδου με τα «πωλητήρια» του ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΕΗ.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, όλα είναι ανοικτά για την τύχη του διαγωνισμού πώλησης των λιγνιτικών μονάδων, ακόμη και η μετάθεσή του το φθινόπωρο.