Παίζαμε κρυφτό για κάτι που όλοι γνώριζαν{CR}

Φτάσαμε στην 6η Μαΐου, με προγραμματισμένο τον τελικό για τις 11, προκειμένου να μάθουμε επίσημα αυτό που ο… κόσμος το ‘χε τούμπανο κι εκείνοι κρυφό καμάρι. Οπου «εκείνοι» βάλτε την κυβέρνηση, τον Βασιλειάδη, την ΕΠΟ, ακόμα ακόμα και τις ομάδες. Ναι, τις ομάδες.

Αλλωστε, κανείς δεν βγήκε να διαψεύσει τα δημοσιεύματα και τα σενάρια των τελευταίων ημερών που έλεγαν πως ακόμα και οι ίδιες οι ΠΑΕ δεν είναι αντίθετες στο να γίνει ο τελικός κεκλεισμένων των θυρών, αφού φοβούνται επεισόδια που θα φέρουν τιμωρία με αφαίρεση βαθμών. Βγήκε χθες η ανακοίνωση του Βασιλειάδη και εκτός από… πέντε σειρές αντίδρασης του ΠΑΟΚ δεν υπήρξε τίποτα άλλο. Και πάμε για έναν τελικό με 1.000 προσκλήσεις, σε ένα τοπίο άδειο και παγωμένο. Ούτε γιορτές, ούτε πανηγύρια.

Ο Βασιλειάδης είχε πάρει την απόφασή του από την περασμένη εβδομάδα, όταν η ΔΕΑΒ με την έκθεσή της ανέφερε πως υπάρχει πολύ μεγάλη επικινδυνότητα να βρεθούν και φέτος στο ίδιο γήπεδο οπαδοί του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ. Δεν φρόντισε να αλλάξει την τοποθεσία τέλεσης του τελικού, να το κάνει πιθανότατα με παιδιά, όπως στο μπάσκετ, να σκεφτεί μια κάποια λύση που θα μας έδινε μια πιο ευχάριστη εικόνα συγκριτικά με ένα γήπεδο άδειο κι έρημο. Για δεύτερη φορά τα τελευταία χρόνια, μετά το ΑΕΚ – Ολυμπιακός το 2016, ο τελικός θα γίνει με κλειστές τις πόρτες. Ας το σκεφτούν όσοι θα πουν ξανά αύριο, μεθαύριο πως το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει κάνει βήματα μπροστά. Κλειστές πόρτες σε έναν τελικό μοιάζουν με συνθήκες που ουδείς θέλει να ζει. Ούτε να βλέπει. Πάμε πολύ πίσω όταν οι υπεύθυνοι θέλουν να μας πείσουν ότι κοιτούν το μέλλον. Είναι η απόλυτη νίκη του χουλιγκανισμού και της αλητείας. Είναι η παταγώδης αποτυχία του ίδιου του ποδοσφαίρου απέναντι σε 100-200 που κάνουν τα επεισόδια και κανείς δεν μπορεί να τους ελέγξει. Η συντριπτική ήττα των αρμοδίων να διασφαλίσουν αυτό που έχουν υποχρέωση: κόσμο στο γήπεδο. Δυστυχώς το ποδόσφαιρο έχασε ξανά. Κι έχει μπόλικο δρόμο να διανύσει για να το… γυρίσει.