Το έλλειμμα εμπιστοσύνης στο κράτος{CR}

Τι είναι το ποδόσφαιρο και ποια η προσφορά του στην κοινωνία; Η χώρα που συν-διεκδικεί το Euro 2028 και το Μουντιάλ 2030 με την τακτική «ό,τι κάτσει» αγνοεί την αλφάβητο του αθλήματος.

Το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα, ωστόσο ο Γιώργος Βασιλειάδης φαίνεται πως δεν αντιλαμβάνεται την έννοια «δημοφιλές». Απευθύνεται σε κόσμο, πολύ κόσμο. Οι αθλητές δεν παίζουν monopoly στο σαλόνι του σπιτιού τους. Τα γήπεδα δεν κατασκευάστηκαν με χιλιάδες θέσεις για να τα βλέπουμε άδεια.

Και μόνο η συζήτηση για το αν πρέπει να έχει κόσμο ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδος προσβάλει τη νοημοσύνη μας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να απομονώσει το δημοφιλέστερο άθλημα από την κοινωνία γιατί φοβάται πως μπορεί να υπάρξει ένα ποδοσφαιρικό Μάτι. Με άλλα λόγια, δεν εμπιστεύεται το κράτος.

Η δικαιολογία της πρόληψης επεισοδίων είναι τουλάχιστον αστεία για μια χώρα που δηλώνει πως ανήκει στην Ευρώπη και θέλει να διεκδικήσει τη διοργάνωση του Euro 2028 ή του Μουντιάλ 2030.

Μια επικοινωνιακή πολιτική πιρουέτα του Γιώργου Βασιλειάδη που μάλλον τον ζάλισε και τον έθεσε εκτός τροχιάς. Πώς μπορείς από τη μία να διεκδικείς τα κορυφαία ποδοσφαιρικά γεγονότα και από την άλλη να δηλώνεις εμμέσως ανικανότητα για τη διεξαγωγή του τελικού του Κυπέλλου με φιλάθλους;

Ακόμα και αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες πως ο Βασιλειάδης θα επιτρέψει να γίνει ο πολυθρύλητος τελικός παρουσία 12.000 φιλάθλων ένθεν κακείθεν, πάλι θα πρόκειται για βαριά ήττα του αθλήματος, της ΕΠΟ και βεβαίως της κυβέρνησης.

Να θυμίσω πως τον πρόσφατο επαναληπτικό τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες ανάμεσα στην Μπόκα Τζούνιορς και τη Ρίβερ Πλέιτ τον διοργάνωσαν οι Ισπανοί στο Σαντιάγο Μπερναμπέου χωρίς να ανοίξει μύτη, παρουσία των οπαδών και των δύο ομάδων και παρά τα όσα δραματικά είχαν προηγηθεί στο Μπουένος Αϊρες.

Αυτή είναι η διαφορά ενός σύγχρονου κράτους από ένα τριτοκοσμικό, όπως είναι η Ελλάδα.