Ο Πόλεμος των Ακρων: Η Επιστροφή

Γύρισα στην πόλη, έπειτα από τέσσερις ημέρες πλήρους απραξίας. Δεν άκουγα ειδήσεις, δεν διάβαζα τον Τύπο, καθόμουνα στον ήλιο και μέτραγα στα πόσα σκάει το μεγάλο κύμα. Με το που πάτησα το πόδι στην Αθήνα με πήρε απ’ τα μούτρα η μπόχα, όχι της πόλης, αλλά της πολιτικής σκηνής. Δεν βγάζω άκρη για μία ακόμα φορά. Βλέπω, ακούω έναν έναν τους εκπροσώπους, τους υποψηφίους τους βουλευτές, δημάρχους και λοιπούς συγγενείς και ασφυκτιώ. Πνίγομαι.

Τι γλώσσα, τι ύφος, τι αναίδεια, τι κυνισμός, τι κομπορρημοσύνη.

Το επίπεδο είναι φλεγόμενης κερκίδας.

Ακούω τον έναν (Πρωθυπουργός, όχι αστεία, ο κύριος Τσίπρας) να αποκαλεί τον αρχηγό της αντιπολίτευσης «κατσίκι φουριάρικο που πηδάει δεξιά κι αριστερά».

Ανοιξα τα λεξικά, «φουριάρικο» δεν βρήκα, αλλά φαντάζομαι κάτι σαν ιδίωμα που φύεται στους κυβερνητικούς κήπους με κηπουρό τον υπεύθυνο στρατηγικής κύριο Καρανίκα.

Συνεχίζοντας δε ακάθεκτος ο πολιτικός αυτός ανήρ αποκάλυψε ότι ο κύριος Μητσοτάκης κρύβεται πίσω από τα παντελόνια του Πολάκη.

Φαίνεται, εκεί που πιάνανε τον Μάη στο Ροδάκινο της Κρήτης, κάπως θα γύρισε ο Πολάκης να αγναντέψει το πέλαγος κι αμέσως το μάτι του Πρωθυπουργού που, ως γνωστόν, πιάνει πουλιά στον αέρα, του λέει: «Τι είναι αυτός πίσω από τα παντελόνια σου, σύντεκνε;».

«Α, δεν είναι τίποτα, είναι ο Μητσοτάκης που κρύβεται μην πάρει φως».

Αλλά και η αντίδραση της αντιπολίτευσης, τι να σου πω. Βγήκε ένας βουλευτής της ΝΔ και σχολιάζοντας τη φωτογραφία του ντουέτου Τσίπρας – Πολάκης παρά θίν’ αλός είπε: «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι του».

Τώρα όλο αυτό δείτε το σαν προεκλογική ατμόσφαιρα.

Βέβαια αυτή η φωτογραφία δεν είναι να μείνει ασχολίαστη. Σε προκαλεί. Σε γαργαλάει να βγάλεις τον χειρότερό σου εαυτό.

Ομως πίσω απ’ αυτό το ξέγνοιαστο ενσταντανέ, με τον έναν χυμένο σε τρεις καρέκλες σαν κουρελαπλάδα και τον άλλον βυθισμένο στο φουμπού του κινητού του με μάτια γλαρά, ουρλιάζει ένας κυνικός εκβιασμός.

Το μήνυμα που στέλνει στους βουλευτές του ο κ. Πρωθυπουργός είναι:

«Για τολμήστε να ψηφίσετε την πρόταση μομφής στον αψύ Σφακιανό και θα βρεθείτε από κει που σας πήρα. Στα αζήτητα».

Δεν ήθελα να είμαι ούτε ψύλλος στον κόρφο των συριζαίων. Τέτοιος εξευτελισμός. Και θα πάνε από Δευτέρα να καταπιούνε τη γλώσσα τους και να ψηφίσουνε ό,τι μισούνε.

Κατά τα άλλα, η ευαισθησία των κυβερνώντων εξαντλείται στην απαίτηση να διαγραφεί ο δήμαρχος Καλαμάτας για την, ατυχέστατη όντως, δήλωσή του για τον σαϊτοπόλεμο που είχε ως φρικτό αποτέλεσμα έναν νεκρό, ενώ για την κυρία Δούρου με την εκατόμβη νεκρών στην πλάτη, όχι παραίτηση, όχι διαγραφή, αλλά και υποψηφιότητα για περιφερειάρχης τής πρέπει.

Πριν τελειώσω το κείμενο, είδα το ρεπορτάζ του Αλέξη Παπαχελά στον Σκάι για τη φωτιά στο Μάτι.

Εδώ δεν χωράνε αστεία. Εδώ σιωπή.

Και δεν εννοώ τη σιωπή της κυβέρνησης που ήξερε για τους νεκρούς κι έβγαζε τον κακό σκασμό και ρώταγε ενημερωτικά τι ώρα θα πετάξουν αύριο τα Καναντέρ.

Αλλά τη σιωπή του πένθους και του σεβασμού τόσων νεκρών.

Σσσσσς.

Σσσσσσσς.