«Είναι πολλά ρε φίλε!»

Μια ο Γιώργος Μπόγρης το 2017 στην Τενερίφη, μια ολάκερη η ΑΕΚ πέρυσι στο ΟΑΚΑ, ε, διάβολε, λογικό, αναμενόμενο και εξόχως επιθυμητό ήταν να τριτώσει το ελληνικό καλό σήμερα και μεθαύριο στο Φάιναλ Φορ του Basketball Champions League, στην Αμβέρσα… Θέλει να το τριτώσει όχι όποιος κι όποιος, αλλά ο έλλην άρχοντας των δαχτυλιδιών, Νίκος Ζήσης, που μάλιστα έχει και επί προσωπικού λόγους να λυσσάξει για να βάλει κι αυτό το λάφυρο στην (τόσο ασφυκτικά γεμάτη, ώστε να χρειάζεται να ανοίξει νέα πτέρυγα) βιτρίνα του.

«Τώρα που το σκέπτομαι, συνειδητοποιώ ότι το Βέλγιο μου γεννά ανάμεικτα συναισθήματα» τονίζει στα «ΝΕΑ» ο 36χρονος γκαρντ της Μπάμπεργκ, η οποία εξοστράκισε στα πλέι οφ την κάτοχο του τροπαίου (και δικό του μπασκετικό εφαλτήριο στις υψηλές πτήσεις) ΑΕΚ. «Με την Μπιλμπάο (σ.σ.: μαζί με τον Φώτη Κατσικάρη και τον Κώστα Βασιλειάδη) χάσαμε από τη Λοκομοτίβ Κουμπάν (σ.σ.: του MVP Νικ Καλάθη) στον τελικό του Eurocup το 2013 στο Σαρλερουά, ενώ με την Ούνικς Καζάν (σ.σ.: μαζί με τον Αργύρη Πεδουλάκη και τον Κώστα Καϊμακόγλου) το 2014 παίξαμε στην Οστάνδη και προκριθήκαμε στους ομίλους της Ευρωλίγκας, οπότε είμαι στο 1-1». Τι θα συμβεί τώρα στην Αμβέρσα; «Δεν είμαι μάντης για να το προφητέψω, αλλά σίγουρα θα πουλήσουμε πολύ ακριβά το τομάρι μας. Μοχθήσαμε πολύ για να φτάσουμε εδώ και μάλιστα, ειδικότερα μετά την αλλαγή προπονητή, με τον Φεντερίκο Περέγκο στη θέση του Αϊναρς Μπαγκάτσκις, κανείς δεν μας πίστευε και δεν περίμενε ότι θα φτάσουμε στο Φάιναλ Φορ» τονίζει ο Ζήσης, ο οποίος εν κρυπτώ και παραβύστω μπορεί να κάνει πρόβες στην ανάταση των χειρών!

Είκοσι έξι τρόπαια!
«Οταν κατέκτησα το πρώτο τρόπαιό μου, το Κύπελλο Ελλάδος με την ΑΕΚ το 2001, σκεπτόμουν το μέλλον. Τώρα ζω το παρόν και την κάθε στιγμή ξεχωριστά. Οταν σταματήσω, τότε θα αναλογίζομαι το παρελθόν» εξηγεί το modus vivendi του, το οποίο έχει αποδειχθεί αταλάντευτο, αλλά και αλάνθαστο εδώ και μια εικοσαετία, που δρέπει δάφνες απανταχού της γης!

Τολμώ να τον τρολάρω, ρωτώντας τον, δίκην κουίζ, εάν θυμάται πόσα τρόπαια έχει κατακτήσει στην καριέρα του. Τα μετρά από μέσα του και τον προλαβαίνω για να μην κουράζεται. «Είκοσι έξι». «Πολλά ρε φίλε, την υγειά μας να ‘χουμε για να τα αβγατίσουμε» γελάει, αλλά αμέσως σπεύδει να κάνει εκπτώσεις στις επιτυχίες του. «Εσύ υπολογίζεις και τα Super Cup, που άλλοι δεν τα βάζουν, αλλά είναι κι αυτά τίτλοι».

Είναι όντως πολλά ρε φίλε!

Είκοσι έξι τρόπαια, λοιπόν, το εξής ένα! «Απ’ όσα κι αν έχω κατακτήσει εκείνο με την Εθνική το 2005 στο Βελιγράδι δεν συγκρίνεται με κανένα. Είναι η υπέρτατη στιγμή» επισημαίνει το σοφό παιδί του ελληνικού μπάσκετ, που έχει ως επάγγελμα και χόμπι τη συλλογή τίτλων.

Το ταλέντο του τον αξίωσε και ο Θεός τον ευλόγησε να ευημερεί παντού και πάντοτε, όποια φανέλα κι αν έχει φορέσει, είτε σε συλλογικό, είτε σε εθνικό επίπεδο…

Με τις εθνικές ομάδες μοστράρει στο παλμαρέ του δυο χρυσά, τρία ασημένια και δυο χάλκινα μετάλλια, ενώ με τους οκτώ συλλόγους (ΑΕΚ, Μπενετόν Τρεβίζο, ΤΣΣΚΑ Μόσχας, Μοντεπάσκι Σιένα, Μπιλμπάο, Ούνικς Καζάν, Φενέρμπαχτσε, Μπάμπεργκ) έχει να επιδείξει έναν τίτλο Ευρωλίγκας, έναν στη VTB League, εννέα πρωταθλήματα, οκτώ Κύπελλα και πέντε Super Cup. Πρωταθλητής Ευρώπης με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, παρέα με τον Θοδωρή Παπαλουκά, το 2008 στη Μαδρίτη, ο σαλονικιός γκαρντ αριθμεί επίσης τέσσερις συμμετοχές σε Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκας (ΤΣΣΚΑ/2008 και 2009, Σιένα/2011, Φενέρμπαχτσε/2015) και δυο σε τελικούς του Eurocup (2013 με την Μπιλμπάο και 2014 με την Ούνικς Καζάν).

Το 2009 και το 2011 του έφραξε τον δρόμο ο Παναθηναϊκός, το 2013 η Λοκομοτίβ Κουμπάν, το 2014 η Βαλένθια και το 2015 η Ρεάλ Μαδρίτης. Απόψε βρίσκει απέναντί του τη Βίρτους

Μπολόνια του Σάσα Τζόρτζεβιτς και θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να διανοίξει αυτόν τον δρόμο…