Η κυβέρνηση Τσίπρα στον καθρέφτη του Πολάκη

Ας το δεχτούμε: κάποτε, στο μέλλον, στο μέλλον το βαθύ, αυτό που δεν θα ζήσουμε εμείς να το δούμε, τα βιβλία με τα παραλειπόμενα της ιστορίας, τα μεζεδάκια της, τα μπινελίκια που λένε, αυτά τα ωραία του περιθωρίου των ιστορικών καταγραφών, θα έχουν μερικά συναρπαστικά κεφάλαια με το όνομα «Παύλος Πολάκης».

Στα κεφάλαια αυτά οι συγγραφείς θα περιγράφουν, ευχόμαστε με τη γλαφυρότητα που του αρμόζει, ότι κάποτε είχαμε στην Ελλάδα έναν αναπληρωτή υπουργό Υγείας που ήταν γιατρός, καλός λένε και τους πιστεύουμε, Κρητικός, λεβέντης κι αριστερός. Και τα έβαζε με τον κόσμο όλο. Με τη Δεξιά. Με τη διαπλοκή. Με τις φαρμακοβιομηχανίες. Με τους προκατόχους του. Με τους συνδικαλιστές των δημοσίων νοσοκομείων. Με τη γυναίκα του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Με δικαστές που δεν έκαναν τη δουλειά τους όπως τους υποδείκνυε αυτός να την κάνουν. Με έναν καθηγητή που έψαχνε ευθύνες για 100 νέκρους στο Μάτι. Με έναν τετραπληγικό πολιτικό αντίπαλο. Με τους δημοσιογράφους. Ειδικά με αυτούς καμιά φορά τα έβαζε και μετά θάνατον. Γιατί η κόντρα για τον Πολάκη ήταν χρέος. Και το χρέος δεν το έσβηνε ούτε ο χάρος. Ετσι είναι προσωπικότητες σαν τον Παύλο Πολάκη. Είναι αυτοί που το παρόν δεν τους αντέχει για πολύ, δεν τους μεταβολίζει καλά καλά πριν φτάσει η ώρα που δεν θα βλέπει τη μέρα να τους παραδώσει στο παρελθόν και στις αφηγήσεις του. Για τότε που δεν θα έχουν πια και τόση σημασία, θα είναι μονάχα ιστορίες, θα είναι καρικατούρες στο χαρτί.

Εως τότε έχουμε λίγο καιρό ακόμη όμως και ώς τότε κάθε θέμα που ανοίγει με τα όσα λέγει και πράττει ο κ. Πολάκης, δεν είναι καθόλου προσωπικό. Είναι εξόχως πολιτικό.

ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΣΙΠΡΑ. Τη Μεγάλη Τρίτη ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, όχι απλώς κάλυψε τον υπουργό του κατά τρόπο προσβλητικό προς τους Σφακιανούς και τη νοημοσύνη μας, αλλά με την αντίδρασή του στην ανακοίνωση του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι προτίθεται να καταθέσει πρόταση μομφής εναντίον του Παύλου Πολάκη, επιβεβαίωσε ρητώς αυτό που ήταν εν τοις πράγμασι σαφές: ο κ. Πολάκης είναι η κυβέρνηση Τσίπρα κι η κυβέρνηση Τσίπρα είναι ο κ. Πολάκης.

Ετσι ήταν όταν αποφάσιζε να κάνει έφεση όταν έχασε την αγωγή που του είχε κάνει ο Βασίλης Μπεσκένης, για να τρέχει η χήρα του, μια μάνα με μικρό παιδί, στα δικαστήρια. Ετσι ήταν όταν δημοσίευε ονόματα δικαστών στοχοποιώντας τους στο κοινό του, για ολιγωρία στην έρευνα σκανδάλων. Οταν ανέβαζε στο Facebook τη διεύθυνση του σπιτιού του Συνολάκη. Οταν έκανε «πλάκα» με τους νεκρούς στο Μάτι για να ψέξει, και καλά, όσους απέδιδαν πολιτικές ευθύνες στην περιφερειάρχη Ρένα Δούρου.

Τότε όπως και τώρα, στην επίθεση που έκανε στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, παραποιώντας, συνειδητά ή από άγνοια, τα λεγόμενά του, η στήριξη από την κυβέρνηση και τους βουλευτές ήταν απόλυτη. Κι αυτό αφορά βεβαίως και αυτούς που προσπάθησαν να διαχωρίσουν τη θέση τους καταδικάζοντας, κάθε φορά, μόνο το ύφος του ή λέγοντας πως «αδικεί τον εαυτό του» ή ότι «δεν συνάδει». Μόνο που μετά την πρώτη φορά το «ύφος» δεν είναι εξαίρεση πια. Μετράει για κανόνας.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΥΛΙΑ. Ισως όμως την απάντηση για το τι κάνει ακριβώς ο κ. Πολάκης να την έχει δώσει, τελικά, ο ίδιος. Οταν συζητήθηκε στη Βουλή το αίτημα άρσης της ασυλίας του, ύστερα από μήνυση του Αδωνη Γεωργιάδη για συκοφαντική δυσφήμηση, για ανάρτηση στην οποία τον κατηγορούσε ότι έχει offshore, ο κ. Πολάκης ζήτησε να κριθεί με βάση τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Πέρα από την προφανή ειρωνεία, να επικαλείται νομοθεσία που έχει καταγγείλει, αυτό που είπε ήταν εξόχως αποκαλυπτικό. Ισχυρίστηκε ότι η ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα μιας «πληροφορίας» από την οποία κάποιος αισθάνεται ότι συκοφαντείται στον βαθμό που ζητά δικαστική διερεύνηση, έγινε στο πλαίσιο της άσκησης των υπουργικών καθηκόντων του. Αυτών, δηλαδή, που του ανατέθηκαν από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Μήπως κυριολεκτούσε;