Πιλότος της ψυχής ο θάνατος. Καλή Ανάσταση!

Ο Οσκαρ Ουάιλντ έλεγε πως η χυδαιότητα είναι κάτι από το οποίο δεν μπορούμε να πάρουμε εύκολα απόσταση. Μας ρουφά, μας καταναλώνει ακόμα κι όταν αντιδρούμε. «Κοίτα κάποιους σοβαρούς ανθρώπους με αυστηρές εκφράσεις στα πρόσωπα» έγραφε ο Αντόν Τσέχοφ στον «Βυσσινόκηπο». «Μιλούν, μιλούν και εκείνο που πραγματικά εκφέρουν είναι βρωμιά, χυδαιότητα, βαρβαρότητα. Δεν μου αρέσουν καθόλου. Καλύτερα, να έβγαζαν τον σκασμό για λίγο!».

Εγραψε βιβλίο για τα παιδιά που χάνονται μέσα στην οικονομική ανέχεια και τον ιδεολογικό εξτρεμισμό. Για τους πιτσιρικάδες στο Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας που δεν γνώρισαν ποτέ τα οφέλη από ειρηνευτική συμφωνία και χάνουν τις ζωές τους μέσα στον φανατισμό. Η 29χρονη Λάιρα ΜακΚι ήταν γραφτό να πάει από τις σφαίρες τέτοιων παιδιών, ένοπλων παιδιών που ήθελαν να σκοτώσουν αστυνομικούς. Το βιβλίο της αποδείχθηκε προφητικό. To Brexit ρίχνει βαρύ τη σκιά του στη Γηραιά Αλβιώνα.

Πριν λίγες ημέρες τρεις επιστήμονες που πρωτοστάτησαν στην ανάπτυξη των βαθιών νευρωνικών δικτύων μηχανικής μάθησης και έτσι βοήθησαν καταλυτικά στην ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης τιμήθηκαν με το φετινό βραβείο Τούρινγκ, το λεγόμενο Νομπέλ Πληροφορικής. Ενας εξ αυτών είναι ο Καναδός Γιόσουα Μπάντζιο. Πώς νιώθει; Ανησυχεί. Για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης για στρατιωτικούς σκοπούς. Και επειδή «χρειαζόμαστε πιο πολύ δημοκρατία στην τεχνητή νοημοσύνη. Διότι από μόνη της οδηγεί σε υπερσυγκέντρωση πλούτου και δύναμης. Και ακόμα και σε μια δημοκρατία αυτό είναι επικίνδυνο».

Πρόσφατα ένας δυτικός υπουργός επισκέφθηκε το Ιράν. Είχε μαζί του το βιβλίο του Νέλσον Μαντέλα «Μακρύς δρόμος προς την ελευθερία». Ζήτησε να το δώσει σε μια κρατούμενη. Του το αρνήθηκαν. Η Ναζρίν Σοτουντέχ, δικηγόρος και υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καταδικάστηκε πέρσι σε κάθειρξη 38 ετών και 148 μαστιγώσεις, για την ακτιβιστική της δράση. Είχε περάσει άλλα τρία χρόνια στη φυλακή επειδή υπερασπίστηκε αντικυβερνητικούς διαδηλωτές. Ενα εκατομμύριο υπογραφές έχουν συγκεντρωθεί διεθνώς για την απελευθέρωσή της. Η Τεχεράνη κωφεύει.

To «Τέλος» είναι ένα διήγημα που έγραψε ο Σάμιουελ Μπέκετ το 1946. Το ξεκίνησε στα αγγλικά και το τελείωσε στα γαλλικά. Θεωρείται από τα πιο ολοκληρωμένα και όμορφα έργα του μεγάλου ιρλανδού συγγραφέα. Ενας άνδρας θυμάται ένα επεισόδιο της ζωής του, συναντά διάφορους χαρακτήρες και καταστάσεις πριν οδηγηθεί στην αποξένωση. Ο μεγάλος θεατράνθρωπος Δημήτρης Καταλειφός θα ξεκινήσει να ερμηνεύει τον μπεκετικό ήρωα σε λίγες ημέρες. Υπάρχουν λόγια; Οπως έλεγε και ο Μπέκετ «κάθε λέξη είναι ένας άχρηστος λεκές στη σιωπή και το τίποτα».

Κάθε χωρισμός δίνει μια πρόγευση θανάτου, κάθε συνάντηση μια μυρωδιά ανάστασης. Αυτές τις μέρες χωρισμοί και συναντήσεις γίνονται ένα. Υπάρχει μια συμβολική γλώσσα της σταύρωσης – ο θάνατος του παλιού. Η Ανάσταση αποτελεί άλμα σε έναν εντελώς νέο τρόπο σκέψης. Οσο ζούμε η επιλογή αυτής της αέναης καταφυγής σε έναν νέο τρόπο σκέψης μέσα σε αυτή τη βαριά καθημερινότητα θα αξίζει πάντα τον κόπο.