Πάσχα total recall

Αναζητώντας τη χαμένη τιμή της θρησκευτικότητας, διεκδικώντας το δικαίωμα στην αθεΐα, ανάγοντας τις παραδόσεις της Ορθοδοξίας στην αναγέννηση της ελληνικής φύσης, αναλύοντας τον θρήνο του Επιταφίου και τον συμβολισμό της Ανάστασης, συγκρουόμενοι στα σόσιαλ μίντια περί νηστείας, εκκλησίας, προσευχής και αν το Αγιο Φως ανάβει με αναπτήρα μπικ ή κρίκετ, φτάσαμε και φέτος στη Μ. Παρασκευή. Σήμερα και αύριο το βράδυ θα σηκώσουμε τα κινητά για να φωτογραφίσουμε την περιφορά και το «δεύτε, λάβετε φως», μετά θα γκρινιάξουμε ότι αντικαταστήσαμε τα κεριά και τις λαμπάδες με iphones, θα ανταλλάξουμε καμιά συνταγή μαγειρίτσας με μανιτάρια για βίγκαν, κάποιος θα πει για τσουρέκι χωρίς γλουτένη και θα τον «στολίσουμε» πασχαλιάτικα κι απ’ τη Δευτέρα δίαιτα.

Αυτό είναι το Πάσχα. Νόχι που λέει και ένας φίλος. Και ναι και όχι. Γιατί είναι κι αυτό – τα «σουσούμια» του δηλαδή που διαμορφώνονται κάθε τόσο ανάλογα με τις τάσεις και τις μόδες – αλλά είναι και κάτι πιο βαθύ που μας ενώνει, μας χωρίζει, μας πληγώνει. Η μεγαλύτερη γιορτή σε τούτο τον τόπο, μου φαίνεται, όσο προχωράω κι εγώ στα χρόνια, σαν το καταφύγιο του παιδιού που αφήσαμε πίσω. Εντάξει, είναι και το καλοκαίρι αλλά μέσα στο τρίμηνο ξεχείλωμά του δεν έχει την πυκνότητα της σκάρτης εβδομάδας του Πάσχα. Αυτών των λίγων ημερών που, όταν ήμασταν πιτσιρίκια, στη χαρά των διακοπών έμπαινε σφήνα ο θρησκευτικός ψυχαναγκασμός. Η νηστεία για να μεταλάβουμε (όχι ότι δεν «κλέβαμε»), το ότι μας τραβούσαν με το ζόρι στην εκκλησία (η Σύνοψη ήταν το κόλπο μου για να περνάει η ώρα αλλά στα δύσκολα έριχνα και μια fake λιποθυμία τάχα από το λιβάνι), εκείνο το σούρσιμο κάτω από τον Επιτάφιο, το στομάχι που έφτανε στον λαιμό από την πείνα μέχρι να έρθει η ώρα της Ανάστασης – δηλαδή της μαγειρίτσας. Και ανήμερα, οι θείοι που διαφωνούσαν για το αν είναι έτοιμος ο οβελίας, μια θεία που το ‘τσουζε και τσακωνόταν με τον συζυγάτο της, η γιαγιά μου που ακόμη και αν δεν είχε μείνει πέτσα από το αρνί έλεγε στάνταρ «Τίποτα δεν φάγατε» και η μάνα μου που ό,τι καιρό και να έκανε, πάντα, μα πάντα, μετά το μεσημέρι της Κυριακής ένιωθε μια ψύχρα και ήθελε να ρίξει ένα ζακετάκι στους ώμους της.

Και μετά μεγαλώσαμε και κάναμε, τρομάρα μας, την επανάστασή μας. Δεν νηστεύαμε, για εκκλησία ούτε λόγος, ταξιδεύαμε σε εξωτικούς προορισμούς, και στα κέφια μας τρώγαμε τη Μεγάλη Εβδομάδα κουραμπιέδες και μελομακάρονα γιατί το βρίσκαμε και πολύ σούπερ ντούπερ αστείο. Το Πάσχα μάς εκδικήθηκε όμως. Ηρθε η στιγμή που μας μάτισε με την παιδική μας ηλικία επιβεβαιώνοντας έτσι τον κύκλο της ζωής. Μόνο που πλέον είμαστε εμείς οι γονείς μας. Μας κακοπέφτει να φάμε αρτύσιμα τη Μεγάλη Παρασκευή, βάζουμε εμείς τα δυσφορούντα εγγόνια και ανίψια μας να περάσουν κάτω από τον Επιτάφιο και πριν από λίγα χρόνια πεθύμησα να ακούσω (χωρίς Σύνοψη) το «Σήμερα κρεμάται επί ξύλου». Είναι που συνειδητοποίησα ότι το θαύμα έπεται, δεν προηγείται της πίστης ή που πλέον το απομεσήμερο του Πάσχα θέλω να ρίξω ένα ζακετάκι στους ώμους μου; Καλή Ανάσταση.