Τα εισαγγελικά παιδιά

Τον όρο εισαγγελικά παιδιά τον άκουσα με περιέργεια. Είναι παιδιά που έχουν απομακρυνθεί από το οικογενειακό τους περιβάλλον με εισαγγελική εντολή. Η αιτία; Παραμελούνται, έχουν εγκαταλειφθεί, συχνά έχουν υποστεί κακοποίηση ή και βιασμό από τους γονείς ή τους κηδεμόνες τους – οι οποίοι έχουν κριθεί ακατάλληλοι να ασκούν την κηδεμονία. Υπάρχουν και παιδιά μεταναστών ή προσφύγων, μερικά χωρίς χαρτιά, κάποια χωρίς καν στοιχεία ταυτότητας! Κάποια έχουν χάσει τους γονείς τους, ή δεν τους ξέρει κανείς.

Οταν κριθεί δικαστικά η περίπτωσή τους, τα παιδιά οδηγούνται στο Νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία για ιατρικές εξετάσεις. Εισάγονται, αλλά έπειτα από μια – δυο μέρες, όταν οι εξετάσεις τελειώσουν, το νοσοκομείο δεν μπορεί να τους δώσει εξιτήριο, διότι δεν βρίσκεται κανένας να τα παραλάβει. Οι γονείς ή οι κηδεμόνες, αν υπάρχουν, έχουν αποκλειστεί από τη δικαιοσύνη και το κράτος δεν έχει δομή υποδοχής των παιδιών αυτών. Τα οποία, μη έχοντας πού να πάνε, μένουν «παρκαρισμένα» στο νοσοκομείο. Τους παραχωρείται ένα κρεβάτι σε ένα θάλαμο κι αυτό γίνεται το σπίτι τους για μήνες, ακόμα και για χρόνια.

Κάνοντας ένα επιτόπιο ρεπορτάζ ζαλίζεσαι και θυμώνεις. Τα συγκεκριμένα παιδιά, ο αριθμός των οποίων ποικίλλει, από 40 έως 100, το ίδιο κι η ηλικία τους (από βρέφη έως και 16 χρόνων), έχουν εγκλωβιστεί σε ένα χώρο που δεν έχει φτιαχτεί γι’ αυτά. Τα μεγαλύτερα απ’ αυτά έχουν κι άλλα προβλήματα: μακριά από σχολείο, είναι επιρρεπή στη βία, στα ναρκωτικά, στη σεξουαλική εκμετάλλευση. Κάποια το σκάνε από το νοσοκομείο και οι νοσηλευτές τα ψάχνουν στην Ομόνοια, στις πιάτσες χρηστών.

Οπως είναι ευνόητο, τα παιδιά αυτά δεν είναι ασθενείς με την κλινική έννοια του όρου, η ιατρική φροντίδα που χρειάζονται είναι κυρίως ψυχολογική, αλλά δεν διατίθεται εξειδικευμένο προσωπικό για να τη δώσει. Συνήθως, μαζί τους ασχολείται, συχνά από το υστέρημα του χρόνου του και των δυνάμεών του, το προσωπικό του νοσοκομείου, και μαζί τους κυρίως οι φιλανθρωπικές δομές της Εκκλησίας. Ανάγκες σε ρούχα ή παιχνίδια καλύπτονται από περιστασιακές φιλανθρωπίες.

Πρόβλημα δεν έχουν μόνο τα εισαγγελικά παιδιά. Οι γονείς και οι συνοδοί ασθενών συχνά νιώθουν αμήχανα με τη συμβίωση μαζί τους, με ορισμένα τουλάχιστον, η συμπεριφορά των οποίων συχνά δεν αρμόζει σε νοσοκομειακές συνθήκες. Τις προάλλες, σύμφωνα με το αστυνομικό δελτίο, καταγράφηκε ένα περιστατικό κακοποίησης ασθενούς.

Το θέμα δεν είναι τωρινό. Εχει όμως γιγαντωθεί κυρίως τα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά μόλις την περασμένη εβδομάδα έγινε μια σύσκεψη στο υπουργείο Υγείας και δόθηκε ένας γενικός προσανατολισμός, να βρεθούν ξενώνες για τα παιδιά αυτά. Πολύ φοβάμαι ότι αναζητείται ένα νέο σκοτεινό πάρκινγκ, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, για μια ενοχλητική παρονυχίδα. Είναι ενδεικτικό της συριζαϊκής νοοτροπίας, που την είδαμε να καθρεφτίζεται στις συνθήκες φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων. Ακόμα κι όταν η κυβέρνηση ορκίζεται στην ανακούφιση των αδύναμων, δεν μοιάζει να το πιστεύει και δεν το υπηρετεί. Αρκείται σε γραφειοκρατικές διευθετήσεις που αποφέρουν θέσεις εργασίας, πολιτική πελατεία και ανάλογη επιρροή, δηλαδή. Η τεχνοτροπία Πολάκη κυριαρχεί σε ό,τι αποκαλείται κατ’ ευφημισμό κοινωνικό κράτος.

Καλό Πάσχα είπαμε;