Το ελληνικό μπάσκετ κόντυνε

Χρειάστηκε να κάνει η Ρεάλ το 3-0 για να αποδεχθούν μαζί με τον Πιτίνο και οι αθλητικογράφοι την ανωτερότητά της. Και να ανέβουν σε ακόμα υψηλότερα επίπεδα τα αρνητικά σερί των Πρασίνων. Εβδομη σερί σεζόν χωρίς παρουσία στο φάιναλ φορ. Δύο μόλις νίκες σε δεκαεπτά παιχνίδια πλέι-οφ την τελευταία πενταετία. Οκτώ ήττες από τη Ρεάλ στα τελευταία οκτώ παιχνίδια. Οι αριθμοί έχουν ιδιαίτερη σημασία όταν πρόκειται για τον εξάκις πρωταθλητή Ευρώπης. Ακόμα χειρότερος ο Ολυμπιακός που δεν κατάφερε να πλασαριστεί στην πρώτη καρτέλα της βαθμολογίας και έμεινε έξω σπό την οκτάδα. Στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ χωράνε λίγοι. Κοντά στους παραδοσιακούς Ισπανούς και την ΤΣΣΚΑ, προστέθηκαν οι Τούρκοι με τη Φενέρ, ενώ την… παλεύει το ταλέντο των Λιθουανών. Κακά τα ψέματα. Το μπάσκετ είναι ο ορισμός του «ό,τι πληρώσεις παίρνεις». Το βλέπεις στη περίπτωση της Φενέρ. Πλήρωσε και έφτασε στην κορυφή.

Ράφι

Η συνταγή είναι απλή και αποτελεσματική. Πληρώνει και έχει στο πάγκο τον Ομπράντοβιτς. Τον κορυφαίο ευρωπαίο προπονητή. Πληρώνει και ψωνίζει αθλητές από το πάνω ράφι. Το μπάσκετ δεν είναι σαν το ποδόσφαιρο. Που μπορεί να ξεπεταχτεί κάποιος Αγιαξ. Με τη συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών από τις ακαδημίες να πετάξει τα λεφτά της Ρεάλ και της Γιουβέντους στα σκουπίδια. Στο μπάσκετ χτίζεις ομάδα πρωταθλητισμού. Την αγοράζεις. Το ελληνικό μπάσκετ πάντα είχε ταλαντούχους αθλητές. Ο Παναθηναϊκός, πέρα από Αλβέρτη – Οικονόμου παλιά και Διαμαντίδη-Σπανούλη σχετικά πρόσφατα, είχε τη δυνατότητα να πληρώνει ένα Ντομινίκ. Εναν Βράνκοβιτς. Εναν Μποντιρόγκα. Σήμερα τα οικονομικά δεδομένα έχουν αλλάξει. Η χώρα φτώχυνε, φτώχυνε και το μπάσκετ. Υποχρεωτικά ο πήχης κατέβηκε. Στον Ολυμπιακό ακόμα πιο χαμηλά. Που δεν μπορεί να κρατήσει τον Σλούκα.

Το έργο αυτό το είδαμε νωρίτερα και σε πολύ μεγαλύτερη ένταση στην Ιταλία. Η κρίση έβαλε το μπάσκετ στο περιθώριο. Εφυγε η Μπένετον από το Τρεβίζο. Χρεοκόπησαν οι ομάδες της Σιένα και της Μπολόνια. Και έμεινε μόνο το Μιλάνο με την Αρμάνι. Τη θέση των Ιταλών την πήραν οι Τούρκοι. Με 12% Εφορία στα συμβόλαια, όταν εσύ είσαι στο 45%, δεν γίνεται να τους φέρεις βόλτα. Παίκτης με ένα εκατομμύριο καθαρά συμβόλαιο, στην Ελλάδα στοιχίζει περίπου 1,8 εκατ. Στη Τουρκία λιγότερο από 1,2 εκατ. Δεν γίνεται να τους παλέψεις. Δεν γίνεται να παλέψεις τους Ρώσους που πληρώνουν ακόμα λιγότερα. Και έχουν και τη δυνατότητα να τα δίνουν σε μαύρες σακούλες. Το ελληνικό μπάσκετ όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης κάνει αργά και σταθερά βήματα προς τα πίσω. Το βλέπουμε και στο εσωτερικό μέτωπο. Και δεν είναι μόνο η αντιπαλότητα των δύο Αιωνίων. Η διαφαινόμενη αποχώρηση του Ολυμπιακού που θα τινάξει το οικοδόμημα στον αέρα.

Πίτα

Το πρωτάθλημα της Α1 να έχει φτάσει κοντά στην εσχάτη απαξίωση. Στον ΠΑΟΚ δεν έχουνε μαντίλι να κλάψουν. Ο κόσμος έχει απογοητευθεί κι η Πυλαία είναι άδεια. Η ΑΕΚ, αν εξαιρεθούν τα ντέρμπι, δεν μαζεύει παραπάνω από δύο-τρεις χιλιάδες. Κάποιες από τις ομάδες της περιφέρειας παίζουν παρουσία συγγενών και φίλων. Πόσο θα μπορούσε να αντέξει ένα πρωτάθλημα δύο ομάδων σε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων; Μία δεκαετία; Δύο; Τρίτη δεν γίνεται. Ηρθε η ώρα και είναι έτοιμο να σκάσει. Οσο υπήρχαν (πολλά) λεφτά, κανένα πρόβλημα. Ψηλά ο πήχης. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έλυναν τις διαφορές τους σε επίπεδο φάιναλ φορ. Η πίτα ήταν μεγάλη. Οσο μικραίνει η πίτα, τόσο βγαίνουν στην επιφάνεια προβλήματα. Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός δεν έχει πρόβλημα να κουνήσει το τάβλι. Τι είχε, τι έχασε; Το ελληνικό μπάσκετ κόντυνε, μίκρυνε τόσο πολύ, που σε συνδυασμό με τις παθογένειές του αφήνει αδιάφορο τον Ολυμπιακό.

Η Χρηστίδου με τον Μαραντίνη χώρισαν.
Ο Αλέξης με τον Παύλο ποτέ

– Ομπσέρβερ