Το κερασάκι στην τούρτα της αυτογνωσίας

Μεγάλη υπόθεση η αυτογνωσία, που είναι σαν την τιμή στη γνωστή παροιμιώδη έκφραση…

Τουθόπερ και η αυτογνωσία τιμή δεν έχει και χαρά στον που την έχει!

Τις αφορμές γι’ αυτόν τον συλλογισμό που αφορά το από αρχαιοτάτων ετών εξιδανικευμένο «γνώθι σαυτόν» μου τις έδωσαν εκ παραλλήλου τις προηγούμενες ημέρες ο Ρικ Πιτίνο και ο Γουίλ Τσέρι: ούτε συνεννοημένοι να ήταν ο προπονητής του Παναθηναϊκού και ο νεόκοπος γκαρντ του Ολυμπιακού οι οποίοι εννοούσαν το ίδιο, απλώς το διατύπωσαν με διαφορετική έκφραση…

Του Πιτίνο είχε μαλλιάσει η γλώσσα του να δηλώνει ότι «κόντρα στη Ρεάλ πρέπει να εμφανίσουμε τους πραγματικούς εαυτούς μας, δηλαδή αυτούς οι οποίοι πραγματικά είμαστε και όχι εκείνους που θα θέλαμε να γίνουμε, για παράδειγμα οι Γουόριορς»!

Σε ένα ανάλογο μήκος κύματος επί προσωπικού πλέον κυμάνθηκε και ο αυτοπροσδιορισμός του Τσέρι, τον οποίο έφεραν οι Πειραιώτες ως αντικαταστάτη του Μπριαντέ Γουέμπερ…

Οταν ο αμερικανός γκαρντ ρώτησε τον Ντέιβιντ Μπλατ (ο οποίος τον είχε στη δούλεψή του και πριν από πέντε χρόνια στους Καβαλίερς) για ποιον ρόλο τον προορίζει, ο προπονητής του Ολυμπιακού υπήρξε σαφής…

«Θέλω να είσαι ο εαυτός σου, όχι κάποιος άλλος. Θέλω να έρθεις και να είσαι απλά ο Γουίλ Τσέρι»!

Τηρουμένων των αναλογιών – και για να συνδέσω τις δυο υποθέσεις – όπως ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να μεταμορφωθεί σε Γουόριορς, ομοίως και ο Τσέρι δεν έχει τη δυνατότητα να γίνει ξαφνικά ο Στεφ Κάρι!

Μπορεί όμως ο Τσέρι να επιβεβαιώσει την ετυμολογία του επωνύμου του και να γίνει κι ελόγου του ένα κερασάκι στην τούρτα του Ολυμπιακού, για όσον καιρό ακόμη αυτή θα βρίσκεται στη βιτρίνα του ζαχαροπλαστείου. Το παραδέχθηκε άλλωστε και ο ίδιος τιμίως και ειλικρινώς ότι «δεν ήρθα για να κάνω κάτι θεαματικό, που δεν το μπορώ κιόλας, αλλά αυτό το οποίο χρειάζεται η ομάδα μου».

Οντως είναι σπουδαίο πράγμα η ρουφιάνα η αυτογνωσία!