Ιώ Βουλγαράκη

Μέσα σε ένα θέατρο, καθισμένη στη σκοτεινή πλατεία, παρακολουθώ μια ξεκαρδιστική κωμωδία όταν τύποι με κουκούλες εισβάλλουν και αρχίζουν να πυροβολούν. Γαζώνουν τον κόσμο, όλοι ουρλιάζουν, φωνάζουν βοήθεια, πέφτω στο δάπεδο να κρυφτώ, προσπαθώ να γίνω ένα με την γκρι μοκέτα του θεάτρου, κι ας φοράω τιρκουάζ φόρεμα, και ξαφνικά όλα σταματούν, οι τρομοκράτες εξαφανίζονται, ένας ένας οι θεατές σηκώνονται, ανασαίνουν ανακουφισμένοι και χειροκροτούν. Χειροκροτώ κι εγώ μαζί τους, παρ’ όλο που δεν έχω καταλάβει αν ό,τι έγινε ήταν μέρος της παράστασης ή όχι. Κανείς μας δεν κοιτάζει κάτω για να δει αν υπάρχουν πτώματα.

Διπλώνω ρούχα και τα τοποθετώ πολύ ήρεμα και πρακτικά σε ένα σακ βουαγιάζ, όταν αγγίζω κατά λάθος τον πάτο του σάκου και αντιλαμβάνομαι πως εκεί κάτω αυτό που πιάνω δεν είναι σακ βουαγιάζ, αλλά υγρό χώμα με χόρτα που έχουν φυτρώσει μέσα σε αυτό. Χαϊδεύω το χορτάρι και βυθίζω το χέρι μου ως τον καρπό μες στο χώμα αλλά την ίδια ώρα το σακ βουαγιάζ είναι τοποθετημένο στο κρεβάτι. Αρα; Πού βρίσκεται το χέρι μου;

Εχω πρόβα – για κάποιον άγνωστο λόγο που προφανώς διόλου δεν με απασχολεί – στην πρεσβεία της Λιθουανίας. Μπαίνω στην αίθουσα δοκιμών, οι ηθοποιοί είναι όλοι μπουκωμένοι με καναπεδάκια και δεν μπορούν να σταματήσουν να τρώνε μανιωδώς, διότι στον ακριβώς επάνω όροφο δίδεται δεξίωση προς τιμήν του πρέσβη. Μυρίζει ψάρι. Με πιάνει ναυτία.

Πολύβουα μουσικά φεστιβάλ όπου συναντώ ζωντανούς και νεκρούς αγαπημένους όσο ψάχνω την έξοδο. Αποθήκες με χιλιάδες λιωμένα από τη χρήση παπούτσια αγνώστων, τα οποία είμαι υποχρεωμένη να δοκιμάσω. Ορμητικά κύματα που δεν με αφήνουν να πλησιάσω την ακτή, όπου κάνει πρόβα μια ερασιτεχνική χορωδία υπερηλίκων. Το σπίτι μου στο Πήλιο ακριβώς όπως είναι, τα ίδια έπιπλα, η ίδια διαρρύθμιση, μόνο χωρίς τους τοίχους, γυμνό, ένας σκελετός από μπετόν κι εγώ παρ’ όλα αυτά να μπαίνω από το κατώφλι.

Τα όνειρά μου είναι κάπως έτσι, αυτές είναι μερικές από τις εικόνες τους. Χωρίς σημάδια, χωρίς δόντια που πέφτουν, χωρίς εγκυμοσύνες, μαλλιά και φίδια, χωρίς όλα αυτά που συνήθως εξηγεί ονειροκρίτης. Από πού άραγε έρχονται; Πώς γεννιούνται; Δεν ξέρω… Δεν ψάχνω ποτέ σε αυτά για σημάδια. Αντιθέτως, μάλλον ψάχνω για σημάδια στον ξύπνιο μου. Ψάχνω για σημάδια στο πρώτο πρόσωπο που θα δω τυχαία βγαίνοντας απ’ το σπίτι μου, ψάχνω στις συζητήσεις με αγνώστους και στη συμμετρία των αριθμών της καθημερινής ζωής μου (τι σημαίνει, για παράδειγμα, το ότι μια πρεμιέρα προγραμματίζεται για τις 02/02 ή γιατί το ξυπνητήρι πρέπει οπωσδήποτε να μπει στις 08.08;).

Στη δουλειά μου αρκετές φορές έχω φέρει ως υλικό στην πρόβα μια εικόνα που ονειρεύτηκα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, πριν ανοίξω τα μάτια μου. Μια εικόνα που έχω δει εκεί, στο μεταίχμιο. Ποτέ όμως δεν το αποκαλύπτω αυτό. Το βρίσκω βαθύτατα ιδιωτικό. Νομίζω, αν το μοιραζόμουν, θα γινόταν ξαφνικά τόσο μικρή η εικόνα κι εγώ τόσο τρωτή, που θα ήθελα επιτόπου να κρυφτώ.

Αλλωστε αυτή η εικόνα είναι ο σπόρος. Επειτα απαιτούνται πολλές ώρες δουλειάς για να τη μετασχηματίσω σε κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο από εκείνον τον αχαρτογράφητο χώρο πίσω από τα βλέφαρά μου.