Τσαουσέσκου και Μπρεστ Λιτόφσκ

Ειλικρινής απορία ευρωπαίων φίλων που παρακολουθούν τα δρώμενα στην ελληνική πολιτική σκηνή: Γιατί είστε τόσο επικριτικός απέναντι στον Τσίπρα και την κυβέρνησή του; Υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο, συμμορφώνεται στις υποδείξεις των δανειστών, συμφώνησε με τη Βόρεια Μακεδονία, κατάφερε να αποφύγει τη χρεοκοπία της χώρας. Δεν βλέπετε ότι μεταλλάσσεται;

Συνήθως, απαντώ μονολεκτικά, Τσαουσέσκου.

Αυτονόητο είναι ότι δεν εξομοιώνω τον Τσίπρα με τον Τσαουσέσκου. Ομως, από την οπτική γωνία της συγκριτικής Πολιτικής Επιστήμης υπάρχει μεγάλη συνάφεια ανάμεσα στις μεθόδους Τσίπρα και εκείνες του Νικολάι Τσαουσέσκου, ηγέτη της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας έως το 1989. Παρ’ ότι η Ρουμανία ήταν μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Κομεκόν, ο Τσαουσέσκου προσέγγισε τη Δύση, υπογράφοντας συμφωνίες με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, καταδικάζοντας την εισβολή του Συμφώνου στην Τσεχοσλοβακία, καλλιεργώντας στενές διπλωματικές σχέσεις με πολλές δυτικές χώρες. Σε αντάλλαγμα, στο εσωτερικό της χώρας ακολουθούσε, χωρίς διεθνείς αντιδράσεις, μια απολυταρχική και αυταρχική πολιτική, με λογοκρισία, φυλακίσεις και δολοφονίες αντιφρονούντων. Επαιρνε όμως ειρηνιστικές πρωτοβουλίες και η Γαλλία του απένειμε το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής. Προσπάθησε να πάρει και το Νομπέλ Ειρήνης, αλλά δε πρόλαβε. Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών και της μη συγκρίσιμης βαρβαρότητας του καθεστώτος Τσαουσέσκου, πρόκειται για την ίδια τακτική με εκείνη του Τσίπρα.

Αν οι συνομιλητές έχουν διάθεση για θεωρητικές γενικεύσεις, τους επισημαίνω τη λενινιστική τακτική που οδήγησε στη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ το 1918. Εκεί, ο Λένιν έκανε τεράστιες εδαφικές παραχωρήσεις στη Γερμανία για να κερδίσει χρόνο και να εδραιώσει την ολοκληρωτική εξουσία του. Συνήθως οι συνομιλητές μου, καθότι αγγλοσάξονες, ζητούν πραγματολογικές επιβεβαιώσεις. Τους αναφέρω αυτά που έχει πει ο Αλέξης Τσίπρας, αμέσως μετά την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου: «ξέρετε, οι συμβιβασμοί είναι μέρος της επαναστατικής τακτικής, όπως έλεγε κι ο Λένιν». Μάλιστα, παρομοιάζοντας την Ευρωπαϊκή Ενωση με έναν ληστή που έρχεται «και σου ζητάει με το όπλο παρατεταμένο (!!!) τα λεφτά σου ή τη ζωή σου», επικαλείται και πάλι τον Λένιν λέγοντας «εσύ ως επαναστάτης τι πρέπει να κάνεις; Να του δώσεις τη ζωή σου; Να του δώσεις τα λεφτά σου, ώστε να διεκδικήσεις τη δυνατότητα να ζήσεις για να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Και αν του δώσεις τα λεφτά σου, αυτός είναι ένας άθλιος συμβιβασμός και γίνεσαι συνένοχος και συνυπεύθυνος με τον ληστή; Τα έλεγε ο Λένιν αυτά, τότε».

Την εκλαΐκευση αυτού του ισχυρισμού έχει κάνει ο Θανάσης Καρτερός, υπεύθυνος του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, που επισημαίνει, παραπέμποντας στον Λένιν: «Εφόσον δεν μας τσάκισαν τελειωτικά, ας υποχωρήσουμε κι ας αρχίσουμε την αναδιοργάνωση από την αρχή, μα πιο σταθερά… αφού μας τις έβρεχαν για τα καλά, μία και κάποτε και περισσότερες φορές, εμείς επαληθεύαμε την παροιμία: ένας δαρμένος αξίζει όσο αξίζουν δύο άδαρτοι. Αφού τις τρώγαμε μια φορά, αρχίζαμε την επίθεση σιγά, συστηματικά και προσεχτικά».

Και η χαριστική βολή για τις ιδεολογικές καταβολές του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται από τον Νάσο Ηλιόπουλο, υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, που υποστηρίζει ότι «ο αστικός τρόπος άσκησης πολιτικής, η κουλτούρα του κοινοβουλευτικού κρετινισμού μάς έχουν μπολιάσει, δυστυχώς, βαθιά» διακηρύσσοντας ότι «έχουμε την ανάγκη να τελειώνουμε με τον καπιταλισμό, έχουμε την ανάγκη να δείξουμε ότι ο κομμουνισμός είναι μια τάση του σήμερα».

Οι δηλώσεις, αλλά και οι πράξεις, μιλούν από μόνες τους. Δυστυχώς, μερικοί επιμένουν να τις αγνοούν, κτίζοντας γέφυρες.

Ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος είναι εκδότης και συγγραφέας