Σταθερότητα μετά τις εκλογές για να έρθουν επενδύσεις

«Οι αγορές έχουν ενσωματώσει στις εκτιμήσεις τους μια πολιτική αλλαγή που ευνοεί τις επενδύσεις στην Ελλάδα και την πολιτική σταθερότητα μετά τις εθνικές εκλογές». Η δήλωση ανήκει στον Κυριάκο Μητσοτάκη κι έγινε στο διεθνές πρακτορείο Bloomberg. Είναι μια εκτίμηση που επικρατεί εδώ και καιρό στον τρίτο όροφο της Πειραιώς και την αρθρώνουν όλο και συχνότερα τα γαλάζια στελέχη.

Η χθεσινή επανάληψή της από τον Μητσοτάκη περιλαμβάνεται σε άρθρο γνώμης του συνιδρυτή του Bloomberg Μάθιου Γουίνκλερ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, η οποία στην ανάγνωση του τελευταίου αποδείχθηκε ανθεκτική. Από τη ΝΔ φυσικά διαφημίζουν την επισήμανσή του ότι οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως τον πιθανότερο επόμενο πρωθυπουργό της χώρας.

Το άρθρο έχει τίτλο «Μαντέψτε ποια μεσογειακή οικονομία δεν κατέρρευσε». Ο γράφων ξεκινά με τη διαπίστωση πως «η “ελληνική αναβίωση” είναι ένας αρχιτεκτονικός ρυθμός με χρήση μαρμάρινων κιόνων. Επίσης, είναι μια καλή περιγραφή της υπόληψης ενός έθνους που χλευάστηκε από τους επενδυτές, περιλαμβάνοντας στήλες αριθμών που μετρούν μια αναπάντεχη οικονομική ανθεκτικότητα». Και εξηγεί, ανάμεσα σε άλλα, πως  «οι διεθνείς επενδυτές τον προηγούμενο μήνα διέθεσαν 2,5 δισ. ευρώ για 10ετή κρατικά ομόλογα, στην πρώτη τέτοια έκδοση σε διάστημα 9 ετών. Αυτό κατέστησε το ελληνικό χρέος το πιο “πολύτιμο” παγκοσμίως, με ώθηση από την αύξηση του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος που ξεπέρασε τη Γερμανία, τη Γαλλία και την ευρωζώνη».

Ο Γουίνκλερ φέρνει κι ένα παράδειγμα για να στηρίξει το επιχείρημά του. Σημειώνει χαρακτηριστικά: «Η Royal Bank of Canada πρόσφατα αγόρασε ελληνικούς τίτλους αξίας 84 εκατ. ευρώ σύμφωνα με επίσημα έγγραφα που επεξεργάστηκε το Bloomberg. Το ελληνικό χρέος συνεχίζει να συσσωρεύεται, με την αναλογία ως προς το ΑΕΠ να έχει αυξηθεί στο 181,9% από το 82% το 2006 και είναι το δεύτερο υψηλότερο μεταξύ των 25 ανεπτυγμένων οικονομιών. Αλλά οι επενδυτές μπορούν να αναθαρρήσουν από τη μέση ωρίμαση του ελληνικού χρέους που, ξεπερνώντας τα 25 έτη, είναι σχεδόν τετραπλάσια σε σχέση με το συγκρίσιμο χρέος της Ισπανίας και της Ιταλίας και υπερδιπλάσια σε σχέση με αυτή της Πορτογαλίας».