H Ελλάδα και {LF}η Πρωτοβουλία 17+1

Για περίπου επτά χρόνια, η κινεζική οικονομική πολιτική προς τις χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης ξεδιπλωνόταν στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας «16+1». Με την προσχώρηση της Ελλάδας εδώ και λίγες μέρες, η Πρωτοβουλία ονομάζεται πλέον «17+1» και αποκτάει ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Αν και ο ρόλος της Ελλάδας ήταν έτσι κι αλλιώς κομβικός για την υλοποίηση του Νέου Δρόμου του Μεταξιού στην περιοχή, θεσμικά η χώρα είχε μόνον καθεστώς παρατηρητή τα τελευταία χρόνια λόγω του ζητήματος της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας. Από τη στιγμή, όμως, που Αθήνα και Σκόπια κατέληξαν σε συμφωνία το εμπόδιο ξεπεράστηκε.
Η Ελλάδα προσπαθεί να αναλάβει ηγετικό ρόλο στα Βαλκάνια και η συμμετοχή της σε διεθνείς πρωτοβουλίες όπως η «17+1» εξυπηρετούν αυτόν τον σκοπό. Παράλληλα, δημιουργούνται νέες δυνατότητες κινεζικών επενδύσεων και συνεργασιών ελληνικών με κινεζικές εταιρείες με τη μορφή ισχυρών κοινοπραξιών, για παράδειγμα στον τομέα της ενέργειας. Ναυαρχίδα του όλου εγχειρήματος μπορεί να αποδειχθεί η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής υψηλής ταχύτητας που θα συνδέει τον Πειραιά με τη Βουδαπέστη.
Η μετατροπή του Πειραιά σε βασικό κέντρο μετεκφόρτωσης – παρά τις καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην υλοποίηση του Master Plan της COSCO – είναι αδιαμφισβήτητη, ενισχύει τη γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας και φέρνει Αθήνα και Πεκίνο πιο κοντά. Από την Κροατία, όπου πραγματοποιήθηκε η συνάντηση των χωρών της Πρωτοβουλίας «17+1» την περασμένη βδομάδα, ο Κινέζος πρωθυπουργός Λι Κετσιάνγκ υποσχέθηκε ακόμα πιο στενές οικονομικές, εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις με τη χώρα του.
Η προσοχή πλέον στρέφεται προς την κινεζική πρωτεύουσα όπου σε δύο εβδομάδες πραγματοποιείται το μεγάλο συνέδριο του προέδρου Σι για τον νέο Δρόμο του Μεταξιού. Η κριτική που ασκείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι γνωστή. Γνωστό, όμως, είναι, επίσης, πως το συγκεκριμένο κινεζικό σχέδιο αποτελεί το μοναδικό επιτυχημένο μοντέλο οικονομικών συνεργειών αμοιβαίου οφέλους στην Ευρασία.
Ο δρ. Γιώργος Ν. Τζογόπουλος είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Begin Sadat Centre for Strategic Studies (Ισραήλ) και διδάσκων διεθνών σχέσεων στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης













