Το όνειρο του ΠΑΟΚ

Η γενιά που είδε για πρώτη φορά πρωταθλητή τον Δικέφαλο με τα ασπρόμαυρα, μεγάλωσε ποδοσφαιρικά τη δεκαετία του ’70. Είναι η δική μου γενιά. Ο Ολυμπιακός τότε ήταν πολύ δυνατός, μιλάμε για τον Ολυμπιακό του Γουλανδρή. Αλλά και ο ΠΑΟΚ, αληθινή ομαδάρα με αξεπέραστους ποδοσφαιριστές. Στην πορεία για τον παρθενικό του τίτλο πρωταθλήματος, Γενάρης ήταν όταν κατέβηκε στο Νέο Φάληρο και επικράτησε με σκορ 4-0 του Ολυμπιακού. Το 1976. Ποιον να προσπεράσεις από εκείνη την ομαδάρα; Τον Φορτούλα; Τους αμυντικούς Γούναρη, Ιωσηφίδη, Πέλλιο; Τον μοναδικό Κούδα; Τον Φουντουκίδη και τον Κερμανίδη; Τον Τερζανίδη, τον Αναστασιάδη και τον Αποστολίδη; ‘Η μήπως τον Γκουερίνο και τον… Καίσαρα του χορτοτάπητα, τον σπουδαίο Σαράφη; Στα μάτια ενός πιτσιρικά, ο ΠΑΟΚ έμοιαζε υπερηχητικός. Πολλοί υποστηρίζουν ότι εδικαιούτο και άλλους τίτλους. Ουδεμία αντίρρηση. Επαιξε ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά δεν το εξαργύρωσε στις προθήκες με το τρόπαιο. Μάλλον και ένεκα δικής του αγωνιστικής συμπεριφοράς που δεν ήταν πάντα σταθερή.

Το 1985, ήταν μια άλλη έκδοση του ΠΑΟΚ. Διαφορετική. Οχι τόσο με δαντελένιους παίκτες όπως τη δεκαετία του ’70, ποδοσφαιριστές που σαγήνευαν το κοινό με το ταλέντο και τις επινοήσεις τους, αλλά μια ταξιαρχία διψασμένη για τίτλο. Ορκισμένη θα ήταν η σωστή ορολογία. Σκαρτάδος, Στεργιούδας, Χρήστος Δημόπουλος, Μπανιώτης, Αλαβάντας, Κωστίκος, Τσουρέλας, Σίγγας, δεν ήταν όλοι τους πρώτης γραμμής, αλλά τη δουλειά την έκαναν με τον καλύτερο τρόπο. Και από κοντά ο κόσμος, αυτός ο κόσμος που άλλοτε θεωρείται 12ος παίκτης, αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων «έκαψε» με τη συμπεριφορά του τον ΠΑΟΚ.

Τώρα ο ΠΑΟΚ οδεύει προς τον τρίτο τίτλο της ιστορίας του. Πρόκειται για μείγμα τεχνικής και δύναμης. Καλή φουρνιά ξένων, ταλαντούχοι Ελληνες και κυρίως χημεία γιατί εδώ και χρόνια οι ποδοσφαιριστές αγωνίζονται μαζί και γνωρίζουν ο ένας τα χνώτα του άλλου. Κοινό στοιχείο παντού; Ο ΠΑΟΚ για να κατακτήσει τίτλο θέλει αλλοδαπό τεχνικό. Είτε λέγεται Σάνον, είτε Σκότσικ, είτε Λουτσέσκου. Και φυσικά, διοίκηση ικανή να αντιμετωπίζει την κατάσταση με σοβαρότητα και υπευθυνότητα. Κάποτε ήταν ο Παντελάκης. Στη συνέχεια, βουτιά στα δύσκολα με τους Βουλινό, Μπατατούδη, Γούμενο. Οσοι, όμως, παραγνωρίζουν τη συμβολή του Ιβάν Σαββίδη, λαθεύουν. Και βέβαια, η αποφασιστικότητα της φετινής σεζόν έδιωξε τα λάθη του παρελθόντος. Διότι πέρυσι, μολονότι ο ρουμάνος τεχνικός μιλά και επαναλαμβάνει το κουραστικό  «είμαστε πρώτοι στο γήπεδο», η αλήθεια διαφέρει. Το ποδόσφαιρο υπακούει σε κανόνες. Αν τους παραβιάσεις, τιμωρείσαι. Συνέβη πέρυσι, με αποτέλεσμα στην Τούμπα να μη γευτούν τη χαρά. Τα σφάλματα έγιναν αντιληπτά. Κάπως έτσι έρχεται η φετινή μεγάλη επιτυχία, μια πρωτιά που δικαίως θα πανηγυριστεί έξαλλα όταν και όποτε σφραγιστεί. Αύριο ή κάποια από τις προσεχείς Κυριακές…