«Ο Χριστιανισμός είναι ελευθερία, αλήθεια και φως»

Για χρόνια εκκλησιαστικός συντάκτης από γενιά ιερέων, ο μητροπολίτης Σιγκαπούρης Κωνσταντίνος Τσίλης για σχεδόν δύο δεκαετίες επιδόθηκε σε έργα φιλανθρωπίας για τις πάμπτωχες μάζες τις αχανούς επαρχίας του, η οποία περιλαμβάνει την Ινδία, το Πακιστάν, και την Ινδονησία. Αυτό το πολυσχιδές έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και στηρίζεται σε συνήθως μικρές συνεισφορές πιστών. Σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ξεδιπλώνει ένα πολυδιάστατο έργο που αποτελεί σημαντική έκφανση της οικουμενικότητας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και εξηγεί γιατί δεν πιστεύει σε μια θεολογία απελευθέρωσης στην Ασία και αλλού.

Πώς είναι η μετάβαση από δημοσιογράφο σε μητροπολίτη και μάλιστα στην απόμακρη Ασία; Θέλατε την ιεραποστολή ή απλώς έτυχε;

Δεν πιστεύω στην τύχη. Πιστεύω στην ελεύθερη βούληση και στην παρουσία του Θεού που επιτρέπουμε να υπάρχει στη ζωή μας. Η δημοσιογραφία δεν ήταν σκοπός, αποτέλεσε νεανική έκφραση και «επανάσταση» που συνέπεσε με την έναρξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Το παρελθόν πάντα αφήνει τα ίχνη του. Ακόμα και σήμερα παρέμεινε το προσωπικό μου ιστολόγιο στο Ιντερνετ και το κανάλι μου στο YouΤube.

Στο σάιτ σας έχετε μια ρήση του Λάο Τσε για τον μακρύ δρόμο που ξεκινά με ένα βήμα. Πώς συνδιαλέγεται η Ορθοδοξία με άλλες δοξασίες όπως ο Ινδουισμός, ο Βουδισμός, ο Κομφουκιανισμός; Υπάρχουν κοινά σημεία;

Είναι ταυτόσημο μ’ αυτό που λέει και ο σοφός λαός μας: «Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός». Στις μέρες μας επιλέγουμε την κριτική ή τη δράση από την «ασφάλεια» του καναπέ μας. Η πραγματική ζωή και οι αληθινές «μάχες» είναι εκεί έξω. Και όλα απαιτούν κάματο και αδιάκοπη προσπάθεια. Τίποτα δεν γίνεται ως εκ θαύματος. Και το θαύμα προϋποθέτει πίστη και προσευχή. Είναι αλήθεια πως υπάρχει διάλογος με τα ανατολικά θρησκεύματα με σκοπό την αλληλοκατανόηση. Σε τόπους όπου ο φανατισμός έχει κερδίσει έδαφος είναι σημαντικό να καταφέρουμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά ακόμα κι όταν έχουμε διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές. Στις ανατολικές θρησκείες το ζητούμενο είναι η νιρβάνα, δηλαδή η απόλυτη απάθεια, ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία η συμμετοχή μας στην απόλυτη χαρά, τη χαρά της Αναστάσεως.

Ζείτε δίπλα στη μεγάλη φτώχεια και έχετε κάνει πολλά φιλανθρωπικά έργα. Πώς προσπαθείτε να βοηθήσετε;

Είναι αλήθεια πως η Ασία είναι τόπος με μεγάλες ανισότητες. Το έργο δεν είναι προσωπικό, είναι του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο,τι καλό γίνεται ανήκει στον Θεό, εμείς την καλή διάθεση βάζουμε. Και δεν το λέω για να δείξω τάχα ταπεινοφροσύνη. Η Μητρόπολη Σιγκαπούρης αναπτύσσει εδώ και χρόνια πολύπλευρο έργο στηριζόμενη μόνο στις δωρεές και την αγάπη του απλού κόσμου. Δεν έχουμε πόρους. Μόνο την αγάπη του Θεού και την αγάπη των ανθρώπων που συγκινούνται και δίνουν από το υστέρημά τους. Συγκεκριμένα, στον τομέα της Κοινωνικής Πρόνοιας αναπτύσσουμε ευρύτατη κοινωνική και ανθρωπιστική δραστηριότητα, διανέμοντας τόνους τροφίμων και χιλιάδες δέματα με ιματισμό, παπούτσια, οικιακά σκεύη, φάρμακα και είδη προσωπικής υγιεινής. Προσφέρουμε καθημερινά γάλα, μπισκότα και βιταμίνες σε παιδιά «των σκουπιδιών». Κτίζουμε σπίτια για πολύτεκνες άπορες οικογένειες, που κυριολεκτικά ζουν στον δρόμο. Πραγματοποιούμε γεωτρήσεις σε περιοχές της Ινδίας, της Ινδονησίας και του Πακιστάν, με αποτέλεσμα να έχουν καθαρό πόσιμο νερό χιλιάδες άνθρωποι. Συντηρούμε στην Καλκούτα των Ινδιών δύο ορφανοτροφεία με 200 παιδιά και στην Ινδονησία δύο οικοτροφεία για ορφανά και άπορα παιδιά.

Στον τομέα της υγείας δημιουργήσαμε εννέα ιατρεία σε Ινδία και Ινδονησία και οδοντιατρείο. Λειτουργεί και οφθαλμολογική κλινική στην Καλκούτα. Διοργανώνουμε ιατρικές αποστολές και δωρεάν διανομή φαρμάκων σε διάφορες δυσπρόσιτες περιοχές. Η Ιερά Μητρόπολις δραστηριοποιείται με την ίδρυση και λειτουργία νηπιαγωγείων, δημοτικών σχολείων, γυμνασίου, τεχνικών σχολών, πολυτεχνικής ακαδημίας, θεολογικού σεμιναρίου και με τη λειτουργία ειδικών προγραμμάτων για αναλφάβητους. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ιεράς Μητροπόλεως Σιγκαπούρης λειτουργούν σε Ινδίες, Ινδονησία και Πακιστάν. Συνοπτικά λειτουργούμε: τρία νηπιαγωγεία, 10 δημοτικά σχολεία, ένα γυμνάσιο, δύο τεχνικές σχολές, μία πολυτεχνική ακαδημία και μία θεολογική σχολή. Το φιλανθρωπικό έργο της Μητροπόλεως βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών τον Δεκέμβριο του 2015.

Μήπως ήρθε η ώρα για μια Ορθόδοξη θεολογία της απελευθέρωσης, εναντίον των φοβερών κοινωνικο-οικονομικών ανισοτήτων στον κόσμο; Μήπως δεν φθάνει η φιλανθρωπία και η Εκκλησία πρέπει να παίξει ενεργό ρόλο στη χειραφέτηση;

Σας έχω καλά νέα. Στην Νότια Ασία ζούμε στην πράξη αυτό που αναφέρετε. Η Ασία έχει παγιωμένες κοινωνικές δομές εδώ και χιλιάδες χρόνια. Π.χ. οι κάστες στην Ινδία είναι ένα φαινόμενο που συναντάται έντονα και στις μέρες μας. Ο Ασιάτης που θα επιλέξει να γίνει χριστιανός έχει να αντιμετωπίσει πολλαπλές προκλήσεις και αντιδράσεις. Η επιλογή αυτή έχει κόστος, γι’ αυτό και δεν είναι εύκολη. Δεν είναι λίγες οι φορές που η οικογένειά του θα τον απαρνηθεί, οι φίλοι του θα τον παρατήσουν και οι γείτονες θα τον κοιτούν με προκατάληψη ή θα τον αναγκάσουν να μετακομίσει. Αν δεν έχεις αληθινή πίστη, δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά. Ο Χριστιανισμός είναι ελευθερία, αλήθεια και φως και ο ανθρώπινος νους δεν το χωρά πάντα. Γι’ αυτό προσπαθεί να τα βάλει όλα σε «κουτάκια». Σε κανόνες. Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη να δημιουργήσει κινήματα. Απλά κάνει αυτό που δίδαξε και έπραξε ο Ιδρυτής της. Να μεταφέρει την επιλογή για την αγάπη και την ελευθερία. Καταργεί όλα τα «κουτάκια». Οποιος δέχεται την πρόκληση, αλλάζει η ζωή του. Δεν το λέω θεωρητικά. Το ζω καθημερινά. Αλλάζει ο ίδιος!