Μαζί του φεύγει το μπάσκετ!

Στις 2 Αυγούστου στο Georgia Dome της Ατλάντα, όπου (μετά τη λήξη του αγώνα Ελλάδα – Βραζιλία) ο Παναγιώτης Γιαννάκης φορώντας ένα δάφνινο στεφάνι ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το μπάσκετ, ο Γιώργος Σιγάλας βαλάντωσε στο κλάμα, «επειδή νιώθω πως δεν φεύγει ένας παίκτης, αλλά το ίδιο το μπάσκετ»…

Ε, λοιπόν, κάτι ανάλογο συνέβη και χθες τα ξημερώματα στο Ντάλας, όπου κόσμος και κοσμάκης εμφορήθηκε από τη συγκίνηση, κυριεύθηκε από την ανατριχίλα και δάκρυσε διότι στο φευγιό του από τα γήπεδα ο Ντιρκ Νοβίτσκι παίρνει επίσης μαζί του το μπάσκετ: παίρνει το μπάσκετ της δικής του εποχής, που όντας teenager το εξήγαγε από το χωριό του (Βούρτσμπουργκ) και από τις 5 Φεβρουαρίου του 1999 το κατέστησε σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, θυρεό των Μάβερικς και έμβλημα ολάκερου του ΝΒΑ.

Το εντός έδρας αντίο του «German Wunderkind» υπήρξε όπως του άρμοζε: συγκλονιστικό και μοναδικό!

Ο γεννημένος στις 19 Ιουνίου του 1978 φόργουορντ παρουσίασε το κύκνειο άσμα του στην American Airlines Arena του Ντάλας, όπου οι Μάβερικς, οι οποίοι απόψε αντιμετωπίζουν τους Σπερς στο Σαν Αντόνιο, επικράτησαν των Φίνιξ Σανς με 120-109, αλλά οι 30 πόντοι (6/17 δ., 5/14 τρ., 3/3 β.), τα οκτώ ριμπάουντ, οι τρεις ασίστ και η μία τάπα ωχριούν μπροστά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα…

Μεταξύ θρύλων

Με δάκρυα στα μάτια ο Νοβίτσκι είδε κατάπληκτος να περιστοιχίζεται από τους πέντε αγαπημένους παίκτες του! Παρέστησαν για να τον πλαισιώσουν ο Λάρι Μπερντ, ο Τσαρλς Μπάρκλεϊ, ο Σκότι Πίπεν, ο Ντέτλεφ Σρεμπφ και ο Σον Κεμπ οι οποίοι ανέβασαν στα επίπεδα του συναγερμού τα έντονα συναισθήματα.

«Προσπαθώ να κάνω αναπνοή με τη μέθοδο της γιόγκα, αλλά δεν φέρνει αποτέλεσμα. Είμαι τρομερά συγκινημένος από αυτό που συμβαίνει εδώ γύρω» σχολίασε ο γερμανός θρύλος του ΝΒΑ, ο οποίος έβαλε τα κλάματα στο βίντεο στο οποίο εμφανιζόταν μαζί με ένα άρρωστο παιδάκι και την προβολή του οποίου ο ίδιος απαγόρευε μέχρι πρότινος. «Αμέσως δοκίμασα να κάνω ένα σουτ, αλλά από τα πολλά δάκρυα στα μάτια μου δεν μπορούσα να δω το καλάθι» ομολόγησε. «Φέτος υπέφερα πολύ με τον τραυματισμό στο πόδι μου και έπειτα από τόσες ενέσεις και τόσα χάπια δεν βρίσκω λόγο να συνεχίσω να βασανίζομαι. Θα ήθελα πολύ να παίξω μαζί με τον Ντόντσιτς και τον Πορζίνγκις, αλλά νιώθω ότι δεν αντέχω άλλο».

Ο Τσαρλς Μπάρκλεϊ θυμήθηκε ότι «τον συνάντησα για πρώτη φορά όταν ήταν 18 χρονών, σε ένα ματς επίδειξης στη Γερμανία, μου έβαλε 42 πόντους και τον ρώτησα “ποιος στο διάολο είσαι εσύ;”», ενώ ο ιδιοκτήτης των Μάβερικς και μέγας θαυμαστής και λάτρης του, Μαρκ Κιούμπαν, του έταξε ότι «σε λίγο καιρό θα δεις εδώ ένα άγαλμα που δεν θα έχει ξαναφτιαχτεί ποτέ σε γήπεδο»!