Βηρυτός, Τρίπολη, Καμπούλ, Βαγδάτη, Αθήνα

Ο Ρουβίκωνας πάντως τον είχε προειδοποιήσει. «Αλέξη, δεν τη λυπάσαι την Ολγα;». Επί της ουσίας, βέβαια, η συντρόφισσα Γεροβασίλη δεν χρήζει καμιάς λύπησης. Εχετε δει κανέναν υπουργό να είναι στενοχωρημένος; Ανήσυχος; Εστω προβληματισμένος; Ολοι είναι γελαστοί και χαρούμενοι. Ετσι και η σ. Ολγα. Μια χαρά καλοπερνάει ως υπουργός. Η προστασία του πολίτη (της οποίας έχει την ευθύνη) είναι για λύπηση. Η σκηνή στη Θεμιστοκλέους, όπως περιγράφεται, θυμίζει κινηματογραφική ταινία. Στη Βηρυτό, στην Τρίπολη, στην Καμπούλ. Πράκτορες του FBI σε υπηρεσία στο κέντρο της πόλης να αιφνιδιάζονται. Από ντόπιους που εμφανίζονται ξαφνικά με όπλα κάτω από κελεμπίες, τους περικυκλώνουν και τους εγκλωβίζουν.

Ανέκδοτο

Κάτι ανάλογο έγινε τις προάλλες. Οχι στην Καμπούλ που λέγαμε. Στο κέντρο της Αθήνας. Η ομάδα των οκτώ λιμενικών και η εισαγγελέας που μετείχαν σε επιχείρηση σχετικά με διακίνηση ναρκωτικών αιφνιδιάστηκαν. Από ομάδα πενήντα οπλισμένων (έγινε αναφορά και για Καλάσνικοφ) κουκουλοφόρων. Τους έδειραν, τραυμάτισαν δύο από αυτούς, τους πήραν τα πιστόλια κι απελευθέρωσαν μία από τις δύο γυναίκες που είχαν συλληφθεί. Ευτυχώς, δηλαδή, που δεν πάθαμε και τίποτα, για να θυμηθούμε το ανέκδοτο. Ή τον Λουί ντε Φινές στον «Χωροφύλακα του Σεν Τροπέ». Δεν πρόκειται όμως για ταινία του περασμένου αιώνα να γελάς με τον γκαφατζή χωροφύλακα. Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Για ν’ ακολουθήσει η δεύτερη πράξη της ιλαροτραγωδίας.

Ψέματα

Οι δηλώσεις της σ. Ολγας, σε στυλ «και τι με νοιάζει εμένα». Αφού οι λιμενικοί ενήργησαν χωρίς να έχουν ενημερώσει σχετικά την Αστυνομία. Το Λιμενικό να διαψεύδει δημοσιοποιώντας «σήμα» με το οποίο έχει ενημερώσει εγκαίρως το ΑΤ Εξαρχείων. Ο ένας να ρίχνει την ευθύνη στον άλλον. Τον πολίτη, ωστόσο, ποσώς τον ενδιαφέρει. Ποιος φταίει. Ποιος φταίει λιγότερο ή περισσότερο. Αν φταίνε και οι δύο μαζί. Ποιος λέει την αλήθεια και ποιος λέει ψέματα. Αυτά είναι το έλασσον. Το μείζον είναι το γεγονός. Οτι στο κέντρο της πρωτεύουσας οι δυνάμεις της τάξης έρχονται κατά κανόνα δεύτερες. Και καταϊδρωμένες. Κι ενίοτε μάλιστα διασύρονται μέχρι εξευτελισμού. Οπως τις προάλλες. Δεν θέλω να είμαι άδικος. Δεν δημιουργήθηκε τα τέσσερα τελευταία χρόνια το φαινόμενο Εξάρχεια. Προϋπήρχε.

Καραβανάς

Αυτό που βλέπεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο πανεπιστημιακός Πανούσης. Δεύτερος, ο καραβανάς Τόσκας (εισαχθείς στη Σχολή Ευελπίδων επί 21ης Απριλίου). Τρίτη, η ιατρός Ολγα Γεροβασίλη. Με υφυπουργό την Κατερίνα Παπακώστα. Ο,τι να ‘ναι κι ό,τι κάτσει. Ποια σχέση μπορούν να έχουν οι τρεις αυτές επιλογές; Είναι η διακομματική πατέντα, «όλοι μπορούν να τα κάνουν όλα», σε αριστερή βερσιόν. Στο αλλάζουμε κι επιλέγουμε τους υπουργούς, όπως παίζουμε κορόνα – γράμματα. Κι αν κάτσει, έκατσε. Ειδικά όμως σε αυτό της Προστασίας του Πολίτη δεν κάθεται με τίποτα. Κορόνα ποντάρει ο Αλέξης, γράμματα έρχεται συνέχεια το νόμισμα. Ας ελπίσουμε την επόμενη φορά να μην πιάσουν αιχμάλωτο κάποιον αστυνομικό ή λιμενικό. Γιατί, αν το θελήσουν, θα το κάνουν εύκολα.