Επιστολές

Το διακύβευμα των ευρωεκλογών
Κύριε Διευθυντά,
Στις τελευταίες δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές φαίνεται ότι οι πολίτες θα ψηφίσουν με πρώτο κριτήριο την οικονομία και με δεύτερο το Σκοπιανό, δηλαδή τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Θεωρώ ότι είτε οι δημοσκοπήσεις δεν αποδίδουν την πραγματική διάθεση των πολιτών, είτε οι πολίτες κάνουν μέγα λάθος. Το κυριότερο θέμα που πρέπει να μας απασχολήσει σε αυτές τις εκλογές είναι η μειοδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία όπως απεδείχθη ήδη συνεπάγεται άμεσες καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα μας, και κατά την προσωπική μου άποψη οι μακροχρόνιες συνέπειές της μπορούν να συγκριθούν μόνο με αυτές της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Δεδομένου ότι ο ελληνικός λαός δεν ρωτήθηκε ποτέ για τη συμφωνία αυτή, είναι τώρα ευκαιρία να διακηρύξει την αντίθεσή του σε αυτήν, στις ευρωεκλογές, οι οποίες κατά τα άλλα καμία πρακτική αξία δεν έχουν, ενώ μπορεί να αποκτήσουν μεγάλη σημασία, ανάλογη ενός δημοψηφίσματος, εάν το αποτέλεσμά τους είναι καταδικαστικό για τη συμφωνία αυτή.
Για τον λόγο αυτό θα πρέπει όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης να διακηρύξουν ότι, ως κύριο θέμα θεωρούν πως, η ψήφος των πολιτών στις ευρωεκλογές θα έχει το νόημα υπερψήφισης ή καταψήφισης της Συμφωνίας των Πρεσπών, και όποιος ψηφίσει τα κόμματα αυτά θα θεωρείται ότι την καταψηφίζει.
Οπως ανέφερα και σε προηγούμενο άρθρο μου, η Συμφωνία των Πρεσπών είναι τόσο κακή για τη χώρα μας, που δεν επιδέχεται καμία βελτίωση ή βελτιωτική ερμηνεία, και πρέπει οπωσδήποτε να ακυρωθεί. Για την ακύρωσή της μάλιστα υπάρχουν πολλοί τυπικοί, νομικοί και ουσιαστικοί λόγοι τους οποίους δεν θεωρώ σκόπιμο να επαναλάβω.
Επομένως η μόνη διακήρυξη και η βάση της προεκλογικής εκστρατείας όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης πρέπει να είναι ότι, η ψήφος τους σε αυτά θα σημαίνει καταψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών και δήλωση των πολιτών ότι είναι αντίθετοι προς αυτήν και πρέπει να ακυρωθεί.
Δηλαδή, εφόσον η κυβέρνηση κατά παράβαση κάθε δημοκρατικής διαδικασίας δεν έκανε δημοψήφισμα για το θέμα αυτό, είναι μοναδική ευκαιρία αυτό να γίνει εμμέσως με τις ευρωεκλογές, και αυτό είναι το διακύβευμα των εκλογών αυτών… Οποιο κόμμα δεν το κάνει θα πρέπει να καταψηφιστεί από τον ελληνικό λαό, και ελπίζω ότι θα γίνει έτσι, για να αποδειχθεί η καθολική αντίδρασή του στη μειοδοτική αυτή συμφωνία. Οσο για τα οικονομικά θέματα, υπάρχουν και οι εθνικές εκλογές, στις οποίες η κυβέρνηση θα κριθεί γι’ αυτά.
Ιωάννης Γ. Κουλούρης
Δρ Μηχανολόγος – Ηλεκτρολόγος ΕΜΠ

Ο σοβαρός Κώστας Σημίτης
Κύριε Διευθυντά,
Αισθήματα ικανοποίησης διακατέχουν τον πολίτη για τη σοβαρότητα, αξιοπρέπεια και δημοκρατικότητα με τις οποίες διοικήθηκε η χώρα, καθώς και για την αποτελεσματικότητα της κυβερνήσεως του Κώστα Σημίτη το διάστημα 1996-2004. Η εξάλειψη ή ο περιορισμός της ρουσφετολογίας (ΑΣΕΠ), η κοινωνική ειρήνη, η βελτίωση των δεικτών της οικονομίας, η ένταξη στην ΟΝΕ, η ολοκλήρωση σημαντικών τεχνικών έργων, η αναμφισβήτητα επιτυχημένη προεδρία, η προώθηση του Κυπριακού, η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, το κτύπημα της τρομοκρατίας (17Ν, ΕΛΑ), η ανάδειξη του θέματος των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, η αναθεώρηση του Συντάγματος 2001, είναι μερικά από τα επιτεύγματα της κυβερνήσεώς του. Αντίθετα, πικρία προκαλεί η απαξίωση του έργου του, οι απρεπείς και μειωτικές συμπεριφορές ιδιαίτερα από τους ευεργετηθέντες.
Ομως η εικόνα της κυβερνήσεως προς τα έξω δεν ανταποκρινόταν προς το έργο της και το κύρος που της προσέδωσε ο πρωθυπουργός κ. Σημίτης. Οι άκαμπτες φιλοδοξίες, η αδεξιότητα, οι αυθαιρεσίες και η προκλητική διαβίωση και δράση ορισμένων στελεχών, η υπονόμευση, ίσως ερμηνεύουν μερικώς αυτή την κατάσταση.
Η χώρα διοικήθηκε με δημοκρατικό τρόπο, με τακτική σύγκλιση θεσμικών οργάνων (Υπουργικό Συμβούλιο, Κοινοβουλευτική Ομάδα, κυβερνητικές επιτροπές κ.λπ.).
Ισως κάποιος ισχυρισθεί ότι αυτά είναι αυτονόητα. Αυτονόητα ήσαν και στο παρελθόν, αλλά δεν γινόντουσαν, δεν γίνονται ούτε και τώρα. Η προσωπική του και η οικογενειακή πολιτική ιστορία απαιτούσαν μιαν άλλη πολιτική συμπεριφορά από ορισμένους συνεργάτες του. Διακόπηκε επίσης μια πορεία κάθαρσης. Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη για τα νέα παιδιά και για τους μισθωτούς εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα.
Με εκτίμηση,
Τάσος Βαγενάς