Ψωνίζοντας από το παλαιοπωλείο

Για ποιον έγινε όλη αυτή η κινητοποίηση; Για ποιον γέμισε η Αθήνα με τις αφίσες της εκδήλωσης; Για ποιον θυσίασαν το απόγευμα του Σαββάτου τους όλοι εκείνοι που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα και έδωσαν το «παρών»; Για ποιον χύθηκε τόση φαιά ουσία από το βήμα; Για ποιον ανέμισαν οι σημαίες του κόμματος; Θεωρητικά για την Προοδευτική Συμμαχία ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά. Από το βράδυ του Σαββάτου, όμως, όταν πια οι σημαίες είχαν μαζευτεί και οι μικροφωνικές εγκαταστάσεις είχαν ξηλωθεί, μια φρικτή υποψία πλανιέται πάνω από το ολυμπιακό γυμναστήριο του Γαλατσίου: κι αν όλα αυτά έγιναν απλώς για τον Τζουμάκα;

Η αλήθεια είναι πως, όπως και οι περισσότεροι που βρέθηκαν στο Γαλάτσι, ο Στέφανος Τζουμάκας δεν εκπροσωπεί παρά τον εαυτό του. Το ερώτημα όμως δεν είναι προσωπικό. Το ερώτημα είναι εάν στο κλειστό του Γαλατσίου βρέθηκε ένα κάποιο παλαιοπροεδρικό, σχεδόν αρχαϊκό ΠΑΣΟΚ που έχει πάψει εδώ και χρόνια να είναι ΠΑΣΟΚ. Κι αν αυτό που γέμισε τις κερκίδες του κλειστού στο Γαλάτσι ήταν μόνο το αρχαϊκό ΠΑΣΟΚ ή ένα πιο πληθυντικό ΠΑΣΟΚ.

Πράσινο

Δεν χρειάζεται να κάνει κανείς ασκήσεις ανθρωπογεωγραφίας για να βρει την απάντηση. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πρασίνισε όνομα και σύμβολα, δεν είναι ασφαλώς για τις νεότερες εκδοχές του ΠΑΣΟΚ, είναι για εκείνη την αρχαϊκή του μορφή. Αν ο Αλέξης Τσίπρας έκανε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο βήμα, είναι και πάλι για εκείνη την αρχαϊκή μορφή. Είναι για το ΠΑΣΟΚ του Στέφανου Τζουμάκα και μάλλον του Ακη Τσοχατζόπουλου, για τον οποίο κάποιοι δεν έχουν καμία αμφιβολία πως χωρίς την περιπέτεια της φυλακής θα ήταν εκεί, όχι φυσικά για να καθίσει στις κερκίδες, αλλά στην πρώτη πρώτη σειρά, τη σειρά των photo opportunities, των χειραψιών και των σέλφι.

Ο Ακης δεν ήταν εκεί, ήταν ο Τζουμάκας. Αλλά ο Τζουμάκας είναι αδύνατον να προκαλέσει εκείνο το ρίγος συγκίνησης και εκείνο το κύμα νοσταλγίας που θα προκαλούσε ο μοναδικός γνήσιος εκφραστής του αρχαϊκού ΠΑΣΟΚ. Τι μένει από ένα τέτοιο ΠΑΣΟΚ χωρίς τον ζωντανό του θρύλο; Ενα μη ΠΑΣΟΚ: ο Τζουμάκας, κάποιος που καταχωρίστηκε ως «κηπουρός», κάποιοι άλλοι που καταγγέλθηκαν ως θηριθεσίτες. Ολοι τους έλεγαν διάφορα, όχι και πολύ κολακευτικά, για τον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, την εποχή που πίστευε πως δεν θα χρειαστεί να ψωνίσει ποτέ από το πασοκικό παλαιοπωλείο, δεν τους χαριζόταν. «Ο,τι και να πει ο αγαπητός Τζουμάκας τώρα πια, θα καταταχτεί στη σφαίρα του γραφικού… Στέφανε, 20 χρόνια σαχλαμάρας δεν σβήνονται έτσι» τουίταρε το 2012 ο Χριστόφορος Βερναρδάκης. Ποιος θα διαφωνούσε σήμερα με τον Βερναρδάκη; Μάλλον μόνο ο Βερναρδάκης…

ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Είναι ο Στέφανος Τζουμάκας το αδειανό πουκάμισο του ποιητή; Είναι η Ελένη του ΣΥΡΙΖΑ; Θα μπορούσε. Θα είναι πάντα αδόκιμο όμως να ανακατεύει κανείς την πολιτική της πλατιάς απεύθυνσης με την ποίηση του Γιώργου Σεφέρη. Ο,τι έγινε στο ολυμπιακό γυμναστήριο του Γαλατσίου δεν ήταν ένα αδειανό πουκάμισο, ο Τζουμάκας δεν είναι η Ελένη. Ηταν όμως κάποτε ΠΑΣΟΚ. Κι από αυτήν την άποψη, ό,τι έγινε στο Γαλάτσι ήταν πολύ ΠΑΣΟΚ για το τίποτα.