Το ήθος της εξουσίας

Προχθές, Πρωταπριλιά, ένα ακόμα αστείο προστέθηκε στα τόσα που γίνονται κάθε χρόνο, εν προκειμένω ως τμήμα διεθνούς καμπάνιας κατά των ψευδών ειδήσεων: η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου αποφάσισε να… ξυριστεί μπροστά στην κάμερα. Και το έκανε, πράγματι, με δεξιότητα: αφρός, παλιό ξυράφι του μπαρμπέρη, πετσέτα και στο τέλος να λέει «κόψτε τα μούσια». Ωραία. Η Ρένα Δούρου το απέδειξε πλήρως: στις τρίχες δεν την πιάνει κανείς.

Είναι πραγματικά να σηκώνει κανείς τα χέρια ψηλά και να απορεί βλέποντας κάτι σαν αυτό. Το πώς αυτή η γυναίκα, που επί διοίκησής της η Αττική θρήνησε 100 νεκρούς στο Μάτι σε μια καταστροφή για την οποία ο κρατικός μηχανισμός, στενός και ευρύτερος, έχουν τεράστιο μέρος ευθύνης, βρίσκει τώρα τη διάθεση να κάνει τέτοιου είδους εξυπναδούλες. Είναι ανεξήγητο. Ή, μάλλον, η μόνη δυνατή εξήγηση είναι ότι δεν δίνει δεκάρα. Είναι σαν να μη συνέβη, δεν την ενδιαφέρει, δεν την αφορά, το ξέχασε, δεν την αγγίζει. Οχι ως προς τα νομικά ζητήματα που ήδη βρίσκονται στη Δικαιοσύνη και θα τα κρίνει. Ως προς το γεγονός ότι η τραγωδία συνέβη επί των ημερών της. Κανονικά θα έπρεπε να έχει κλειστεί κάπου και να μη φανεί ξανά. Ποτέ. Μπράβο της λοιπόν. Μπράβο και στο ήθος, που όλο αυτό αντιπροσωπεύει την αντίληψη εξουσίας της… προοδευτικής κυβέρνησής της. Η οποία προσφάτως έλαμψε και με άλλους τρόπους.

Αλλο εντυπωσιακό παράδειγμα ήταν της υπουργού Παπακώστα και τα όσα είπε όταν συνέλαβαν την 90χρονη γυναίκα να πουλάει παντόφλες στη λαϊκή αγορά. Τι είπε τότε η Παπακώστα – και μάλιστα έξω από το συνέδριο των αστυνομικών υπαλλήλων, προδήλως για να μαζέψει προσεχώς κανένα ψηφαλάκι; Η ίδια που, κατά δήλωσή της, για να δικαιολογήσει τις παρατάξεις που αλλάζει, πολεμάει, λέει, το… σκοτάδι. Οτι πρέπει να αποφασίσουμε ως κοινωνία από ποια ηλικία και μετά δεν εφαρμόζονται οι νόμοι! Λέει ότι ρώτησε και της είπαν ότι αυτά που γράφτηκαν δεν συνέβησαν. Μα το κύριο γεγονός είναι η ίδια η προσαγωγή. Δεν συνέβη; Μπράβο της και αυτής λοιπόν. Εδωσε στο έγκλημα και στην ανομία που μαστίζουν την Ελλάδα βαρύ χτύπημα. Πάει το σκοτάδι! Το τσάκισε. Οπως τσάκισε και το, βεβαίως έτσι κι αλλιώς χαμένο, ήθος της εξουσίας. Και κάθε στοιχειώδη αντίληψη περί λογικής και δικαίου.

Ομως τα παραδείγματα δεν εξαντλούνται. Το αντίθετο μάλιστα. Ξαφνικά, από το πουθενά, η Βουλή φέρνει τώρα προς συζήτηση τις… γερμανικές αποζημιώσεις! Πέρασαν πάνω από τέσσερα χρόνια που ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά την Ελλάδα. Τόσα χρόνια κουβέντα, παρά τις ιαχές πριν από το 2015. Τώρα, που ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τριπλό εκλογικό εφιάλτη, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θυμάται, ω του θαύματος, τις γερμανικές αποζημιώσεις! Ενα ακόμα μπράβο λοιπόν στην εξουσία. Παίρνει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα που έζησε αυτός ο τόπος και το περιφέρει σαν κλόουν σε τσίρκο για να πουλήσει κανένα εισιτήριο, να πάρει καμιά ψήφο. Μα είναι δυνατόν; Δεν τους έχουν πει ποτέ τι φρίκη κρύβει μέσα του όλο αυτό για να το εξευτελίζουν έτσι ανίερα; Δεν έχουν μέσα τους τίποτα που να τους σταματά;

Οχι. Οι άνθρωποι που κυβερνούν στη χώρα του Τσίπρα, του Παππά και του φίλου τους του «Ακη έρχομαι» με την πετσέτα προφανώς και δεν έχουν. Ομως η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι αυτή η χώρα της ακραίας κυνικής ανηθικότητας της εξουσίας που έχει επιβληθεί παντού. Οπου τίποτα απολύτως δεν μετρά, παρά μόνο το να αρπάζεις.