Η Παλόμα Πικάσο και η Ελλάδα

Η Παλόμα Πικάσο, η κόρη του διάσημου ζωγράφου, ανέπτυξε μια ιδιαίτερα δημιουργική σχέση με την Ελλάδα στη δεκαετία του ’70. Και το 1989 τότε που δημιούργησε το προσωπικό της άρωμα αναφέρθηκε σε αυτό που τη φέρνει πιο κοντά στις μεσογειακές ρίζες της στη συνέντευξή της στη Χριστιάνα Σταματέλου:

Το 1949, όταν γεννήθηκε, ο πατέρας της ζωγράφιζε το περιστέρι της Ειρήνης. Κι αυτό το σπανιόλικο όνομα του περιστεριού τής χάρισε το όνομα που θα έμενε σύμβολο: Παλόμα. Το τέταρτο και μικρότερο παιδί του Πικάσο και της Φρανσουάζ Ζιλό ήταν η μικρή χαϊδεμένη του πατέρα της. Κι αργότερα, όταν η μητέρα της τον εγκατέλειψε η μικρή Παλόμα πήγαινε συχνά και ζούσε μαζί του.

Η περίπτωση της Παλόμας Πικάσο, της μπιζνεσγούμαν η οποία κατάφερε να πετύχει μέσα σε είκοσι χρόνια να χτιστεί μια ολότελα δική της αυτοκρατορία στο χώρο του ντηζάιν αλλά και της μόδας, είναι ξεχωριστή. Αυτό που μοιάζει περισσότερο ενδιαφέρον για τους «μελετητές της ψυχοσύνθεσής της» είναι πως η νεαρή τότε Παλόμα δεν είχε κανένα λόγο, κανένα βασικό οικονομικό κίνητρο για να κυνηγήσει την επιτυχία. Ο πατέρας της την είχε αφήσει στην κληρονομιά του, καταχωρώντας σε αυτήν έργα που αξίζουν, με μέτριους υπολογισμούς, σήμερα τα 139 εκατομμύρια φράγκα, δηλαδή 3 δισεκατομμύρια εξακόσια εκατομμύρια δραχμές.

Πολλά χρόνια πριν γίνει τόσο διάσημη η Παλόμα Πικάσο, εκεί στις αρχές του 1970 γνωρίζει σε κάποιο παρισινό σαλόνι τον Αλέξανδρο Ιόλα. Αυτός τη φέρνει σε επαφή με τον ελληνικό οίκο κοσμημάτων «Ζολώτα» και της προτείνεται να σχεδιάσει μια συλλογή χρυσών κοσμημάτων με την υπογραφή της. Η Παλόμα Πικάσο αναφέρεται στην ελληνική της περίοδο με μεγάλη ζεστασιά αλλά και νοσταλγία: «Συνεργαζόμουν με την κυρία Χριστοπούλου. Δυστυχώς τον Ζολώτα δεν τον γνώρισα, είχε πεθάνει. Η συνεργασία μου κράτησε μαζί τους τρία χρόνια κι έτσι ταξίδευα πολλές φορές στην Ελλάδα. Εζησα αρκετά στην Αθήνα και είχα αρχίσει μάλιστα να μαθαίνω λίγα ελληνικά από τα οποία δυστυχώς σήμερα δε θυμάμαι και πολλά». Και χωρίς δισταγμό η Παλόμα σε ερώτηση τι θα επιθυμούσε περισσότερο να κάνει στην ήδη επιτυχημένη της ζωή, απάντησε: «Θα ήθελα να κάνω πολλά πράγματα κι ένα από αυτά, το πιο έντονο, θα ήταν να μπορέσω να ξαναδώ την Αθήνα μόνη μου, λουσμένη στο φως του φεγγαριού. Για μένα η Ελλάδα είναι όπως και η Ισπανία: η Μεσόγειος. Κι οι Ελληνίδες όπως και οι Ισπανίδες έχουν μάτια όλο ζεστασιά που λάμπουν, είναι αποφασιστικές και συχνά έχουν πάνω τους μία έντονη δόση θεατρικότητας»…

Η ίδια αναφέρεται στα παιδικά της χρόνια, παίζοντας στο ατελιέ του πατέρα της στη Νότια Γαλλία. «Από τα παιδικά μου χρόνια σχεδίαζα. Καθόμουν ήσυχη δίπλα του στο ατελιέ κι ενώ εκείνος ζωγράφιζε εγώ προσπαθούσα να αντιγράψω κάποιο τελειωμένο έργο του. Αργότερα σταμάτησα την αντιγραφή κι ενώ εκείνος με ενθάρρυνε σημαντικά και με παρότρυνε να κάνω κάτι πρωτότυπο άρχισα να κάνω τα δικά μου σχέδια. Ξαφνικά στα δεκατέσσερα, πάνω στη μεγάλη κρίση της εφηβείας μου σταμάτησα πανικόβλητη να σχεδιάζω. Αλήθεια τι πήγαινα να μιμηθώ με έναν τόσο δαιμόνιο και προικισμένο πατέρα;».

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ. Πέρασαν αρκετά χρόνια και στα 18 της η Παλόμα ξανάρχισε να σχεδιάζει με νερομπογιές, να κάνει κολλάζ και σχέδια. Τότε οι σχέσεις με τον πατέρα της είχαν αποκατασταθεί και είχαν ξαναγίνει ζεστές και τρυφερές. Με τη συντροφιά που έκαναν οι δυο τους και τις πολύωρες συζητήσεις τους «άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω να παρακολουθώ μαθήματα στη Σχολή Καλών Τεχνών. Τελικά όμως δεν κατάφερα να ξεπεράσω το βάρος του ονόματος που κουβαλούσα. Φαντάζεσθε τι ευθύνη για μένα και τι αρνητική σύγκριση θα υπήρχε αν ξαφνικά μέσα στα μαθήματα εμφανιζόταν να παρακολουθεί και να σχεδιάζει η κόρη του Πικάσο. Ετσι σταμάτησα κι άλλαξα προσανατολισμό. Γράφτηκα στο Πανεπιστήμιο κι άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα αγγλικής φιλολογίας. Δυστυχώς όμως, εγώ, η κόρη του Πικάσο, γρήγορα απογοητεύτηκα από την επιλογή μου και άλλαξα πάλι προσανατολισμό. Αρχισα πάλι να ασχολούμαι με το σχέδιο και τη διακόσμηση.