Ο ένας από εσάς!

Τα τελευταία χρόνια ο Θανάσης Γιαννακόπουλος οδυρόταν γοερά και μαζί του έκλαιγε όλος ο Παναθηναϊκός, αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα: από την περασμένη Τρίτη τα δάκρυα πέφτουν ερήμην του…

Χωρίς αυτόν, αλλά γι’ αυτόν!

Ο εκλιπών δεν είχε ταυτότητα! Δεν ήταν ο γιος του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, ο αδελφός του Παύλου, του Κώστα και της Βασιλικής, ο σύζυγος της Ιωάννας, ο πατέρας της Κατερίνας και ο θείος του Δημήτρη. Δεν ήταν ο πρόεδρος του Ερασιτέχνη και του τμήματος βόλεϊ, μήτε ο αντιπρόεδρος της ΚΑΕ και της ΕΠΟ, μήτε ο συνιδρυτής και συνιδιοκτήτης της ΒΙΑΝΕΞ.

Δεν ήταν καν ο Θανάσης Γιαννακόπουλος…

Ηταν σκέτος «ο Θανάσης, ο ένας από εσάς», όπως αυτοσυστηνόταν κάθε φορά που απευθυνόταν στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού – και δεν έλεγε ψέματα.

Αυτός ακριβώς ήταν!

Εκλαιγε στις 23 Σεπτεμβρίου του 2015, όταν στη γιορτή βράβευσης της καλύτερης πεντάδας των Πρασίνων παρακάλεσε «όταν πεθάνω, να με θάψετε με τη σημαία του Παναθηναϊκού»…

Θρηνούσε στις 10 Ιουνίου του 2018, στον τρίτο τελικό του πρωταθλήματος, λίγες ώρες μετά τον θάνατο του πρεσβύτερου, πλην σιαμαίου αδελφού του, του Παύλου…

Οδυρόταν μια εβδομάδα αργότερα, μετά τη λήξη του πέμπτου τελικού και την κατάκτηση του τίτλου, τον οποίο του αφιέρωσε, ενώ λίγα λεπτά νωρίτερα, καθήμενος στην πολυθρόνα του αγωνιστικού χώρου, είχε αγκαλιαστεί με τον Βασίλη Σπανούλη, που τον θεωρούσε παιδί του απ’ όταν (2005) του τον εμπιστεύθηκε η μητέρα του…

Και ξαναβούρκωσε στις 27 του περασμένου Σεπτεμβρίου πάλι στο ΟΑΚΑ, όταν, στη διάρκεια του τουρνουά στη μνήμη του Παύλου, πήρε το μικρόφωνο για να ευχαριστήσει «τον Ζέλικο, τον αδελφό μου», τον Σιμόν Μισράχι και τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες σε εκείνη την πρώτη σεπτή εκδήλωση απότισης του ιστορικού χρέους…

Αυθόρμητος

Εβδομήντα χρόνια πριν, μαθητές ακόμη του γυμνασίου, ο Θανάσης και ο Παύλος έπαιζαν ποδόσφαιρο στις αλάνες της γειτονιάς τους και υπήρξαν ιδρυτικά μέλη του Αστέρα Ρουφ που αργότερα μετονομάστηκε σε ΠΑΟ Ρουφ – μάλιστα ο ίδιος διετέλεσε και πρόεδρος της ομάδας τη σεζόν 1971-72, όταν αγωνίστηκε στη Β’ Εθνική.

Δεν έκανε διακρίσεις ο «Τυφώνας», άλλωστε πέρα από το μπάσκετ και το ιδιαιτέρως αγαπημένο του βόλεϊ, υπηρέτησε και το ποδόσφαιρο από διάφορα μετερίζια: στο Ρουφ, στον πολυμετοχικό Παναθηναϊκό και στην ΕΠΟ, στις εκλογές της οποίας μάλιστα διέταξε ΕΔΕ για να ανακαλύψει τον έναν και μοναδικό εκπρόσωπο Ενωσης που δεν τον ψήφισε!

Δεν έγινε βεβαίως πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, καθότι οι φίλαθλοι επί σειρά ετών φώναζαν «Παύλο, θεέ, πάρε την ΠΑΕ», αλλά ένα βράδυ άλλαξαν τροπάριο: στις 17 Δεκεμβρίου του 2006, στη διάρκεια του αγώνα Μαρούσι – Παναθηναϊκός, στον Αγιο Θωμά και ενώ είχε προηγηθεί η ήττα της ποδοσφαιρικής ομάδας στην Κέρκυρα με 3-1, τον έβλεπαν να αγωνιά και του χάρισαν μια μεταλλαγμένη εκδοχή του συνθήματος…

Θανάση, θεέ, πάρε την ΠΑΕ!

Αυθόρμητος και παρορμητικός στις αντιδράσεις του, ένας sui generis άνθρωπος ο οποίος καθ’ όλον τον βίο του ήταν ο εαυτός του…

Δεν ορρωδούσε προ ουδενός, πέταγε λεφτά σε διαιτητές και παράγοντες, έκανε ντου στο γήπεδο, έριχνε φάσκελα από την εξέδρα ή κατέβαινε κιόλας από εκεί και καθόταν στον πάγκο για να συνετίσει παίκτες και προπονητές: το διέπραξε πλειστάκις αυτό με κορυφαίες καθόδους στις 26 Μαρτίου του 2009, που ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε από τη Σιένα, ενώ προηγούνταν με διαφορά 16 πόντων, στις 22 Ιανουαρίου του 2018 στο ματς με το Λαύριο, το οποίο κρίθηκε στη δεύτερη παράταση, και στις 14 του περασμένου Δεκεμβρίου, όταν πέντε λεπτά πριν από τη λήξη του ματς η Νταρουσάφακα ισοφάρισε σε 65-65!

Αυτό είναι που λένε «πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκεις», άλλωστε ο ίδιος είχε φροντίσει από πολλών ετών να ταυτοποιήσει τη σχέση του με τον Παναθηναϊκό, λέγοντας ότι «είμαι πρώτα οπαδός και ύστερα όλα τα άλλα και μάλιστα είμαι φόλα Παναθηναϊκός»!

Ασυγκράτητος, σκέτος «Τυφώνας», όπως άλλωστε ήταν το παρατσούκλι του, και αυτό καλύτερα από κάθε άλλον το ξέρει ο φύλακας-άγγελός του, ο Γιώργος Χουλιάρας, ο οποίος τον συνόδευε και εις μάτην προσπαθούσε να τον αναχαιτίσει κάθε φορά που ο Θανάσης είχε αποφασίσει να πάρει τον νόμο στα χέρια του!