Παραιτήσεις

Οι κινήσεις είναι σπασμωδικές και αναδεικνύουν μια ασυνήθιστη προχειρότητα. Μπροστά στις αρνητικές απαντήσεις που έχουν επισπράξει από αρκετές πλευρές για τη στελέχωση ψηφοδελτίων ο Βερναρδάκης, ο Τζανακόπουλος, ακόμη και ο Φλαμπουράρης, η βιασύνη είναι φυσικό επακόλουθο. Και δείχνει περισσότερο το άγχος που συνοδεύει μια νοσηρή κατάσταση, παρά ερασιτεχνισμό. Οσοι αποκρίνονται θετικά, ανακοινώνονται χωρίς κανέναν έλεγχο. Και εκθέτουν ανεπανόρθωτα όχι μόνον όσους τους επέλεξαν και τους προσέγγισαν, αλλά και την ηγεσία. Η περίπτωση της Μυρσίνης Λοΐζου ίσως θα ήταν αρκετή για να αντιληφθεί κανείς το προβληματικό τοπίο στο οποίο κινείται πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά στο Μαξίμου αγωνιούν ότι τα κρούσματα μπορεί να είναι περισσότερα -κλείνοντας και πόρτες που θα μπορούσαν να ανοίξουν. Η – κατά δήλωσή της, ανεπάγγελτη – Λοΐζου βρέθηκε στο ευρωψηφοδέλτιο με μοναδικό εφόδιο το βαρύ επώνυμο και στόχο ένα περιορισμένο αριστερό ακροατήριο, υποσύνολο εκείνου που εκπροσωπούσε ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ του 4%. Οσοι τη διάλεξαν εκτιμούσαν ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως απόδειξη ενός ριζοσπαστισμού που εξακολουθεί να επιζεί στο κόμμα. Η ζημιά που προκαλεί μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλάσια, από τη στιγμή που η παρουσία της αναδεικνύει και ζητήματα πολιτικής ηθικής – με ποινικές προεκτάσεις. Η απομάκρυνσή της αποτελούσε μονόδρομο για όλους στην Κουμουνδούρου.

Ο Αλέξης Τσίπρας, ωστόσο, γνωρίζει καλά ότι οι δεξαμενές στα αριστερά είναι ελάχιστες. Το μεγάλο ακροατήριο βρίσκεται στο Κέντρο, στην ευρύτερη Κεντροαριστερά. Ολα θα κριθούν εκεί, όχι μόνον για το αποτέλεσμα της κάλπης, αλλά και για την μετεκλογική εποχή. Ακόμη κι αν το αριστερό πρόσημο είναι το ζητούμενο για τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, που βλέπει με επιφύλαξη τα «προοδευτικά μέτωπα» που οραματίζεται ο Τσίπρας, η μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μονόδρομο για λόγους πολιτικής επιβίωσης. Οι πασοκογενείς που έχουν ενταχθεί στο κόμμα ή την κυβέρνηση, μέσα από τις κάλπες μπορεί να μεγαλώσουν τον ζωτικό τους χώρο. Κυρίως επειδή το μεγάλο κοινό που στράφηκε μετά το 2012 στον ΣΥΡΙΖΑ, τους γνώριζε – και τους ψήφιζε – από το παρελθόν. Ως «κράχτες» στο προσκήνιο και το παρασκήνιο, ο Τσίπρας θα τους επιστρατεύσει όλους, προσδοκώντας ότι με τη σειρά τους θα συγκρατήσουν διαρροές και θα στρατολογήσουν στελέχη. Κάπως έτσι, στην πρώτη γραμμή του νέου μετώπου θα βρεθεί προσεχώς και η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου.

Η υπουργός Διοικητικής Ανασυγκρότησης δεν βγήκε τυχαία να απαντήσει στη Φώφη Γεννηματά για τα πυρά που εκτόξευσε εναντίον του αιφνιδιασμένου Τσίπρα στη σύνοδο των ευρωσοσιαλιστών. Μπορεί τα δικά της σχόλια (περί «αυτοαπομόνωσης» του Κινήματος Αλλαγής κ.λπ.) να μην συνοδεύονταν από προσωπικές αιχμές κατά της Φώφης, αλλά το μήνυμα ήταν ότι η Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να διαλέξει εγκαίρως στρατόπεδο. Το ίδιο μήνυμα προς τους παλαιούς συντρόφους θα επενέρχεται μέχρι τις κάλπες του Μαΐου, μέσα από περιοδείες ανά τη χώρα και στοχευμένες εκδηλώσεις, με φόντο τη «Γέφυρα». Το πρόγραμμα έχει ήδη εξεταστεί στις συσκέψεις με τον Πάνο Σκουρλέτη στην Κουμουνδούρου, όπου η Ξενογιαννακοπούλου μεταφέρει την «τεχνογνωσία» της γραμματέως από την περίοδο της πασοκικής κυριαρχίας. Στις 6 Απριλίου στο Τάε Κβον Ντο η Μαριλίζα έχει κληθεί να κουβαλήσει κόσμο. Τους πασοκογείς, εξάλλου, θα αναζητήσει και στα βόρεια προάστια της Β΄Αθήνας όταν φτάσει η ώρα της τελικής αναμέτρησης στις κάλπες.

Στην πραγματικότητα, η ενεργοποίηση των πασοκογενών είναι η ύστατη κίνηση του Αλέξη Τσίπρα για να ξεκολλήσουν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Το πλάνο σχεδιάζεται και με όρους μιας μεγάλης εκλογικής υποχώρησης που θα φέρει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο κυβερνητικό τιμόνι, αφού ο στόχος της κυριαρχίας στην κεντροαριστερή πλευρά του χάρτη αποτελεί πλέον το βασικό ζητούμενο για το Μαξίμου. Υπό αυτή την έννοια, ο Τσίπρας θα παλεύει με τον Μητσοτάκη στα μπαλκόνια, αλλά στην κάλπη θα έχει αντίπαλο τη Γεννηματά.