Η ελπίδα της Ελλάδας

Με τις ιαχές του Ερντογάν να πυκνώνουν, οι ρωσικοί S400 που προτίθεται να αποκτήσει η Τουρκία έχουν καταστεί η μεγάλη, ίσως η μόνη, ελπίδα της Ελλάδας. Η ένταξη του προηγμένου και ισχυρότατου πυραυλικού συστήματος στο τουρκικό οπλοστάσιο έχει δύο κύριες διαστάσεις: την επιχειρησιακή και γεωπολιτική. Η πρώτη είναι, θεωρητικά, εις βάρος της Ελλάδας. Η δεύτερη όμως είναι πρακτικά κάτι παραπάνω από υπέρ της.
Στο επιχειρησιακό σκέλος, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από τους S400. Είναι απλώς αδύνατον να χρησιμοποιηθεί ένα τέτοιο όπλο εις βάρος μίας νατοϊκής χώρας. Εκτός κι αν το εξαπέλυε η ίδια η Ρωσία, οπότε θα είχαμε πλέον τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι S400 δεν έχουν επιχειρησιακή χρησιμότητα για τις συνήθεις αμφισβητήσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο ή και στην Κύπρο. Ενδεχόμενη χρήση τους θα σήμαινε καθολικό πόλεμο ολικής καταστροφής και όχι απλώς απόπειρα να αναδιαταχθούν τα θαλάσσια, εναέρια και χερσαία σύνορα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Αν η Τουρκία, εφόσον τελικά τους πάρει, απλώς τους τοποθετήσει με τρόπο που θα μπορεί να εκληφθούν ως επιχειρησιακά επιθετικά όπλα εναντίον της ελληνικής επικράτειας, τα αντίμετρα θα είναι πολύ ισχυρά και θα αφορούν όχι μόνον την ίδια την Ελλάδα, αλλά και τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Πιθανώς ακόμα και την προβληματική ΕΕ. Ουδείς διανοείται να αποδειχθεί έναν τέτοιο κίνδυνο που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα πολύ περισσότερα από κάποιους στόχους στο ελληνικό έδαφος.
Τα όπλα αυτά είναι περισσότερο από κάθε τι άλλο ένα σύμβολο της ματαιοδοξίας του Ερντογάν να δημιουργήσει μία νέα τουρκοϊσλαμική αυτοκρατορία μεταξύ Δύσης και «Ανατολής». Μακάρι να το επιχειρήσει. Αυτός ο μαξιμαλισμός θα γίνει ο τάφος της φιλοδοξίας του. Θα αναγκάσει την επιτάχυνση και την εμβάθυνση του άξονα συνεργασίας Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας υπό αμερικανική ομπρέλα. Θα οδηγήσει νομοτελειακά στη μετατροπή του από έναν άξονα ενεργειακής συνεργασίας που σήμερα είναι υπό διαμόρφωση, σε μία πλήρη στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική συμμαχία χωρίς ιστορικό προηγούμενο. Οι S400 θα μετατρέψουν ουσιαστικά τη μωροφιλοδοξία του Ερντογάν σε μηχανισμό συρρίκνωσης της Τουρκίας και ματαίωσης των απειλών της. Στην Κύπρο ήδη είναι ισχυρή η παρουσία των ΗΠΑ, του Ισραήλ και της Γαλλίας.
Η Ελλάδα δεν πρέπει να ανησυχεί μήπως η Τουρκία αγοράσει αυτά τα συστήματα, αλλά το ακριβώς αντίθετο: μήπως έρθει στα λογικά της και κάνει πίσω. Αυτός είναι πλέον ο μεγάλος κίνδυνος. Αφενός έτσι θα επαναφέρει τις διεκδικήσεις της στο στενό ελληνοτουρκικό επίπεδο ματαιώνοντας τη ρήξη της με τη Δύση. Η Ελλάδα θα μείνει ξανά μόνη να προσπαθεί να πείσει για τα «δίκαιά» της, με τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης να επιχειρούν και πάλι να καλοπιάσουν την Τουρκία, προφανώς εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Αφετέρου αν ο Ερντογάν μπει στη διαπραγμάτευση του να κάνει πίσω για τους S400, ουδείς γνωρίζει το τι θα βάλει στο τραπέζι για να «δεχθεί» αυτή την «υποχώρηση». Τότε όλα αυτά τα υστερικά που φωνάζει θα γίνουν πολύ επικίνδυνα.
Μία Τουρκία που απειλεί μόνον την Ελλάδα και την Κύπρο είναι επικίνδυνη υπόθεση. Ομως μία Τουρκία που απειλεί συνολικά τη Δύση, τους ενεργειακούς σχεδιασμούς κολοσσιαίων ευρωπαϊκών και αμερικανικών εταιρειών, απειλεί πολλαπλά το Ισραήλ και την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Τουρκία που δεν θα απειλεί, είτε με Ερντογάν είτε χωρίς, δεν υπάρχει. Επιτέλους να το κατανοήσουμε αντί να κοροϊδευόμαστε.












