Εθνική αορτή

Επειδή πλησιάζει η 25η Μαρτίου, θα σας εκμυστηρευθώ πως κάποιος φίλος ανέσυρε και μας απέστειλε, από μια περίεργη ιστοσελίδα, ένα προβοκατόρικο δημοσίευμα-ανάρτηση, που αναφερόμενο σε δημόσια τοποθέτηση περί των ιστορικών περιγραφών και με προμετωπίδα «Παραμύθι η Επανάσταση του ’21!», ισχυριζόταν πως κάτι τέτοιο είπαμε και μας «περιποιήθηκε» αναλόγως. Με υβρεολόγια, μπινελίκια, κατάρες και όλο το οπλοστάσιο των σάικο, φανατισμένων, εθνικοφρόνων και πατριδοκάπηλων. Που ανάθεμα κι αν έχουν διαβάσει τρία δράμια ιστορία – ή μάλλον οποιοδήποτε βιβλίο πλην περιοδικών μόδας και πατσαβουροφυλλάδων -, που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, που έχουν σημαντικά και καθοριστικά, ως προς την ίδια τους την ύπαρξη, μειωμένη αντίληψη, οπαδοί και θιασώτες του πίστευε και μη ερεύνα. Του τύπου, όσο πιο τούβλα και φανατίλες είμαστε, τόσο το καλύτερο. Ποιος ξέρει για ποιον, αλλά άστο αυτό.

Είπαμε πολλές φορές, δημοσίως και όπως οι ιστορικοί υποστηρίζουν, πως το ελληνικό κράτος οφείλει την ύπαρξή του στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827) και όχι στην Επανάσταση του 1821. Η οποία ήταν μεν συγκλονιστικό εγχείρημα, μια ηρωική απελευθερωτική εξέγερση – κι όχι ακριβώς επανάσταση – και που βεβαίως συγκίνησε όλον τον κόσμο, αλλά ηττήθηκε στρατιωτικά, παρά τις κάποιες επιτυχίες, τα δύο πρώτα χρόνια, στη Γραβιά, στο Βαλτέτσι, στα Δερβενάκια κ.λπ., σε στεριά και θάλασσα, απέναντι σε μια πάνοπλη αυτοκρατορία. Ενας απίστευτος αγώνας απλών ανθρώπων, αποφασισμένων, με οπλαρχηγούς και μπουρλοτιέρηδες φυσιογνωμίες μυθικές.

Νικήθηκε εντέλει όμως η εξέγερση, στρατιωτικά, και ακολούθησαν αλλεπάλληλες εμφύλιες συγκρούσεις καπετανάτων, αλλά ας το αφήσουμε κι αυτό, τώρα. Οταν έγινε η ναυμαχία στο Ναυαρίνο, τον Οκτώβριο του 1827, η εξέγερση είχε τελειώσει προ πολλού, μετά τις καταστροφές στη Χίο, στα Ψαρά, στη μάχη του Πέτα και στο Μεσολόγγι – όλα αυτά ωστόσο καθοριστικά επηρέασαν και ευαισθητοποίησαν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και κινητοποίησαν Αγγλους, Γάλλους και Ρώσους. Που, για τα δικά τους βεβαίως συμφέροντα, συγκρούστηκαν και διέλυσαν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο του Ιμπραήμ, ύστερα από τη γνωστή τυχαία μπαρουτιά στο πουθενά που αποτέλεσε την αφορμή για να γίνει ό,τι έγινε.

Επειτα απ’ αυτό η τρόικα του Ναυαρίνου, για τους δικούς της λόγους ξαναλέμε, έστησε το μικρό (μας) κρατίδιο, έφερε τον καλύτερο Ελληνα που υπήρξε στην Ευρώπη για κυβερνήτη, αλλά η γνωστή ελληνική σχιζοφρένεια τον έστειλε στον αγύριστο… Κι αυτό άστο. Είχαμε πει, επίσης δημόσια, ότι στα σχολεία μας, ενώ περιγράφουμε τον ηρωισμό και την αυταπάρνηση του λαού και τιμούμε τους ήρωες δεόντως, δεν λέμε όλη την ιστορική αλήθεια, παρά διδάσκουμε και παπαγαλίζουμε υπερβολές, τερατολογίες, «εθνικούς μύθους» (κρυφά σχολειά, χορό Ζαλόγγου κ.λπ.) και διάφορα άλλα εμβληματικά παραμύθια, ανακρίβειες και φούμαρα.

Αποφεύγουμε τις αναφορές σε λάθη, προδοσίες, χρηματισμούς, νταλαβέρια με πασάδες, παζαρέματα προεστών και αρχιερέων με τους αγάδες και τον σουλτάνο και πολλά άλλα. Και αναφερθήκαμε σε όλα αυτά και άλλοτε και τώρα γιατί απλούστατα είναι ίσως το πιο διδακτικό για όλους μας μέρος της Ιστορίας, – κι όχι μόνο για το ’21 μιλώντας -, πράγμα που άλλωστε ακόμα κι οι σύγχρονοι των γεγονότων αφηγητές αλλά και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές των αγώνων φρόντιζαν να κάνουν. Από τον Ομηρο και τον Θουκυδίδη ώς τον Κολοκοτρώνη και τον Τερτσέτη.

Αυτές οι τοποθετήσεις απέναντι στην ιστορία είναι απολύτως απαραίτητες για κάθε παρόν και για όλο το μέλλον, είναι πατριωτικό καθήκον όλων μας να θυμίζουμε τις σκοτεινές πλευρές της εθνικής περιπέτειας και να διδασκόμαστε απ’ αυτές. Κι ας οργίζονται έμπλεοι υποκρισίας και ξέχειλοι αγραμματοσύνης διάφοροι δήθεν εθνικόφρονες που είναι από καιρό έτοιμοι να σε χαρακτηρίσουν μηδενιστή και εθνικό μειοδότη. Τύποι συνήθως απόντες από αγώνες και θυσίες, φυγομαχούντες υποκριτές. Και καλή η μυθολογία, ή ακόμα και η έστω καλοπροαίρετη ελαφρά παραποίηση γεγονότων, η ωραιοποίηση – και ηρωοποίηση – προσώπων και καταστάσεων, η έπαρση και ο κομπασμός περί εθνικής περηφάνειας και τα συναφή, αλλά πάντα «εθνικόν (θα) είναι ό,τι είναι αληθές». Και να μεθάς με τ’ αθάνατο κρασί του ’21, πάντα όμως καλύτερα γνωρίζοντας πού πατάς και «πού πάς παλικάρι, ωραίο σαν μύθος». Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης περιγράφει, ας πούμε μια που μιλάμε για την εθνική μας γιορτή, ότι ακριβώς εκείνη τη μέρα, την 25η Μαρτίου 1821 δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ούτε Αγία Λαύρα ούτε Λάβαρο της Επανάστασης και τέτοια, ο Γέρος του Μοριά ήταν αλλού, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ήταν στην ενορία του, στην Πάτρα, όπως έγραψε κι ο ίδιος στα απομνημονεύματά του – και το πιστοποιούν και ο Κορδάτος και ο Τρικούπης στα ιστορικά τους γραπτά. Τίποτα δεν έγινε «σαν σήμερα», γιατί πολύ απλά η επανάσταση-εξέγερση είχε αρχίσει μήνες πριν, από τον Υψηλάντη και σε πολλές περιοχές της χώρας, ακόμα και στις 23 του μήνα, δυό μέρες πριν, στην Καλαμάτα.

Είναι η ιστορία, όπως πραγματικά γράφτηκε το 1846 κι απ’ τον ίδιο τον Γέρο του Μοριά. Η 25η Μαρτίου καθιερώθηκε ως Εθνική Εορτή, ώστε να συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου πολύ αργότερα, στις 17 Μαρτίου 1838, αφού κάπως έπρεπε να μπει και η εκκλησία στο κάδρο – η ίδια που αρχικά είχε αφορίσει την εξέγερση και μόνο μετά τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ στις 10 Απριλίου 1821 άλλαξε στάση -, κι αυτή επέβαλε τη συγκεκριμένη ημερομηνία.

Τώρα, τι σχέση έχουν διάφορες εξοργισμένες κραυγές ανιστόρητων με την ιστορική αλήθεια και γιατί αποκρύπτουμε (σκοπίμως;) λάθη, αστοχίες και εθνικά εγκλήματα, που θα ήταν πολύ διδακτικά και χρήσιμα για όλους και κυρίως για τα παιδιά μας, θα σας γελάσω. Ας μελετήσουμε καλύτερα και σε βάθος την ιστορία μας κι ας αφήσουμε στην άκρη τα παραμύθια, τη στρέβλωση, την απόκρυψη στοιχείων και την «εθνικόφρονη» ψευτομαγκιά.

Ισως να αποφύγουμε άλλες συμφορές, δούμε καθαρά το πρόσωπό μας στον καθρέφτη, καταλάβουμε πως δεν φταίνε κάτι άθλιοι ξένοι για τα δεινά μας, για τους δικούς μας πολλούς εμφύλιους, τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Κυπριακό, πτωχεύσεις, διχασμούς, δικτατορίες, Μνημόνια. Κι ας πετάξουμε στα σκουπίδια πατριδοκάπηλες κραυγές, τις κομπλεξικές φωνές, φυλλάδες και φόλες που μας δηλητηριάζουν. Η Ιστορία λέει την αλήθεια και μόνο όταν καλά διδάσκεται, διδάσκει. Μακάρι να γιορτάζουμε κάθε μας Εθνική Εορτή, καλύτερα μάλιστα με καθαρή και απρόσβλητη την πρώτη και κυριότερη αρτηρία του σώματος, ως βασικό κορμό από όπου ξεκινούν όλες οι άλλες αρτηρίες, την εθνική μας αορτή. Τη γνώση. Χρόνια πολλά και καλύτερα. Κι η Παναγιά μαζί μας.