Ο γάμος

Μεγάλη αναστάτωση επικρατούσε στο αρχοντικό. Γυαλίστηκαν τα ασημικά, τα Moser κρυστάλλινα, επίχρυσα ποτήρια ελέγχθηκαν προσεκτικά στο φως και το Meissen πορσελάνινο σερβίτσιο βγήκε από το βενετσιάνικο σκρίνιο.

Ο γαντοφορεμένος μπάτλερ έλεγξε προσεκτικά κάθε γωνία του σπιτιού. Η Κυρά στον Φραγκομαχαλά ήταν πολύ αυστηρή. Δίκαιη με το προσωπικό της, όμως μόλις παρέβαιναν τις εντολές της, ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε…

Δεν τους πρόσβαλλε ποτέ, δεν φώναζε, απλά κεραυνοβολούσε με το βλέμμα και διόρθωνε. Τις άλλες ώρες, όμως, ήταν πολύ σωστή μαζί τους κι έτσι δεν της κάκιωναν.

Νοιαζόταν τα παιδιά τους, τους έστελνε καλούδια στις γιορτές και φρόντιζε ώστε οι ίδιοι να ζουν σε πολύ αξιοπρεπείς συνθήκες. Αρχόντισσα η ίδια, ήθελε να βλέπει και αρχοντιά γύρω της.

Στολίστηκαν τα βάζα με ευωδιαστά ζουμπούλια. Το λινό δαμασκηνό τραπεζομάντιλο στρώθηκε, το σκαλισμένο cache-pot τοποθετήθηκε στη μέση του τραπεζιού και το χρωματιστό Murano κηροπήγιο άναψε. Οι σερβάντες με τις κολλαριστές ποδιές τους παρατεταγμένες, οι μαγείρισσες αναψοκοκκινισμένες από τον φούρνο, τα κρασιά στο χρώμα του ρουμπινιού μπήκαν στις κρυστάλλινες κανάτες για ν’ αναπνεύσουν.

Ο ξένος που περίμεναν ήταν σημαντικός. Ερχόταν από τη Ρωσία, όπου είχε αλευρόμυλους και τεράστια περιουσία.

Κατέφθασε σε άμαξα με άλογα και οι γαντοφορεμένοι υπηρέτες τον βοήθησαν να κατέβει. Το ζευγάρι τον υποδέχτηκε στην είσοδο. Οι μικρές – οι δυο κόρες – ήταν ακόμα στα δωμάτιά τους με τις παραμάνες τους.

Τους έσφιξαν γερά γερά τη μέση στο μισοφόρι – βλέπεις, η παχουλή σιλουέτα έκρυβε ταπεινή καταγωγή -, τους έδεσαν τα λουστρινένια μποτίνια, τους φόρεσαν τα τριζάτα μεταξωτά τους φορέματα, μαύρο η μία, λευκό η άλλη, τους έπιασαν με φουρκέτες από ταρταρούγα τα μαλλιά ψηλά.

Υστερα οι μικρές κατέβηκαν, χαιρέτησαν ευγενικά με χαριτωμένη υπόκλιση και αποτραβήχτηκαν πάλι. Με πνιχτά γελάκια, σχολίαζαν ψιθυριστά τον νεοφερμένο ξένο. Πόσο μεγάλος ήταν και πόσο χοντρός! Φαλακρός, μ’ ένα τεράστιο μουστάκι, που δεν τον κολάκευε καθόλου… Ακριβά σίγουρα ντυμένος, αλλά τι να το κάνεις; Αντε να τελειώνουμε και μ’ αυτήν την επίσκεψη να γυρίσουμε στις κούκλες μας.

Οι γονείς τους δεν τους επέτρεπαν να παίζουν με τα παιδιά της γειτονιάς. Αυτές ανήκαν αλλού.

Οταν κάθισαν στο τραπέζι τις φώναξαν. Αντί να καθίσουν στις γνωστές τους θέσεις, έβαλαν τη μεγάλη να καθίσει δίπλα στον ξένο. Περίεργο…

Οταν ο ξένος άντρας άρχισε να της μιλάει, εκείνη κοίταξε με απορία τη μητέρα της. Το ερωτηματικό «τι κάνουμε τώρα» όλο απόγνωση βλέμμα της απαντήθηκε μ’ ένα αδιόρατο καθησυχαστικό νεύμα της μητέρας της.

Της μίλαγε όλη την ώρα του φαγητού. Εκείνη απαντούσε μονολεκτικά. Κανονικά δεν θα της επιτρεπόταν καθόλου να μιλήσει. Κάποια στιγμή τής έπιασε απρόσμενα το χέρι. Κοίταξε έντρομη τον πατέρα της περιμένοντας επίθεση. Εκείνος συνέχισε ατάραχος να σχολιάζει το φαγητό.

Η μικρή από απέναντι παρακολουθούσε απορημένη. Αν της επιτρεπόταν, σίγουρα θα είχε σκουντήσει εκνευρισμένη το πόδι της μητέρας της κάτω από το τραπέζι. Μόλις επιτέλους τελείωσε το φαγητό, οι μικρές βιάστηκαν να εξαφανιστούν. Τι δοκιμασία κι αυτή!

Να, όμως, που ξανακάλεσαν τη μεγάλη για να ξεναγήσει τον φιλοξενούμενό τους στον κήπο. Μα καλά, τίποτα δεν είχαν καταλάβει; Εφτασε κατακόκκινη, με κατεβασμένο το κεφάλι. Βγήκε προς τα έξω κι εκείνος την ακολούθησε. Μόλις απομακρύνθηκαν λίγο από το σπίτι, εκείνος την έπιασε από το χέρι. Το χέρι του ήταν ιδρωμένο. Αν ήταν η μικρή στη θέση της, θα του είχε αστράψει στα γρήγορα δυο χαστούκια και θα τον παρατούσε επιτόπου.

Αυτή, όμως, ήταν η μεγάλη και είχε εκπαιδευτεί στην υποταγή. Αφησε το χέρι της παγωμένο μέσα στο δικό του. Πάμε σ’ εκείνη την αμυγδαλιά, της είπε, σου ταιριάζει.

Με το που πλησίασαν το δέντρο, την ακινητοποίησε στον κορμό κι άρχισε να τη φιλάει.

Η ανάσα του ήταν λαχανιασμένη, η γεύση του βρωμερή, ακόμα επηρεασμένη από τον καπνό που είχε καπνίσει λίγο πριν με τους γονείς της και η γλώσσα του χώθηκε βαθιά μέσα στο στόμα της. Αηδίασε. Αυτή νόμιζε ότι οι άνθρωποι φιλιούνται μόνο στα χείλη και μόνο όταν ερωτεύονται. Και περίμενε με λαχτάρα στα εφηβικά της όνειρα να φιληθεί μ’ εκείνο τ’ όμορφο ξανθό αγόρι, που τους έφερνε τα ψωμιά κάθε μέρα στην υπόγεια κουζίνα. Του ξέφυγε και πήγε τρέχοντας μέσα. Οι γονείς της χαρούμενοι γελούσαν μεταξύ τους.

– Θέλουμε να σου μιλήσουμε, πρόλαβαν και της είπαν. Τους κοίταξε αγριεμένη. Τι δεν καταλάβαιναν επιτέλους; Εγώ θα σας μιλήσω τώρα, ήθελε να ξεστομίσει, προτού εμφανιστεί εκείνος ξοπίσω της.

Τελικά κανείς τους δεν πρόλαβε. Μίλησε εκείνος και είπε ότι θέλει την πρωτοκόρη τους για γυναίκα του, να την πάρει μαζί του στη Ρωσία και να την κάνει πλούσια.

Τις επόμενες μέρες ετοιμάστηκαν οι βαλίτσες της. Μαζί με τα πλούσια φορέματα πακεταρίστηκαν και τα δάκρυα. Τα γοερά της κλάματα δεν έκαμψαν κανέναν από τους ανέκφραστους γονείς. Τα νιάτα της θυσιάστηκαν μαζί με την ελεύθερη βούλησή της και όλα της τα όνειρα.

Ο μόνος συμβιβασμός που έγινε ήταν, στην αρχή τουλάχιστον, να πάει και η μικρότερη αδελφή μαζί, ώστε να τη συντροφεύει στα παιχνίδια και κυρίως στα δάκρυα. Τα δάκρυα, όμως, ήταν πιο πολλά.