Ιντριγκες (με την καλή έννοια)

Είναι συναρπαστικό πράγμα η Ευρώπη  κι όποιος δεν το καταλαβαίνει δεν ξέρει τι ίντριγκες παίζονται καθημερινά στους διαδρόμους και τα κλειστά δωμάτια των Βρυξελλών. Πάρτε το Brexit. Οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν κυριολεκτικά στο παρά ένα, την παραμονή της καταληκτικής ημερομηνίας για την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ενωση. Αυτό έχει τα καλά του: οι ευρωσκεπτικιστές έχουν φοβηθεί ότι στην περίπτωση του no deal θα γίνουν λαϊκά δικαστήρια. Εχει και τα κακά του: αφού αποφασίζονται όλα την τελευταία στιγμή, γιατί να τρέχουμε;

Ή πάρτε τον Βίκτορ Ορμπαν. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ήταν υποχρεωμένο να τετραγωνίσει τον κύκλο: να αποδοκιμάσει τον ούγγρο πρωθυπουργό χωρίς να τον στείλει και στην αγκαλιά του Σαλβίνι. Να τον τιμωρήσει χωρίς να τον εξοργίσει, αφού μπορεί να τον χρειαστεί μεθαύριο για να διατηρήσει την πλειοψηφία του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επέλεξε έτσι τη μέση λύση. Ανέστειλε τη συμμετοχή του κόμματός του στα όργανα και ανέθεσε σε μια τριμελή επιτροπή να παρακολουθεί τη συμπεριφορά του.

Το αστείο – ή το τραγικό – είναι ότι στην επιτροπή αυτή συμμετέχει ο πρώην καγκελάριος της Αυστρίας Βόλφγκανγκ Σίσελ, που το 2000 έσπασε ένα ταμπού συγκροτώντας κυβερνητικό συνασπισμό με την Ακροδεξιά. Η ίδια Ευρώπη που τότε είχε εξοργιστεί και του είχε επιβάλει κυρώσεις σήμερα τον καλεί να γίνει θεματοφύλακας των αξιών της.

Η υποκρισία δεν λείπει και από τα άλλα ευρωπαϊκά κόμματα, που κατηγόρησαν το ΕΛΚ για ημίμετρα επειδή δεν απέβαλε οριστικά από τις τάξεις του το Fidesz. Μα τότε θα έπρεπε να λάβουν μέτρα και οι Σοσιαλιστές κατά του αδελφού κόμματος της Ρουμανίας, που κατηγορείται για διαφθορά και αντιευρωπαϊκή στάση, ή ακόμη και οι Φιλελεύθεροι κατά του ισπανικού κόμματος Ciudadanos, που συμμάχησε με την Ακροδεξιά στην Ανδαλουσία.

Οσο για τον Ορμπαν, είναι μάλλον ευχαριστημένος. Μπορεί να στερήθηκε του δικαιώματος ψήφου, αλλά εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του kingmaker. Μπορεί να έχει μαζέψει τις προσβολές του για τον Σόρος, έδωσε όμως τη σκυτάλη στον Ερντογάν: όπως διαβάζουμε στους Financial Times, ο πρόεδρος της Τουρκίας έχει καταλήξει ότι οι ταραχές που έγιναν το 2013 για να μην γκρεμιστεί το Πάρκο Γκεζί ήταν στην πραγματικότητα η γενική πρόβα για την απόπειρα πραξικοπήματος που σημειώθηκε τρία χρόνια αργότερα. Και ποιος βρίσκεται πίσω από όλα αυτά; Μα ο Σόρος φυσικά, «ο άνθρωπος που δαπανά την τεράστια περιουσία του για να διχάζει τα έθνη»…

Ολα αυτά δεν σημαίνουν φυσικά ότι η Ευρώπη είναι άχρηστη κι ότι πρέπει να επιστρέψουμε στα εθνικά κράτη, όπως διακηρύσσουν οι λαϊκιστές. Το αντίθετο. Σημαίνουν ότι η Ευρώπη είναι αδύναμη και χρειάζεται ενίσχυση. Είναι ευάλωτη και χρειάζεται θωράκιση. Οι ίντριγκες όμως δεν θα τελειώσουν ποτέ. Αποτελούν άλλωστε το αλατοπίπερο της δημοκρατίας.