Συμφωνία των Πρεσπών: η Μακεδονία χωρίς σφετεριστές και ιδιοκτήτες

«Χαρμόσυνο γεγονός για όλους μας» χαρακτηρίζει ο Δήμαρχος Πρεσπών την υπογραφή της συμφωνίας για τη συνοριακή διάβαση μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας στον Λαιμό των Πρεσπών, που είχε καταργήσει η χούντα τον Μάιο του 1967, ενώ αναμένεται και η διάνοιξη της συνοριακής διάβασης στους Προμάχους της Πέλλας, με τεράστια οφέλη για την τοπική κοινωνία.

Είναι φανερό ότι «πέρα από τις κραυγές που έχουν στόχο τη μικροκομματική εκμετάλλευση, το εθνικό συμφέρον το αντιλαμβάνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οι πολίτες για τους οποίους η φιλία και η οικονομική συνεργασία με τους γειτονικούς λαούς προάγει τη σταθερότητα και την αλληλεγγύη, επομένως την οικονομική ευημερία», όπως τονίζει η  Σία Αναγνωστοπούλου, απαντώντας στην ευχαριστήρια επιστολή του δημάρχου των Πρεσπών.

Aυτό συμβαίνει γιατί οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και τη γείτονα χώρα διαπνέονται από την αντίληψη ότι οι σχέσεις των χωρών πρέπει να στηρίζονται σε μια πραγματική εικόνα για την ιστορία και τη διαδρομή τους και, προπαντός, να ξεκινούν από τις ανάγκες του σήμερα, ιδιαίτερα στην ταραγμένη περιοχή μας.

Να θυμίσω ότι αποτελούσε προγραμματική δέσμευση της κυβέρνησής μας να λύσουμε το Μακεδονικό, ένα κακοφορμισμένο ζήτημα της εξωτερικής μας πολιτικής, που κακώς, κατά τη γνώμη μου, φορτίστηκε με τον όρο «εθνικό ζήτημα» – έναν ανιστόρητο παραλογισμό που θεωρεί το όνομα Μακεδονία ένα είδος «τοτέμ». Ποιος μπορεί να απαγορεύσει σ’ ένα λαό να αυτοπροσδιορίζεται; Μα «σφετερίζονται την ιστορία μας», απαντούν οι φανατικοί της «εθνικής ορθοφροσύνης». Προφανώς, αν ο «σφετερισμός» αυτός συνοδευόταν από αλυτρωτικές βλέψεις, θα είχε νόημα να ανησυχούμε. Πρόκειται μόνο για εθνικιστικά κόμπλεξ, που καλλιεργήθηκαν ιδιαίτερα στο «μωσαϊκό» των Βαλκανίων.

Αλλά την ίδια στιγμή που θέτουμε ζητήματα ταυτότητας για τους γείτονές μας, έχουμε μια εικόνα για την εθνική μας ταυτότητα που ανάγεται στο τέλος του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Μια αντίληψη που είναι αντίθετη με εκείνη του έθνους-κράτους των πολιτών. Ομως η επιβίωση και η αναπαραγωγή ενός εθνικού αφηγήματος, δεκαετίες μετά την άρση των αιτίων που το προκάλεσαν, αποτελεί τροχοπέδη στην προκοπή του τόπου. Γι’ αυτό, επαναλαμβάνω, δεν μπορούμε να συμπεριφερόμαστε στο παλίμψηστο των Βαλκανίων και των εθνικών ξεριζωμών είτε ως «νουνοί» είτε ως «τροχονόμοι». Το εθνικό μας αφήγημα πρέπει να στηριχθεί στην ιστορική αλήθεια, για την οποία δίνουμε μάχες στη  Θεσσαλονίκη απέναντι στους «σκαντζόχοιρους» του εθνικισμού.

Ο Τριαντάφυλλος Μηταφίδης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Α΄ Θεσσαλονίκης