Η τέχνη της εξαπάτησης

Η σκηνή δεν χάνεται. Ο φακός ζουμάρει στο πρόσωπο, στο περίλυπο ύφος, στο βλέμμα στο κενό: «Αφέθηκα στη φαντασίωση ότι δεν μπορεί, είναι 42 χρόνων άνθρωπος, δεν θα θέλει να περπατάει στους δρόμους της Αθήνας για 30, 40, 50 χρόνια με αστυνομική συνοδεία» ακούγεται η φωνή να λέει. Από τη σκηνή δεν έχει νόημα να κρατήσει κανείς την εικόνα που περιγράφει ο Γιάνης Βαρουφάκης για τον Αλέξη Τσίπρα. Εχει νόημα όμως να σταθεί κανείς στον τρόπο με τον οποίο σκηνοθετεί ο ίδιος ο Βαρουφάκης τον εαυτό του. Να ρίξει μια ματιά στην ταινία όπου πρωταγωνιστεί ο ίδιος κάθε φορά που εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης και της οποίας η ταινία του Γαβρά δεν δείχνει παρά μια λεπτομέρεια, μια ταινία δύο ωρών μέσα στην ταινία που ο Βαρουφάκης έχει αποφασίσει να σκηνοθετεί επί δεκαετίες.

Αν δείχνει κάτι η επιμονή του σκηνοθέτη Βαρουφάκη είναι ότι ο πολιτικός Βαρουφάκης έφτιαξε ένα πολιτικό κεφάλαιο το καλοκαίρι του 2015 με στοιχεία φιξιόν, ένα πολιτικό κεφάλαιο όπου η πραγματικότητα αναμειγνύεται με τη φαντασία για να γίνεται ελκυστικό. Ο Βαρουφάκης είναι ο πρωταγωνιστής εκείνης της ιστορίας που σκηνοθετεί ο ίδιος για τον εαυτό του, αλλά παρά τον κεντρικό ρόλο που επιφυλάσσει από εγωπάθεια στον εαυτό του, οι υπόλοιποι δεν είναι κομπάρσοι. Δεν είναι όμως ούτε συμπρωταγωνιστές. Η ανάθεση των ρόλων δεν έχει γίνει με καλλιτεχνικά άλλα ούτε και με εγωπαθή κριτήρια. Εχει γίνει με πολιτικά: οι υπόλοιποι είναι συνυπεύθυνοι, η ηγετική ομάδα του Μαξίμου ήξερε για το σύστημα παράλληλων πληρωμών, ο Τσίπρας μόνο ανόητος δεν είναι, κανένας δεν είχε αυταπάτες.

Αν θα μπορούσε ποτέ να έχει ένα σημείο κορύφωσης η τέχνη Βαρουφάκη, θα ήταν αυτό: οι υπόλοιποι έχουν τον ίδιο βαθμό ευθύνης με αυτόν για το σχέδιό του, αλλά την αποκλειστική ευθύνη επειδή το σχέδιό του δεν εφαρμόστηκε. Το πολιτικό κεφάλαιο Βαρουφάκη είναι κάτι που δεν έγινε και ο ίδιος σήμερα εξωραΐζει ασκώντας την τέχνη της εξαπάτησης.