Ούτε καθαρίζοντας αβγά

Η εικονογράφηση είναι κάπως πρωτότυπη: πολλοί πρωθυπουργοί που βρέθηκαν αντιμέτωποι με το φάσμα της ήττας αναζήτησαν τρόπους για να αποφύγουν τις εκλογές, αλλά κανένας δεν περιέγραψε την απροθυμία του ως αντίσταση στο γαργαλητό. Το έκανε ο Αλέξης Τσίπρας λέγοντας πως πολλοί τον έχουν γαργαλήσει για εθνικές εκλογές τον Μάιο αλλά εκείνος αντιστέκεται. Το γεγονός ότι η δήλωση έγινε σε ένα θέατρο ενισχύει τον επιθεωρησιακό χαρακτήρα της. Η δήλωση, με άλλα λόγια, δεν είναι αμιγώς πολιτική. Είναι και ελαφρώς κωμική. Στο ερώτημα όμως πόσο θα έπρεπε να γαργαλήσουν σύμβουλοι και οικείοι τον Αλέξη Τσίπρα για να κάμψουν τις αντιστάσεις του, η απάντηση είναι σαφής: πάρα πολύ.

Επιμένοντας επιθεωρησιακά, δεν θα αρκούσε το φυσικό γαργαλητό, θα έπρεπε κάποιος να καθαρίζει στον Τσίπρα και αβγά. Κι ο λόγος πολιτικά είναι πως το πραγματικό πρόβλημα του Τσίπρα δεν είναι η ήττα αυτή καθαυτή, δεν είναι καν το μέγεθός της, είναι η διαχείρισή της. Και η διαχείριση της ήττας από τον Τσίπρα είναι στην πραγματικότητα ένα μη πρόβλημα. Πρώτον επειδή ελέγχοντας ο ΣΥΡΙΖΑ τον δρόμο, ο Τσίπρας μπορεί να είναι βέβαιος ότι το αίτημα της αντιπολίτευσης για εθνικές κάλπες έπειτα από μια μεγάλη νίκη στις ευρωεκλογές δεν θα αποκτήσει ποτέ κοινωνική δυναμική. Και δεύτερον επειδή εντός ΣΥΡΙΖΑ δεν θα φουντώσει ποτέ ένα κύμα σοβαρής αμφισβήτησης απέναντι σε έναν αρχηγό που πήρε ένα κόμμα από το 4% και το έφτασε στο 35%. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μοναδικό αρχηγικό κόμμα σήμερα. Και ο αρχηγός του μπορεί να απολαύσει την εμπιστοσύνη και τη συμπαράσταση που απόλαυσε ο Καραμανλής όταν παρά τις δέκα μονάδες της ήττας στις εκλογές του 2009 ακόμη και οι επίδοξοι διάδοχοί του ζήτησαν να μείνει στη θέση του.

Τη στήριξη που απόλαυσε τότε ο Καραμανλής ως κληρονόμος, μπορεί να την απολαύσει σήμερα ο Τσίπρας ως γενάρχης της συριζαϊκής Αριστεράς. Θα χάσει. Αλλά τότε δεν θα χρειάζεται να τον γαργαλάει κανείς. Θα διασκεδάζει αλλάζοντας απλώς επιθεωρησιακό ρόλο: ο λαϊκιστής που υποδύθηκε τον σοσιαλδημοκράτη θα ξαναγίνει απλώς λαϊκιστής.