Μαρία Φιλοπούλου

Νομίζω ότι είμαι απ’ αυτούς που ονειρεύονται κυρίως με ανοιχτά μάτια, χωρίς ενοχές. Από το πρωί, στη διαδρομή από το σπίτι μου στην Κηφισιά στο εργαστήριό μου στο Καβούρι, παρατηρώ τον ουρανό, τα σύννεφα, τις αντιθέσεις, τον ανοιχτό ορίζοντα και μαγεύομαι από το φως – χάνομαι μέσα σ’ αυτό, ονειρεύομαι. Φτάνω στη θάλασσα χωρίς να το καταλάβω, όσο γρήγορα είναι τα όνειρα. Παρατηρώ το νερό, τα χρώματα, το φως, αν είναι φουρτουνιασμένη ή όχι, διαυγής και μετά μπαίνω στο εργαστήριο όπου ανοίγεται ένας άλλος κόσμος ονείρου.
Περιτριγυρισμένη από τη θάλασσα, την εμμονή μου, ζωγραφίζω κολυμβητές κάτω από την επιφάνειά της, στην απόλυτη προστασία της, σαν μέσα σε μήτρα, σώματα χωρίς βαρύτητα, χορεύουν, ελεύθερα, παίζουν, βουτάνε, ζευγάρια ερωτοτροπούν, στα σώματά τους αντανακλάται, παιχνιδίζει, το φως της επιφάνειας της θάλασσας, στον βυθό της, οι σκιές των σωμάτων παίζουν με το φως, φυσαλίδες παντού, ένας παράδεισος, ένα είδος πρωτόγονης κοσμικής σούπας, σπαρμένης με σάρκες ζώσες και φωτεινές. Πιο πέρα στην αρχαία πισίνα, στην  Ιεράπολη, κολυμβητές, ανάμεσα σε αρχαίες κολώνες, κιονόκρανα, κολυμπούν, αιωρούνται, κάθονται πάνω στα αρχαία, για ν’ αναπαυτούν, βουτούν να εξερευνήσουν τον μαγικό βυθό. Θαλάσσιες σπηλιές που καταλήγουν σε φως. Παραλίες με καθαρά νερά, τιρκουάζ ηλιοβασιλέματα στην Υδρονέτα, δυνατό φως πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας, το εκτυφλωτικό φως του ήλιου, παιχνιδίσματα του φωτός πάνω στους κυματισμούς της, δεξιά κι αριστερά βράχια από κυκλαδίτικο τοπίο, στο βάθος ένα μικρό νησάκι. Μετά, στα Καβείρια μυστήρια, στο μαγικό τοπίο της Σαμοθράκης. Λουομένοι με τη χαρά και την ελευθερία των πρωτόπλαστων, ποντίζουν τα γυμνά τους σώματα στις συνεχόμενες βάθρες, ξεδιψούν, κολυμπούν και αγάλλονται εμβαπτίζονται στο νερό δίχως να το φοβούνται, ακολουθούν τους κρυφούς κώδικες των μυστών του νησιού αποζητώντας ταυτόχρονα την ηδονή και την κάθαρση. Βουτιά στη κολυμπήθρα του Σιλωάμ όπου το καθαγιαστικό ύδωρ ξεπλένει τα πάντα. Νιώθουν τον εξαγνισμό στην προστατευτική σκιά του συμπαγούς βράχου, το λυτρωτικό κομμάτι του ουρανού, τα πλατάνια όπου φύονται στις σχισμές, εκστασιασμένοι από τη ροή και τη δύναμη του νερού.
Φτιάχνω μεγάλα έργα και αυτό βοηθάει στο να μπαίνω μέσα σ’ αυτά, να συμμετέχω στο τι διαδραματίζεται σε αυτά.
Είμαι σε μια κατάσταση ονείρου (συγκέντρωσης) πολλές ώρες της ημέρας, ο χρόνος περνάει απίστευτα γρήγορα. Νιώθω ευγνώμων που μπορώ να ονειρεύομαι τόσες ώρες.
Φτιάχνω τους προσωπικούς μου παράδεισους, και χάνομαι σε αυτούς.
Στη φύση συναντώ την ευτυχία, την ηρεμία, την ελευθερία και την πληρότητα, αυτήν την αίσθηση θέλω να μεταφέρω με τα έργα μου.
Προτιμώ να ζω, να ζωγραφίζω το όνειρο, το θετικό, για μένα, σαν αντίδοτο στην τοξικότητα της καθημερινότητας, έχοντας επίγνωση ότι ευτυχισμένες στιγμές είναι πολύτιμες και πρέπει να τις  αναγνωρίζουμε και να τις εκτιμάμε.

H Μαρία Φιλοπούλου είναι ζωγράφος. Εχει σπουδάσει στη Γαλλία με δάσκαλο τον Λεονάρντο Κρεμονίνι και έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε περισσότερες από 20 ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες. Η πιο πρόσφατη θεματική ενότητα έργων της εστιάζει στους καταρράκτες