Αχαστη

Παλιά έλεγαν ότι η ανοησία είναι άχαστη. Μετά, κάποιες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις κλόνισαν τη βεβαιότητά μας. Αλλά το τελευταίο διάστημα αρχίζω να επιστρέφω στη λαϊκή σοφία.

Κρούσμα πρώτο, ο υφυπουργός Αθλητισμού.

Μια εβδομάδα ασχολιόταν (εντελώς αναρμόδια…) με το ντέρμπι του μπάσκετ επειδή η Αστυνομία έλεγε ότι δεν μπορούσε να φυλάξει δυο αγώνες μαζί.

Τελικά δεν έγινε το ντέρμπι του μπάσκετ. Προέκυψε όμως ότι η Αστυνομία δεν μπορούσε να περιφρουρήσει ούτε το ντέρμπι του ποδοσφαίρου που διακόπηκε.

Χθες όμως ο υφυπουργός συνεχάρη τον εαυτό του επειδή «το πρώτο θέμα ήταν η ασφάλεια του ντέρμπι της Κυριακής και επιτεύχθηκε» – βεβαίως εννοούσε το ντέρμπι του μπάσκετ που δεν έγινε, όχι το άλλο που έγινε και διακόπηκε…

Κρούσμα δεύτερο, η «Μαντόνα της Αττικής» Δούρου.

Με την πομπώδη μπουρδολογία που χρησιμοποιεί, η περιφερειάρχης δήλωσε ότι ο Ημιμαραθώνιος που διοργανώθηκε την Κυριακή αποτελεί «ένα μήνυμα δημοκρατίας και αλληλεγγύης» – σε αντίθεση, υποθέτω, με τα 400 μέτρα εμπόδια που γενικώς ρέπουν στον φασισμό…

Και γι’ αυτό ο «Ημιμαραθώνιος» της Δούρου είναι «διαφορετικός» από άλλα «δρομικά φαινόμενα του πλανήτη». Σίγουρα πάντως είναι διαφορετικός από κάθε φαινόμενο της ελληνικής γλώσσας.

Κρούσμα τρίτο, η Νοτοπούλου του Βορρά.

Μιλώντας για την εμπειρία της στο υπουργείο «Βορείου Τμήματος του Πρώτου Μέρους» είπε «ξέρετε τι κατάλαβα; Οτι βούληση χρειάζεται, όχι να είσαι Αϊνστάιν!».

Δεν ξέρω αν το συμπέρασμα είναι σωστό ως προς τη βούληση. Αλλά αν έπρεπε να γίνει υπουργός για να καταλάβει ότι δεν της χρειάζεται να είναι Αϊνστάιν, τι να πω; Σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Εκτός αν νόμιζε ότι την είχαν κάνει υπουργό επειδή ήταν Αϊνστάιν!

Κρούσμα τέταρτο, η πρωτοεμφανιζόμενη Μυρσίνη Λοΐζου.

Για λόγους οικογενειακής τάξεως την έβαλαν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένα πρόβλημα.

Μετά ανακαλύψαμε ότι η κυρία Λοΐζου είναι όχι μόνο αδιευκρίνιστων πολιτικών προσόντων, αλλά δραστηριοποιείται και με παρανοϊκές αναρτήσεις στο Διαδίκτυο.

Δεν ξέρω πόσα από όσα της αποδίδονται είναι αληθινά και πόσα όχι. Δεν βλέπω να τα έχει διαψεύσει όλα.

Αν όμως ισχύουν, τότε το πρόβλημα δεν είναι ούτε η τρομοκρατία που εγκωμιάζει, ούτε η έχθρα που αποτυπώνει, ούτε τα θύματα που χλευάζει, ούτε η βιαιότητα και το μίσος των εκφράσεων που χρησιμοποιεί.

Είναι το μυαλό που κουβαλάει.

Και το ερώτημα τελικά δεν αφορά τις απόψεις της, όποιες απόψεις κι αν έχει. Αλλά αν η γυναίκα είναι στα συγκαλά της.

Γενικό συμπέρασμα; Να εμπιστεύεστε τη λαϊκή σοφία. Είναι άχαστη!