Ξεχωριστή αποστολή

Παράξενο ντέρμπι. Ενα από εκείνα που επί της ουσίας δεν κρίνουν τίποτε παραπάνω από το γόητρο και για τις δύο πλευρές. Ο φιλοξενούμενος Ολυμπιακός μοιάζει βέβαιος δεύτερος, ο γηπεδούχος Παναθηναϊκός έχει ελάχιστες πιθανότητες να προλάβει το τρένο της πρώτης πεντάδας και τέλος πάντων αν η κουβέντα περνά αποκλειστικά από το ποδόσφαιρο, τότε το αντάμωμα της Κυριακής στο ΟΑΚΑ δεν έχει σίγουρα εκείνο το «κάτι» που παραδοσιακά νοστιμεύει το τραπέζι των Αιωνίων. Ή μήπως όχι; Μήπως τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στους Ερυθρόλευκους ετούτη η προσέγγιση είναι λιγάκι… επιφανειακή; Διότι περιεχόμενο υπάρχει, αρκεί κάποιο έμπειρο μάτι να είναι σε θέση να το αντιληφθεί.

Απόδειξη υπεροχής

«Μόνο νίκες ώς το τέλος» είπε ο Πέδρο Μαρτίνς. Και πέρα από το κλισέ του πράγματος και την ανάγκη να παραμείνει η ομάδα του στα… όπλα, ο Πορτογάλος ψάχνει κάτι που δεν έχει προηγούμενο στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Να χάσει το πρωτάθλημα με συγκομιδή τίτλου. Ναι, με βαθμούς που δίνουν το πρωτάθλημα. Διότι τέτοια είναι μια ενδεχόμενη απόκτηση 75 βαθμών. Μια συγκομιδή που θα κέρδιζε τον τίτλο οκτώ φορές στα τελευταία δώδεκα χρόνια στην Ελλάδα. Βαθμοί που δεν έφτασε ποτέ δεύτερος στη Σούπερ Λίγκα με το υπάρχον σύστημα διεξαγωγής της (16 ομάδες, 3-1-0 βαθμοί). Αν έχει σημασία; Θεωρητικά όχι. Πρακτικά όμως είναι πολύ σημαντικό ο οργανισμός Ολυμπιακός να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά η φετινή αγωνιστική εκδοχή του τον βαθμολογικό στόχο στο πρωτάθλημα τον έπιασε. Οτι ο τίτλος δεν επιστρέφει στο Λιμάνι για άλλους λόγους και όχι γιατί η ομάδα δεν έφτασε εκεί που έπρεπε.

Για την εξωπραγματική συγκομιδή του ΠΑΟΚ που ώς εδώ είναι αήττητος. Για την μπόλικη ατυχία που είχε σε ματς-κλειδιά (ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός εντός ένας βαθμός και ένα γκολ σε 44 τελικές), για τα λάθη που πάντα υπάρχουν σε έναν τέτοιο απολογισμό, για το… ζύγι της «Εξυγίανσης». Τα διαφορετικά μέτρα και σταθμά, έτσι για να το θέσουμε όσο πιο κόσμια μπορούμε. Οχι όμως γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορούσε. Σαν την αίσθηση δηλαδή που δόθηκε πέρυσι από ένα σημείο και έπειτα, υποχρεώνοντας επί της ουσίας σε ένα καλοκαίρι με μεγάλες αλλαγές.

Οι αριθμοί

Οι Ερυθρόλευκοι σήμερα, μια μέρα πριν από το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό, έχουν ακριβώς 57 βαθμούς. Οσους μάζεψαν πέρυσι σε ολόκληρη τη σεζόν. Εχουν την καλύτερη επίθεση στο πρωτάθλημα (51 γκολ) μαζί με τον ΠΑΟΚ. Εχουν ήδη εκδηλώσει σχεδόν όσες τελικές προσπάθειες έκαναν πέρυσι ώς το τέλος της διαδρομής (363-376), ενώ η διαφορά τους σε επίθεση και άμυνα (15,1 τελικές ανά ματς ενεργητικό – 6,5 παθητικό) είναι σχεδόν διπλάσια από την αντίστοιχη του πρωτοπόρου Δικέφαλου του Βορρά (11 τελικές ανά ματς στο ενεργητικό – 8 παθητικό). Αν κάποιος έλεγε στην αρχή της χρονιάς στον Κριστιάν Καρεμπέ, τον Φρανσουά Μοντέστο και τον Πέδρο Μαρτίνς αυτούς τους αριθμούς, οι τρεις που είχαν την ευθύνη του σχεδιασμού θα είχαν την πεποίθηση πως λογικά πέτυχαν τον σκοπό τους. Οχι ότι επί της ουσίας ο Ολυμπιακός είναι εκτός μάχης του τίτλου από τις 10 Φεβρουαρίου. Οι ίδιοι άνθρωποι που θα έχουν την ευθύνη όπως όλα δείχνουν και για την επόμενη αγωνιστική εκδοχή της ομάδας.

Κάθε βελτίωση λοιπόν έχει τη σημασία της με θέα στην τελική αξιολόγηση. Για μια ομάδα που μπορεί να μην έφτασε στην πηγή των τίτλων, αλλά που δίνει την εντύπωση πως πραγματικά αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Για το ποδόσφαιρο που έπαιξε στο μεγαλύτερο μέρος της σεζόν. Για τη μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλε.

Για τον κόσμο της που έφτιαξε νύχτες μαγικές και ονειρεμένες για άλλη μια χρονιά στο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Τον ίδιο κόσμο, που όπως είναι λογικό σε αυτές τις περιπτώσεις θέλει νίκες επί του αιωνίου αντιπάλου «ακόμη και στο τάβλι» κατά τη γνωστή λαϊκή και απολύτως κατανοητή εντολή.

Ποιος είπε λοιπόν ότι δεν υπάρχει κίνητρο ανηφορίζοντας για το ΟΑΚΑ.