Θάνατος στη διαπλοκή!

Κουράστηκαν αλλά τα κατάφεραν στον ΣΥΡΙΖΑ. Και, επιτέλους, κατανόησαν τι ευθύνεται για την κακοδαιμονία της χώρας που κυβερνούν, με την υποστήριξη διαφόρων ετερόκλητων, για περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Φταίνε, είπε ο Αλέξης Τσίπρας, «οι ελίτ του σαλονιού» αλλά και «το παρακράτος του λιμανιού». Φταίει, με άλλα λόγια, «η διαπλοκή».

Και πώς θεραπεύεται η καταραμένη η διαπλοκή; Και εδώ ο Τσίπρας βρήκε τη λύση. Διά της ομοιοπαθητικής. Και φώναξε τον Πέτρο Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Συνήθως, η συμπερίληψη ενός προσώπου σε τόσο σημαντικά ψηφοδέλτια ενός κόμματος γίνεται είτε επειδή το πρόσωπο έχει μεγάλη πορεία στην πολιτική είτε σημαντική κοινωνική προσφορά είτε μεταφέρει μαζί του βαρύ συμβολικό φορτίο.

Εικάζω ότι ο Πέτρος Κόκκαλης επελέγη για τους βαρείς συμβολισμούς του ονόματός του. Επελέγη, δηλαδή, ως γιος του Σωκράτη Κόκκαλη, που από τη δεκαετία του 1980 είναι κάτι σαν εθνικός επιχειρηματίας – μάλιστα οι επιχειρήσεις του έχουν εμπλακεί σε έργα του Δημοσίου και σε προμήθειες, δραστηριότητα που κατά το παρελθόν τον είχε θέσει πολλές φορές και με μεγάλη σφοδρότητα στο στόχαστρο της Αριστεράς, ως διαπλεκόμενο.

Οχι απλώς ως μια περίπτωση επιχειρηματία που κάποια στιγμή τα συμφέροντά του συναντούν τις επιδιώξεις μιας πολιτικής εξουσίας αλλά, περισσότερο, ως τον ορισμό της διαπλοκής.

Τα έντυπα της (πλην ΚΚΕ) Αριστεράς, μάλιστα, είχαν υιοθετήσει αυτό τον χαρακτηρισμό για τον Κόκκαλη από πολύ νωρίς. Το στήριζαν σε επιχειρήματα. Από το 1986, μάλιστα, αναδεικνυόταν η σχέση των επιχειρηματικών συμφερόντων Κόκκαλη με τότε στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Τόμπρας, Λούβαρης, Χρυσικόπουλος) που εργάζονταν ως στενοί συνεργάτες του. Στα γεγονότα που ακολούθησαν το 1989, ο Κόκκαλης συνυφάνθηκε με μια υπερεξουσία βαθύτατα επιδραστική στις εξελίξεις της πολιτικής και τις αποφάσεις της.

Υπενθυμίζω μόνο ότι ο μακαρίτης Χρήστος Τεγόπουλος της «Ελευθεροτυπίας», από τις 3 Απριλίου έως τις 26 Ιουνίου 1998, ανέλαβε προσωπική σταυροφορία εναντίον του επιχειρηματία, δημοσιεύοντας στην εφημερίδα του σειρά από 11 κουίζ (όπως τα επέγραφε) και 36 σχόλια που τα υπέγραφε ως ΚοκαΛίνος (αργότερα, μάλιστα, έπειτα από αστική αγωγή του επιχειρηματία, καταδικάστηκε για τους χαρακτηρισμούς του). Τα κουίζ εκείνα ήταν μέρος του αριστερού θορύβου εναντίον του επιχειρηματία που, τότε, ταυτιζόταν απολύτως με το ΠΑΣΟΚ – το παλιό, δηλαδή, που ο Τσίπρας και το σύστημα Τσίπρα υποτίθεται ότι πολεμούν να εξαλείψουν από τον τόπο.

Η ρητορική αυτή επείχε θέση ιερού δισκοπότηρου για τον ΣΥΡΙΖΑ, έως πρόσφατα. Τι άλλαξε; Ο Μανωλιός, που έβαλε τα ρούχα του αλλιώς. Ετσι, διαμιάς, ο Κόκκαλης φεύγει από το στρατόπεδο των «κακών», εισέρχεται στο στρατόπεδο των «καλών» και όλα θα τελειώνανε σα γάμος, αν δεν είχε βρεθεί ένας καινούργιος «κακός» για να εκπροσωπήσει το φάντασμα της ελίτ, των διαπλεκόμενων συμφερόντων, του εχθρού που θα κρατάει σε εγρήγορση οπαδούς και ψηφοφόρους.

Και όλα αυτά από ποιον; Από τον Αλέξη Τσίπρα. Τον άνθρωπο που χάρη στη συμπάθεια επιχειρηματικών συμφερόντων βρέθηκε στην Αμερική, πλάι στον Κλίντον, για να προωθήσει τα συμφέροντα της χώρας – ασχέτως αν, λόγω του γνωστού κόμπλεξ με τα αγγλικά, ο έλληνας Πρωθυπουργός μετατράπηκε σε πρωταγωνιστή μιας «σταντ απ κόμεντι». Τον άνθρωπο η κυβέρνηση του οποίου, επιχειρώντας να χειραγωγήσει την ενημέρωση, ήταν έτοιμη να δώσει άδεια τηλεοπτικού στον κρατικοδίαιτο επιχειρηματία Καλογρίτσα, με εγγύηση ένα δανεικό βοσκοτόπι σ’ ένα νησί του Ιονίου. Τον Πρωθυπουργό που έχει καταφέρει να τον στηρίζει όλη η ραδιοτηλεοπτική αγορά πλην ελάχιστων εξαιρέσεων – τις οποίες ο ίδιος κατακεραυνώνει ως υποχείρια διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Ανοησίες, φυσικά. Και άσφαιρα πυρά. Οι επιχειρηματίες έχουν, προφανώς, δικαίωμα να επιλέγουν την κυβέρνηση που τους συμφέρει – οι επιλογές τους κρίνονται όχι με την καταιγιστική και στρεψόδικη λογική της εχθροπάθειας που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά από την ανιδιοτέλεια ή μη των επιλογών τους. Ο βαθμός εξάρτησης των συμφερόντων τους από το κράτος παραδίδει τους επιχειρηματίες ανυπεράσπιστους στην κριτική.

Τι μένει από όλον αυτό τον θόρυβο που ανακινεί ο Τσίπρας επιδιώκοντας να αναζωπυρώσει την έχθρα και την πώλωση; Ευτυχώς, μόνο θόρυβος. Η δημοκρατία, ευτυχώς, βγαίνει από την περιπέτεια Τσίπρα θεσμικώς θωρακισμένη και ισχυρότερη. Οι θεσμοί άντεξαν. Και μαζί, άντεξε και ο Τύπος. Αντεξαν οι ανεξάρτητες δημοσιογραφικές φωνές, παρά τον πόλεμο της λάσπης και τις προσπάθειες ελέγχου τους από την κυβέρνηση.

Υπ’ αυτούς τους όρους, ό,τι συμβαίνει πλέον είναι απλά αστείο. Απογυμνώνει μια ήδη γυμνή εξουσία, που χρησιμοποίησε τα αριστερά στερεότυπα ως φύλλα συκής. Με το καλό, λοιπόν, η ανάδειξη του Πέτρου Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Θάνατος στη διαπλοκή.