Δρομέας είναι, όπου θέλει πάει

Οι άνθρωποι είναι σε τέτοια κατάσταση που όλα μπορείς να τα περιμένεις από αυτούς – μέχρι και το να προτείνουν να μεταφέρουμε πάνω σε ρόδες τον Λευκό Πύργο στα Σκόπια και σε αντάλλαγμα να βάλουμε στη θέση του ένα υπερμέγεθες άγαλμα του Ζάεφ πάνω στον Βουκεφάλα και σε φάση σούζας. (Στα πλαίσια του διεθνισμού πάντα). Αφού όπως λέει και η Αχτσιόγλου δεν είναι κακό να αγαπάμε τους ξένους λαούς – μόνο που στην πολιτική δεν σε εκλέγουν για να αγαπάς, ή να ερωτεύεσαι, αλλά για να προασπίζεις τα συμφέροντα της δικής σου χώρας. Αμα είναι να αγαπήσει κάποιον κανείς, υπάρχει και ο Κατρούγκαλος, που διαθέτει και μαντιλάκι.

Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε να μεταφέρουμε και την προτομή του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου στη Σόφια (γιατί όχι, στα πλαίσια της αγάπης των λαών) – εξάλλου και οι δωσίλογοι της Κατοχής, τι ήταν, αν προεκτείνουμε τη λογική Αχτσιόγλου; Κάποιοι Ελληνες που απλώς αγάπησαν τους Γερμανούς, ή τους Ιταλούς, όπως άλλοι ηράσθησαν τη μαμα-Μόσχα και τη «μεγάλη σοβιετική πατρίδα». Οι μεν στο όνομα του χιλιόχρονου Ράιχ, οι δε στο όνομα της Οπερας, οι τρίτοι της επανάστασης. Καθένας διαλέγει ό,τι θέλει. (Περί ορέξεως σπανακοτυρόπιτα). Και εκείνοι ξένους λαούς αγάπησαν σφόδρα και, έρωτι τετρωμένοι, έκαναν ό,τι έκαναν. Ποιος μπορεί να καταδικάσει την αγάπη; Η πολιτική είναι ένας τρυφερός, αλλόκοτος έρωτας μεταξύ των λαών, και ας πάνε να λένε εκείνοι οι κακόψυχοι άνθρωποι, ο Θουκυδίδης και ο Μακιαβέλι.

Τώρα πώς γίνεται να μην αγαπάς το 70% των συμπατριωτών σου που είναι κατά της συμφωνίας (πέραν του ταξικού «Ποτέ με αυτούς» και το «Ή αυτοί, ή εμείς») και να λατρεύεις, αίφνης, υπερταξικά, όλους τους Σκοπιανούς, προλετάριους και αστούς, αυτό είναι ένα διαστροφικό θέμα που πιθανώς επιδέχεται μόνον κλινική προσέγγιση και ενδεχόμενο ζουρλομανδύα. Βέβαια η τρέλα είναι ταλέντο και υπ’ αυτή την έννοια μπορούμε να δεχτούμε μέχρι και τη μεταφορά σούμπιτου του Τύμβου του Καστά στα Σκόπια, με τρεχούλια, και με αντάλλαγμα τη μετεγκατάσταση του καζίνου της Γευγελής στα Γιαννιτσά όπου έχει και πολλούς εθνικιστές που συχνάζουν, ανεξέλεγκτοι, στις καφετέριες και μιλούν κατά των Πρεσπών.

Μια άλλη καλαίσθητη πρόταση θα ήταν να τοποθετηθεί στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων, πάνω σε κυκλικό, υψηλό βάθρο, ένας παραλληλόγραμμος όγκος από μπετόν (ο χαλκός είναι ακριβός) μεγέθους τεσσάρων μέτρων και επί δύο και επί ένα, που θα συμβολίζει ένα υπερμέγεθες κομμάτι μακεδονικού χαλβά και θα δοξάζει τη γλυκύτητα της φιλίας των δύο λαών – στην επιγραφή, από κάτω, θα έχει και τη διευκρίνιση: «Χωρίς γλουτένη».

Εχουν σαλτάρει οι άνθρωποι; Οχι, έχουν σαλταρισμένη ιδεολογία, άρα κάνουνε αποδιαρθρωμένους συλλογισμούς. Αφού διέπραξαν τη ζημιά με τις Πρέσπες και δεν μπορούν να χωνέψουν το ότι υπάρχει τόση οργή εναντίον τους σε όλη τη χώρα, πάνε να μας εξευμενίσουν με κιτς αγάλματα του Μεγαλέξαντρου, τα οποία επιπλέον έχουνε φτιάξει κακόγουστοι Σκοπιανοί. Τότε να μας δώσει και ο Ερντογάν τουρκικά αγάλματα του Κολοκοτρώνη να τα κοτσάρουμε κάτω απ’ την Ακρόπολη, σε αντάλλαγμα με ένα δικό μας, του Ιμπραήμ (αν και ήταν Αιγύπτιος), ή του Δράμαλη. Τι Δερβενάκια, τι ντουρντουβάκια.

Αυτή, δε, η παντελής έλλειψη αισθητικής  είναι πολύ χειρότερη απ’ την πολιτική ψευδο-σημασία της ανταλλαγής του εξαιρετικού Δρομέα του Βαρώτσου με ένα σκοπιανό άγαλμα-καρακιτσαριό. (Ισως μας πούνε, βέβαια, «Δρομέας είναι, όπου θέλει πάει»). Αλλά βέβαια το τρισχειρότερο είναι πως αυτή η πρόταση δεν έγινε από κανέναν δυνάμει άμουσο υπουργό, αλλά απ’ την υπουργό Πολιτισμού. Εδώ ακόμα και ο Θεός σηκώνει τα χέρια, σε στάση ικεσίας. Εκτός αν θέλουνε το σκοπιανό άγαλμα-κακούργημα για άλλους λόγους: ας πούμε για να διορίσουνε κάποια άτομα που δουλειά τους θα είναι να κόβουν τα νύχια του Μεγαλέξανδρου και να πεταλώνουν κάθε τόσο το άλογο.

Ισως αυτή η εκδοχή να είναι και η πιθανότερη: οι προσλήψεις. Δεν μας έφτανε το εξαίσιο άγαλμα-μνημείο των πεσόντων στην ΕΡΤ, το οποίο θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε με έναν καλλιτεχνικό βράχο απ’ τα Σκόπια – και βέβαια υπάρχει και το άλλο ζήτημα: του σεξισμού. Είναι άδικο να φέρουμε μόνο έναν άντρα, τον Μεγαλέξαντρο, ενώ πρέπει να τηρηθεί και η ποσόστωση, άρα οφείλουμε να παραγγείλουμε στους Σκοπιανούς και ένα σοσιαλιστικού ρεαλισμού άγαλμα της Ολυμπιάδος, η οποία να είναι έφιππη και ιδίου μεγέθους.

Μάλλον θα το σκέφτηκε κι αυτό η υπουργός Πολιτισμού, αλλά ο Βαρώτσος δεν είχε κάνει ακόμα τη θηλυκή Δρομέα, ώστε να του προτείνει να κάνουμε διπλή ανταλλαγή. Δηλαδή, είναι φανερό πως λόγω της ιλιγγιώδους ιδεολογίας μπορούν να σκεφτούν, πλέον, τα πιο εξωφρενικά πράγματα, τα πιο σουρεάλ, και να τους φανούν λογικά, αυτονόητα. Οπότε, συν την έμφυτη αγένεια, να προτείνουνε στον κάθε καλλιτέχνη να κάνει πράγματα – όπως συνηθίζει ο σταλινισμός – που εξυπηρετούν το κόμμα, πέραν της Τέχνης, η οποία είναι απλώς προς χρήση, ανταλλακτική, «για το καλό του λαού» πάντα. Πάρε έναν Βαρώτσο, δώσε μου έναν Φούφουτο. (Για να κατευνάσουμε τους ετερόδοξους). Εν ψυχρώ.

Κατά βάθος δεν είναι κυνισμός, αλλά  πακτωμένος ιδεοκαταναγκασμός που δεν σέβεται κανέναν. Ούτε το έργο τέχνης, ούτε τον καλλιτέχνη. (Και τι θα γίνει στη Θεσσαλονίκη με τις προτομές του Ιωνα Δραγούμη και των Μακεδονομάχων που είναι όλες κλεισμένες στα Σφαγεία; Να τις ανταλλάξουμε με κανένα άγαλμα της Μίρκας Γκίνοβα;).

Και μιας και αγαπάμε τόσο πολύ τους ξένους λαούς δεν είναι καιρός να κάνουμε τράμπα και με τους Ιρανούς το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη, με ένα του Ξέρξη; Ή, έστω, με ένα του πέρση στρατηγού Μεγάβυζου; (Και χωρίς σουτιέν).