Ενας Τσίπρας χωρίς Τσίπρα

Στις 24 Ιουνίου 1963, ο Πρόεδρος Τζ. Φ. Κένεντι πήγε στη Βόννη και απευθύνθηκε στο νεοσύστατο γερμανικό ειρηνευτικό σώμα λέγοντας:

«Ο Δάντης είπε κάποτε πως οι πιο καυτές θέσεις στην Κόλαση προορίζονται για εκείνους που σε περίοδο ηθικής κρίσης διατηρούν την ουδετερότητά τους».

Στην πραγματικότητα τέτοια φράση στον Δάντη δεν υπάρχει.

Οι ειδικοί υποθέτουν πως ο JFK αναφερόταν με δικά του λόγια σε ένα σημείο του «Inferno» όπου ο Βιργίλιος μιλάει απαξιωτικά για τους «δειλούς αγγέλους», «εκείνους που δεν επαναστάτησαν, ούτε έμειναν πιστοί στον Θεό τους, αλλά στάθηκαν στην άκρη».

Δάντης ή Κένεντι, μικρή σημασία έχει. Η έννοια της ουδετερότητας σε περίοδο κρίσης είναι αφόρητη από μόνη της.

Το ξέρει. Γι’ αυτό συνήθως επικαλείται ευγενείς προφάσεις, όπως την υπηρεσία του «εθνικού συμφέροντος», την ανάγκη της «συναίνεσης» ή την άρνηση της «διχαστικής λογικής». Προφάσεις για αμαρτίες.

Μικρά μαθήματα Ιστορίας.

Ο Εθνικός Διχασμός (1915-1936) ξεπεράστηκε μόνο όταν ηττήθηκαν εξαντλημένες και οι δυο πλευρές.

Στη ρωσική κρίση (1917-1922) έβαλε τέλος ο Κόκκινος Στρατός.

Ο βαθύς διχασμός στην Ισπανία της δεκαετίας του ’30 έληξε με την επικράτηση του Φράνκο (1939). Κι ο ελληνικός παρατεταμένος εμφύλιος της δεκαετίας του ’40 με τη νίκη των κυβερνητικών δυνάμεων στον Γράμμο (1949).

Ο διχασμός στη Γαλλία του ’50 για την Αλγερία εκτονώθηκε με την επιστροφή και την επιβολή του Ντε Γκολ το 1958. Κι ο διχασμός που οδήγησε την Ελλάδα στη δικτατορία  έκλεισε με την αποκατάσταση της δημοκρατίας (1964-1974).

Με τον φόβο της «διχαστικής λογικής» θα είχαμε μείνει στη «δημοκρατία του Παπαδόπουλου».

Ενας διχασμός φυσικά δεν είναι ομαλή, ούτε ευχάριστη κατάσταση.

Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε οι μεγάλοι διχασμοί λήγουν πάντα με νίκες και ήττες, με χαμένους και κερδισμένους, ποτέ με νταραβέρι και συναλλαγή. Διότι διαφορετικά δεν λήγουν ποτέ κι ανακυκλώνονται στο διηνεκές.

Και φυσικά δεν διεξάγονται με όρους «αστικής ευγένειας» που λέει ο Δένδιας. Σε αντίθεση με τις χοροεσπερίδες.

Ακριβώς λοιπόν για να λήξει ο διχασμός που δρομολογήθηκε το 2011 χρειάζεται ένα καθαρό αποτέλεσμα. Χωρίς υποσημειώσεις, αστερίσκους και συμψηφισμούς.

– Είτε με την αποτροπή «της παλινόρθωσης ενός κατεστημένου που θέλει να επανέλθει για να εκδικηθεί» – όπως λένε οι μεν…

– Είτε με μια «στρατηγική ήττα» του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να διασφαλιστεί η ανόρθωση της χώρας – όπως λένε οι άλλοι…

Αλλος δρόμος δεν υπάρχει. Για την ακρίβεια οιοσδήποτε άλλος δρόμος θα εγκλωβίσει τη χώρα στην ομηρεία ενός χαμένου που δεν θα έχει ηττηθεί. Απλώς θα παρατείνει την κρίση.

Ποιος το θέλει αυτό; Ποιος το εισηγείται;

Ακόμη χειρότερα. Ποιος νομίζει ότι μπορεί να σφυρίζει τη λήξη στο ημίχρονο, να αλλάζει ομάδα ή τους κανόνες του παιχνιδιού σε κάθε κατεβασιά;

Αυτή η «απολίτικη πολιτική αντίληψη» είναι που βύθισε τελικά το Ποτάμι αύτανδρο στις Πρέσπες. Και απαξιώνει προκαταβολικά κάθε (εμφανή ή undercover) επιχείρηση διάσωσης του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα.

Φυσικά θα είναι λάθος να μετρήσουμε τους πρόθυμους όλους μαζί.

Ανάμεσά τους υπάρχουν τυχοδιώκτες που ψάχνουν απεγνωσμένα να επιβιώσουν.

Υπάρχουν «χρήσιμοι ηλίθιοι» των οποίων η διαθεσιμότητα (αλλά όχι η χρησιμότητα) μετριέται με προσωπικές ατζέντες.

Υπάρχουν και σούργελα.

Δεν λένε πάντα τα ίδια. Πρώτα κυκλοφόρησε η θεωρία ότι τα παιδιά τα έκαναν μπάχαλο το 2015 αλλά από τότε άλλαξαν.

Να το δεχτώ. Αλλωστε όλους τους αλλάζει η εξουσία.

Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι άξια επαίνου μια ομάδα ασυνείδητων που βούλιαξε τη χώρα. Επειδή τελικά έκανε κωλοτούμπα μήπως σώσει το τομάρι της;

Το παραμύθι επανήλθε δριμύτερο κι ενισχυμένο: άλλαξε ο ίδιος ο Τσίπρας.

Στον δρόμο για την Ευρώπη, περίπου όπως ο Σαούλ έγινε Παύλος στον δρόμο για τη Δαμασκό.

Το θαύμα το επιβεβαίωσε κι ο Αρχιεπίσκοπος. Αλλά δεν το είδαμε.

Διότι αν άλλαξε, τι απέγινε ο αλλαγμένος; Εγινε κάτι καλύτερο από εκείνο που ήταν;

Πού κρύβεται ο «αλλαγμένος Τσίπρας» και δεν το δείχνει; Γιατί δεν ζητά βοήθεια αν τον κρατούν αιχμάλωτο στο Μαξίμου πριν αλλάξει ξανά;

Η λογική είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να έκανε ό,τι έκανε αλλά ο Τσίπρας γενικά είναι καλό πράγμα. Δήλωση αναπόδεικτη. Και αξιωματική.

Αλλους τους τρώει για μπρέκφαστ (Μουζέλης). Αλλοτε πιάνει πουλιά στον αέρα (Αλιβιζάτος). Ενώ στο ίδιο ρεπερτόριο κυριαρχεί η κυρία Θεοδώρα με το σουξέ «Αλέξη είσαι ηγέτης/ η κάθε σου λέξη ομόνοια, καταπέλτης!».

Ποιος Τσίπρας, όμως; Ενας Τσίπρας που εμφανίζεται ξαφνικά αποστειρωμένος. Ατσαλάκωτος. Συμπαθητικός. Ο Τσίπρας του πρόθυμου μυαλού τους.

Ετοιμος να συστηθεί ξανά και ξανά. Χωρίς Πολάκη, Παππά, Παπαγγελόπουλο και Σπίρτζη. Χωρίς Λαυρεντιάδη και Παπακώστα. Χωρίς ΕΡΤ και Τράπεζα Αττικής. Χωρίς παρακράτος, Τουλουπάκη, Καρτερό και Documento. Χωρίς προληπτικές συλλήψεις και Ρουβίκωνα.

Ενας Τσίπρας χωρίς Τσίπρα.

Η άποψη φυσικά είναι τόσο γραφική που ευθύς αμέσως πνίγηκε στα μπουγέλα.

Διότι ο Τσίπρας είναι όλα τα παραπάνω. Ούτε θα υπήρχε χωρίς αυτά. Ούτε θα υπήρχαν χωρίς αυτόν.

Ομολογώ όμως ότι τόση καλοσυνάτη επιείκεια και τέτοια ανεξάντλητη κατανόηση σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.

Μένει λοιπόν η απορία: γιατί άραγε οι σκληροί πολέμιοι του διχασμού κόπτονται να πέσει ο Τσίπρας στα μαλακά; Για να διαιωνιστεί ο διχασμός; Ποιους συμφέρει η ισοπαλία;

Ακόμη περισσότερο όταν η μετεκλογική επιβίωση του (όποιου) ηττημένου και κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ (με την έννοια ότι η ΝΔ έχει αποδείξει διαχρονικά αντοχή σε νίκες και ήττες) είναι ξεκάθαρα το ζητούμενο. Και σε καμία περίπτωση το δεδομένο όπως προεξοφλούν οι καλοθελητές.

Φυσικά δεν μπορώ να απαντήσω για τον καθένα διότι ο καθένας είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, ακόμη κι όταν ομαδοποιούνται.

Ηλικίες, απογοητεύσεις, ήττες, ανταγωνισμοί, φιλοδοξίες, όλα παίζουν στο παιχνίδι.

Σε κάθε εκδοχή διχασμού άλλωστε υπάρχουν αφελείς που αρέσκονται να νομίζουν ότι μπορούν να μιλούν και με τις δυο πλευρές σε βάρος και των δυο πλευρών. Εκείνοι που θεωρούν ότι δικαιούνται να μην μπλέξουν, που έλεγε ο Κένεντι. Που αυτοπροσκλήθηκαν να σφυρίζουν τα φάουλ.

Είναι το ψώνιο της «κοινής αποδοχής».

Ασκείται συνήθως από εκείνους που διψούν για αποδοχή. Και δεν την έχουν.