Πολιτικό unfair

Ωρύεται η Χαριλάου Τρικούπη με το unfair Τσίπρα να οργανώσει «προοδευτικό φόρουμ» με τη συμμετοχή ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών (άλλο ένα έργο Μπούλμαν – Παπαδημούλη), μία μόλις ημέρα πριν από το έκτακτο συνέδριο του ΚΙΝΑΛ. Ολα αυτά θα συμβούν στο τέλος του μήνα, αυτού εδώ του μήνα, και το ενδιαφέρον στην οργισμένη αντίδραση της Χαριλάου Τρικούπη έγκειται νομίζω στο γεγονός ότι ζητούν από τον Τσίπρα να… τηρήσει τη δεοντολογία, αίτημα που θα το προσομοιάσω με τις σταγόνες που στάζουν πού και πού από την ουρά του γαϊδάρου!

Δεν ξέρω γιατί η πρόεδρος Φώφη περίμενε μια άλλη συμπεριφορά από τον Τσίπρα. Ποια ήταν εκείνα δηλαδή τα στοιχεία που της έδειχναν ότι ο τύπος, αποθαρρυμένος από την αποτυχία του εγχειρήματος με τη «Γέφυρα» της συναλλαγής και της εξαχρείωσης, θα τα παράταγε και θα προσπαθούσε να συμμαζέψει τους οπαδούς του με άλλον τρόπο.

Ομως, ευθύνεται και εκείνη για όλο αυτό που συμβαίνει με τον Τσίπρα και τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες: δεν αντέδρασε εγκαίρως και κυρίως με αυστηρότητα απέναντι στον σχεδιασμό που από διετίας είχε ξεκινήσει εδώ και στις Βρυξέλλες, με αποτέλεσμα σήμερα να βρισκόμαστε σε αυτή την κατάσταση. Θρασύτατα ο άλλος, να μη σέβεται ούτε το ελάχιστο της πολιτικής δεοντολογίας…

(Από την άλλη πλευρά νομίζω ότι καλό του κάνουν του χώρου της Κεντροαριστεράς αυτές οι εξόφθαλμες παραβιάσεις κάθε έννοιας πολιτικής τάξης: συσπειρώνουν τον κόσμο γύρω από αυτόν που νιώθει ότι αδικείται…)

Υποκρισία

Ποταμοί μελάνης έχουν χυθεί σε αυτό τον τόπο, κατακλύζοντας έντυπα όλων των μορφών και των ποιοτήτων, αναφορικά με τη διαπλοκή, και ειδικότερα εκείνο το σκέλος της που αναφέρεται στη «στενή», πιο «στενή» δεν γίνεται, σχέση μεταξύ της οικονομικής (και όχι μόνο) ολιγαρχίας και της πολιτικής. Αναφέρομαι φυσικά στη σχέση αυτή που πολύ σχηματικά μπορεί να ονομαστεί «ο δώσας και ο πιάσας»!

Και όπως έχω επισημάνει και σε παλαιότερες αναφορές μου, το έγκλημα είναι διττό – για καθέναν που «τα πιάνει» (εν προκειμένω πολιτικό) υπάρχει ένας τουλάχιστον που «τα δίνει» προκειμένου να επιτύχει τις, συνήθως άνομες, επιδιώξεις του.

Προς τι όμως όλη αυτή η ενδεχομένως και βαρετή εισαγωγή; Προκειμένου να τονίσω την υποκρισία της κυβέρνησης Τσίπρα. Η οποία στήριξε όλη της την προεκλογική και άλλη, εκστρατεία, κατά του «σάπιου παλαιού πολιτικού συστήματος» στο γεγονός ότι ορισμένοι εκπρόσωποί του ήταν όντως «σάπιοι», εκτός από απρόσεκτοι: συνελήφθησαν με τη γίδα στην πλάτη, κατά πώς τους χαρακτηρίζουν οι συμπατριώτες μου εκ της ευάνδρου Ηπείρου.

Την υποστήριξε λοιπόν όλη αυτή την εκστρατεία, έκανε καριέρα με συνθήματα και υπερβολές και αφού αποκόμισε ό,τι είχε να αποκομίσει, επιχειρεί τώρα να ελαφρύνει το αδίκημα της δωροδοκίας/δωροληψίας. Παύει πλέον να είναι κακούργημα. Του λοιπού θα αντιμετωπίζεται ως πλημμέλημα – ήτοι το μάξιμουμ της ποινής έτη πέντε και αυτά με αναστολή!

Δεν ξέρω ποιος είχε αυτή την ωραία ιδέα (προφανώς όχι ο πανέξυπνος και σοβαρός υπουργός Καλογήρου – άλλοι του την προώθησαν), όμως όποιος και να την είχε, μας έστειλε ένα ωραίο, ολοκάθαρο, μήνυμα: φεύγουμε όπου να ‘ναι και φυλάμε τα νώτα μας, προστατεύοντας τους ανθρώπους μας…

Φήμες (;)

Ρωτώ εγώ, τώρα, εγνωσμένης καλοπιστίας άτομο όπως είμαι: μία τέτοια τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα μπορεί να αποσυνδεθεί – και με ποιον τρόπο – από τις φήμες που κάνουν τον γύρο της Αθήνας (και αποτυπώθηκαν προ καιρού τόσο εμφαντικά, πρωτοσέλιδα, στο «Καρφί») ότι γνωστός εκπεσών επιχειρηματίας που κάποτε εθεωρείτο της απολύτου εμπιστοσύνης του συστήματος ΣΥΡΙΖΑ, διατείνεται εδώ και εκεί ότι διαθέτει DVD στο οποίο έχει καταγράψει τις «συναλλαγές» του με δύο υπουργούς της κυβέρνησης Τσίπρα;

Και άντε πες ότι δεν έχει σχέση με αυτό, ωραία; Με τον Μανόλο τον Πετσίτη και τις δραστηριότητές του παρά τω πλευρώ κορυφαίων… συμμαθητών του, όπως ο Νίκος ο Παππάς, έχει σχέση; Ούτε;

Και πάλι εντάξει, κανένα πρόβλημα. Με τις φήμες που διαχέονται από καιρό τώρα για λογαριασμούς στην… ξενιτιά, offshore, τη σχέση με τη Βενεζουέλα και το καθεστώς Μαδουρο, έχει σχέση η τροποποίηση;

Δεν περιμένω απαντήσεις. Αυτό που έχω όμως να επισημάνω είναι ότι πρόκειται για μια πρωτοβουλία που βγάζει μάτι ότι δεν είναι αγαθών προθέσεων…

Συριζοελίτ

Στο μεταξύ και ευκαιρίας δοθείσης επειδή με ρωτούν πολλοί και διάφοροι, ποιοι ανήκουν σε αυτή την οικονομική ελίτ στην οποία αναφέρθηκε ο Πρωθυπουργός, χωρίς να πει ονόματα φυσικά, κατά την προχθεσινή συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, υποθέτω, υποθέτω λέω, ότι θα αναφέρεται σε όσους μπαινοβγαίνουν ή μπαινόβγαιναν στο Μέγαρο Μαξίμου από την πίσω πόρτα. Από αυτή την επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου.

Ο κυρ Χρήστος Καλογρίτσας, ας πούμε, πριν τον καταστρέψουν ολοκληρωτικά, ανήκε στη συριζοελίτ. Ο Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο επονομαζόμενος χαϊδευτικά και Λούα Λούα, είναι μία άλλη περίπτωση. Ο κύριος Δημήτρης Κοντομηνάς, ο καναλάρχης, ωσαύτως. Και διάφοροι άλλοι. Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Εγώ ανέφερα, ενδεικτικά, τρία ονόματα, που το καθένα σέρνει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία. Αν χρειαστεί θα επανέλθω με περισσότερα. Και λεπτομέρειες…

Συλλήψεις στη Μολδαβία

Η είδηση που έφτασε από τη μακρινή Μολδαβία οφείλει να συνεγείρει κάθε φιλότιμο δημοσιογράφο: δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας του εγκρίτου κυρίου Βαξεβάνη, του αποκαλούμενου παρ’ ημίν και his master’s voice, συνελήφθησαν στο αεροδρόμιο της μολδαβικης πρωτεύουσας Κισινάου, και κρατήθηκαν επ’ ολίγον, για άγνωστους λόγους. Φυσικά την καταδικάζω την ενέργεια των μολδαβικών Αρχών που αποτελεί επιχείρηση φίμωσης του πασίγνωστου, διεθνώς, για τους αγώνες του εντύπου, το οποίο ως γνωστόν είναι από τους καλύτερους – αν όχι ο καλύτερος – φίλους της αλήθειας.

Τι ήθελαν οι δημοσιογράφοι στη Μολδαβία, είναι ηλίου φαεινότερο: να συντηρήσουν πάση θυσία το θέμα Γεωργιάδη, το οποίο ακολουθώντας τους νόμους της επικοινωνίας «ξεφούσκωσε» εντελώς το τελευταίο διάστημα, παρά τις προσπάθειες των βορβορωδών υπογείων του Μεγάρου Μαξίμου να το κρατήσουν στον αφρό.

Εμένα όμως δεν μου προξενεί εντύπωση αυτό – αναμενόμενο ήταν. (Αν υπήρχε έργο να προταχθεί και να αντιπαρατεθεί στη φιλολογία της ΝουΔου, προφανώς τα υπόγεια του Μαξίμου θα ασχολούνταν με την προώθηση αυτού του έργου. Εργο δεν υπάρχει, άρα να ταΐσουμε τον κόσμο με μπόλικο ακόμη Γεωργιάδη, να ξέρει τι κουμάσια έχει στους κόλπους της η ΝουΔου.)

Οπως είπα εμένα δεν εκπλήσσει η αποστολή που οργανώθηκε. Με εντυπωσιάζει η… αυτοσυγκράτηση που επιδεικνύει ο εκδότης του εντύπου και αποφεύγει να καταγγείλει εκείνον που βρίσκεται πίσω από τη σύλληψη των δύο δημοσιογράφων. Διότι, φως – φανάρι, την εντολή στις μολδαβικές Αρχές για τη σύλληψη των δημοσιογράφων την έδωσε (για ευνόητους λόγους) ο Μαρινάκης, ο οποίος ως γνωστόν είναι ο ουσιαστικός αρχηγός της ΝουΔου, «προϊστάμενος» και καθοδηγητής Κυριάκου, του οποίου επιστήθιος φίλος είναι ο Νίκος Γεωργιάδης!..

Παραισθήσεις

Θα κλείσω για σήμερα με ένα ιστορικό περιστατικό, το οποίο έχει ως πρωταγωνιστή τον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Γέρο της Δημοκρατίας, έναν από τους δεινότερους ρήτορες που πέρασαν από την πολιτική ιστορία της χώρας.

Μια φορά, λέει, ο Γεώργιος Παπανδρέου αγόρευε στη Βουλή, σε μια ταραγμένη από τα πολιτικά πάθη περίοδο. Στο κλίμα της εποχής, βουλευτής της Δεξιάς προσπαθούσε να τον αποσυντονίσει υβρίζοντάς τον συνεχώς. Απτόητος ο Γεώργιος Παπανδρέου από τις διακοπές, συνέχισε να απευθύνεται στο Σώμα, ώσπου αιφνιδίως σταμάτησε:

– Ποιος μίλησε;

– Εγώ, εγώ, φώναξε περιχαρής, διότι τα κατάφερε επιτέλους, ο διακοψίας.

– Α εσείς; Τότε δεν έχει καμία σημασία, είπε ο Γέρος της Δημοκρατίας και συνέχισε.

Θυμήθηκα το περιστατικό, με αφορμή κάτι φληναφήματα περί δημοσιογραφίας, ΔΟΛ και άλλων τινών που ανάρτησε σε site του, ο his master’s voice εκδότης Βαξεβάνης, ένα ακόμη φαινόμενο και αυτός του καιρού μας. Ο κακομοίρης έχει παραισθήσεις. Κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη και νομίζει ότι όλοι είμαστε ίδιοι. Εμ, δεν είμαστε. Ούτε θα γίνουμε. Μην πασχίζει λοιπόν να μας εξομοιώσει. Χαμένος χρόνος.

– Ποιος μίλησε; Α εσείς; Τότε δεν έχει καμία σημασία, Κωστάκη…