Στήνει μέτωπο απέναντι στην Ακροδεξιά

Ενας φόνος, μια περιοχή, μια εγκληματική οργάνωση – και ένας κίνδυνος που μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά στη γειτονιά του. Δεν ήταν «δικός μας» ή «δικός τους». Ηταν όμως η αιτία να γνωρίσουμε το φίδι που μεγαλώνει στο περιθώριο. Ηταν εκείνος που ανάγκασε το κράτος να λάβει τα μέτρα του απέναντι στην ελληνική Ακροδεξιά -και η θυσία του δεν έχει ξεπληρωθεί ακόμα. Τι κοινό έχει ο Φύσσας με το Κίνημα Αλλαγής; Εκ πρώτης όψεως, όχι πολλά. Χρειάζεται, όμως, μια δεύτερη ματιά.

Είναι πολλά αυτά που διαχρονικά μπορεί να καταλογίσει κανείς στη δημοκρατική παράταξη. Υπάρχει, όμως, μια πράσινη κληρονομιά που εχθροί και φίλοι αναγνωρίζουν αναντίρρητα: η εθνική συμφιλίωση, η αναμόρφωση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περιθωριοποίηση των άκρων έχουν, κυρίως, πασοκικό αποτύπωμα. Κι όμως, η ιστορία έπαιξε περίεργα παιχνίδια. Ηταν το ΠΑΣΟΚ που δέχτηκε τις πρώτες επιθέσεις ακροδεξιού τύπου στην αρχή της κρίσης. Βρισκόταν στην κυβέρνηση όταν ακούστηκαν τα πρώτα συνθήματα για το «μπουρδέλο» τη Βουλή. Οι βουλευτές του βαφτίστηκαν προδότες, ενώ τα στελέχη του δέχονταν επιθέσεις ακόμα και στα σπίτια τους. Δύο μήνες μετά τη δολοφονία Φύσσα, μια αφίσα της νεολαίας ΠΑΣΟΚ για την επέτειο του Πολυτεχνείου, που έβαζε τη φωτογραφία του δίπλα σ’ αυτές των Γρηγόρη Λαμπράκη, Σωτήρη Πέτρουλα και Νίκου Τεμπονέρα, κρίθηκε ακατάλληλη από τις αριστερές οργανώσεις που μιλούσαν για «πολιτική εκμετάλλευση του φόνου». Τι κι αν κανείς εξ αυτών δεν ανήκε στο κόμμα; Το ΠΑΣΟΚ, που τότε βρισκόταν στο στόχαστρο της σημερινής κυβέρνησης, ήταν ο πιο εύκολος στόχος. Ασυναίσθητα έκανε ένα βήμα πίσω. Παραδίδοντας έναν προνομιακό του χώρο, τη μάχη απέναντι στα άκρα, στους υπόλοιπους. Σε αντιφασιστικές ομάδες που στο όνομα του «αντιφασισμού» επέλεγαν τους τρόπους δράσης των υπολοίπων.

ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ. Εχουν περάσει έξι χρόνια από το έγκλημα στο Κερατσίνι. Η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης βρίσκεται ακόμα σε εκκρεμότητα – και αυτή τη φορά η κυβέρνηση διατείνεται πως είναι αριστερή. Η Ακροδεξιά φυτρώνει πλέον ύπουλα σε όλη την Ευρώπη. Είναι πλέον εμφανές ότι η μάχη εναντίον της δεν χρειάζεται συριζαϊκή σφραγίδα έγκρισης. Και το Κίνημα Αλλαγής, μετά την εμπειρία της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, δεν κάνει πια βήματα πίσω. Ειδικά όταν τα στελέχη του διαπιστώνουν πως η κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την ακροδεξιά απειλή για μικροκομματικούς λόγους μιλώντας για δημιουργία ενός «προοδευτικού μετώπου», όταν στην πραγματικότητα το μόνο που επιδιώκει είναι η διάσωσή της. Και όλα αυτά αποκρύπτοντας εντέχνως την τετράχρονη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ. Γι’ αυτό την Πέμπτη 28 Μαρτίου ο κεντροαριστερός φορέας πάει (για πρώτη φορά) στο Κερατσίνι, στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα Μερκούρη». Τον συντονισμό της εκδήλωσης εναντίον της Ακροδεξιάς θα έχει ο εκ ΔΗΜΑΡ προερχόμενος Θόδωρος Μαργαρίτης. Μετά την παρέμβαση της Φώφης Γεννηματά, στη συζήτηση θα συμμετέχουν ο Γιώργος Καμίνης (που ως δήμαρχος Αθηναίων «μπλόκαρε» επανειλημμένα τη Χρυσή Αυγή), ο Ξενοφών Κοντιάδης, ο Πάσχος Μανδραβέλης και ο Δημήτρης Ψαρράς – άνθρωποι διαφορετικοί ο ένας από τον άλλο, δείγμα κι αυτό του ρόλου που φιλοδοξεί να αναλάβει.

Λίγες ημέρες πριν από το συνέδριο, στο Κίνημα Αλλαγής αποφάσισαν να καθορίσουν την ατζέντα και να διεκδικήσουν εκ νέου ηγετικό ρόλο στον κεντροαριστερό χώρο. «Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» δεν λέει το τραγούδι; Ε, ας τσιμπήσουν κι αυτοί κάτι από τον Αλέξη Τσίπρα.