Λειτουργούν ως καθεστώς

Τον Δεκέμβριο του 2012 ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος πήρε μια πρωτοβουλία για τη συνεργασία των κοινοβουλευτικών δυνάμεων που απεκάλεσε κοινοβουλευτικό δημοκρατικό τόξο. Η Φώφη Γεννηματά συνέχισε ακριβώς αυτή την πολιτική εστιάζοντας σε ζητήματα που σχετίζονται με τη Δημοκρατία, η οποία αμφισβητήθηκε, από το 2009-2010 και μετά, από εξωθεσμικές δυνάμεις, από δυνάμεις δηλαδή που δεν σχετίζονται με τον πυρήνα της, αλλά και θεωρήθηκε από πολλούς δυστυχώς και περίπου υπαίτια για τα δεινά της χώρας.

Σήμερα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη υπάρχει πολιτικό πρόβλημα με δυνάμεις ακροδεξιές, με δυνάμεις λαϊκιστικές που συνδυάζονται, όμως, απολύτως με τις ακροδεξιές δυνάμεις και ενίοτε ταυτίζονται. Οι φορείς όμως του λαϊκισμού, της δημαγωγίας, των εύκολων δήθεν λύσεων που τελικά στρέφονται πάντα εις βάρος του λαού, δεν εκκινούν μόνο από τη Δεξιά, αλλά τόσο και από την Αριστερά, όσο ακόμη κι απ’ το Κέντρο σε ορισμένες χώρες, με χαρακτηριστικότερη περίπτωση εκείνη της Τσεχίας.

Είναι αναμφισβήτητο ότι αποτελεί έναν από τους στόχους όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ο αγώνας εναντίον της Ακρας Δεξιάς και του λαϊκισμού, απ’ όπου αυτές κι αν προέρχονται, από όποια άποψη ή πολιτική πλευρά κι αν εκπορεύονται. Στην Ελλάδα όμως ζούμε εδώ και χρόνια και μια άλλη ιδιαιτερότητα. Οι παλαιοί εταίροι της Ακροδεξιάς, που δεν ήταν ακροδεξιοί οι ίδιοι αλλά συγκεντρώνονταν μαζί τους στις πλατείες ως δήθεν αγανακτισμένοι, αυτοί οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι, αυτές οι πολιτικές δυνάμεις, αναζητούν σε κάθε περίπτωση την ευκαιρία να μιλήσουμε για την Ακροδεξιά, χρησιμοποιώντας την όμως ως ψευδο-μπαμπούλα. Οταν στη Βουλή π.χ. η Χρυσή Αυγή ανεβάζει τους τόνους χρησιμοποιώντας τις χειρότερες δυνατές λέξεις (προδότες, πουλημένοι κ.λπ.) εγείρονται αυτομάτως ως νέοι αγανακτισμένοι οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ γιατί βρίσκουν υπαρξιακή ευκαιρία. Χωρίς την Ακροδεξιά οι ίδιοι δεν έχουν στίγμα. Δεν έχουν καμία υπόσταση αφού ό,τι υποσχέθηκαν το έχουν αθετήσει και είναι απολύτως άλλοι και διαφορετικοί από αυτούς που παρουσιάστηκαν. Και προφανώς η έξαρση του λόγου τους περί Ακροδεξιάς είναι πρόσχημα και πολιτική τακτική. Ετσι όπως μιλούν για αυτήν είναι ωσάν ολόκληρη η Αθήνα, ολόκληρη η Θεσσαλονίκη, όλη η Βόρεια Ελλάδα και τελικά όλη η Ελλάδα να είναι γεμάτη από ακροδεξιούς, όπου κρυμμένοι σε δεκάδες χιλιάδες γιάφκες οργανώνουν την ανατροπή της Δημοκρατίας. Αυτά παρουσιάζουν οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ούτε καν να διαισθάνονται τη γελοιότητα των επιχειρημάτων τους. Επιδιώκουν να καταστήσουν τη Νέα Δημοκρατία συγγενή πολιτική δύναμη με αυτούς που υπονομεύουν τη Δημοκρατία και απευθυνόμενοι σε εμάς, στο Κέντρο και στην Κεντροαριστερά, μας απευθύνουν πρόσκληση να πάμε εμείς μαζί δήθεν για να αντιμετωπίσουμε τους ακροδεξιούς που θέλουν να καταργήσουν το Σύνταγμα και να ανατρέψουν τη Δημοκρατία.

Πρόκειται για την επιτομή της αστειότητος. Πρόκειται περί προσχήματος. Πρόκειται περί μικροκομματικής-ψηφοθηρικής αλχημείας. Πρόκειται περί σκέψεων που μηχανεύονται οι ίδιοι εκλογικώς απελπισμένοι άνθρωποι που επιτίθενται στις εταιρείες δημοσκοπήσεων, που αδυνατούν να καταχωρίσουν στην πολιτική βιοθεωρία τους ότι η Δημοκρατία έχει στιγμές της νίκης και της ήττας. Αποτελεί τελικώς ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτική δύναμη που εξελέγη δημοκρατικά αλλά ασκώντας την εξουσία έδειξε τον πραγματικό του χαρακτήρα. Τελικώς το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η κυβερνώσα παράταξη σκέφτεται και συχνά λειτουργεί ως καθεστώς. Και οι τεχνητές της πολώσεις αποτελούν απλή έκφραση αυτού του καθεστωτισμού.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος είναι συνταγματολόγος και βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής