Δεν έχει πλάκα

Γνώρισα τον Γιώργο Κυρίτση, χιουμορίστα. Εκανε χοντρά αστεία, τα δημοσίευε στον Τύπο, έτσι έγινε ευρύτερα γνωστός. Θα μπορούσε να είναι «δικός μας», αλλά ένα μέρος του χιούμορ του ήταν άγριο, απέναντι. Ηταν θέμα χρόνου να βρεθούμε και τοις πράγμασι απολύτως απέναντι, κι αυτό έγινε τον Δεκέμβριο του 2008, μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και τα πρωτοφανή επεισόδια που ακολούθησαν, τα οποία σηματοδότησαν την κατάρρευση του αθηναϊκού κέντρου ως κελύφους κοινωνικής και οικογενειακής ζωής. Προκαλώντας ζημιές και στο Κολωνάκι, στην απάτητη «Σκομπία» του 1944, οι ταραξίες της εποχής έπαιρναν τη ρεβάνς. Κι ανάμεσα στους απολογητές τους ήταν ο Αλέξης Τσίπρας και, μαζί του, ο Γιώργος Κυρίτσης.

Θυμάμαι τον Τσίπρα, τότε, ισορροπιστή ανάμεσα στην υπεράσπιση της τάξης και στους ταραξίες. Ο Κυρίτσης, πλάι του, ήταν ο «κοινωνιολόγος». Ανάμεσα σε εκείνους που διακήρυσσαν ότι υπάρχει «καλή και κακή βία». Η «καλή βία» τους έδινε εμπνεύσεις. Παραμονές Πρωτοχρονιάς, δημοσιεύτηκε στην κομματική «Αυγή» το τραγουδάκι: «Ω έλατο, ω έλατο τι ωραία που αρπάζεις / Στο Σύνταγμα, στο Σύνταγμα τι ωραία που αρπάζεις! / Μπάτσους γεμάτο στα κλαδιά / Και διμοιρίες στη σειρά / Ω έλατο, ω έλατο δε θα μου τη γλιτώσεις / Βρε θα σε κάψω μια βραδιά /Κι ας έχει μπάτσους στα κλαδιά». Είχαν πυρπολήσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα και έπρεπε να βρεθεί ο θούριος του επαναστατικού μηδενισμού.

Κάπως έτσι πέρασε ο καιρός, με τον ΣΥΡΙΖΑ να ισορροπεί μεταξύ επαναστατικού (ή και σκέτου) μηδενισμού ή, όταν η συγκυρία το απαιτούσε, κυνικής προσαρμογής στον ρεαλισμό. Ο Κυρίτσης, πάντως, εκπροσωπούσε συνήθως τον επαναστατικό μηδενισμό. Είχε γοητεία η (καλή, ως τι ευγένεια) βία, είχε και πλάκα – ιδίως αν ήσουν από την πλευρά εκείνων που την ασκούν, όπως έλεγε ο Πρωθυπουργός. Ηταν τόσο ποιητικό να καις εχθρικούς στόχους: «μπάτσους», τράπεζες, κάδους σκουπιδιών, μαγαζιά – τον καπιταλισμό.

Ολα αυτά, θα μπορούσαν να είναι ένα ωραίο αριστερό μεταπολιτευτικό παραμύθι. Είχε όμως πολλά θύματα η μεταπολίτευση στο όνομα της «καλής βίας»: από τα θύματα της τρομοκρατίας ώς τα θύματα του εμπρησμού της Μαρφίν. Και δεν είναι ωραίο να ξεχνάς. Ούτε είναι δημοκρατικό να νταντεύεις την αλητεία που επιμένει στη δήθεν μαμή της ιστορίας – επειδή σε αυτή την αλητεία αναγνωρίζεις ιδεολογικά συγγενείς, συλλογικότητες.

Σύντροφε Κυρίτση, δεν έχει πλάκα. Εχει πόνο, δάκρυα – και βαθιές πληγές στο σώμα της δημοκρατίας.