Αυτή που λεν ζωή γλυκιά

Μετά την αθώωσή της ανέκτησε το όνομά της. Δεν είναι πλέον «το 19χρονο μοντέλο που συνελήφθη στο Χονγκ Κονγκ». Είναι η Ειρήνη Μελισσαροπούλου από τη Μυτιλήνη που θα μπορούσε να είναι το παιδί όλων μας. «Οχι, δικό μου παιδί δεν θα μπορούσε να είναι. Εγώ θα μεγάλωνα το παιδί μου με αρχές» είναι σαν να ακούω την απάντηση πολλών. Που ίσως και να είναι οι ίδιοι με αυτούς που έσπευσαν στα σόσιαλ μίντια να κρίνουν ότι θα έπρεπε η Ειρήνη να εκτίσει ποινή. Τι έχουμε εδώ; Την ψευδαίσθηση μίας αυτοαναφορικής αρετής στην οποία εγκλωβίζονται πολλές φορές οι γονείς.

Τι να κάνουν κι αυτοί; Από την εποχή που ονειρεύονταν για τα παιδιά τους καλές σπουδές έχει μεσολαβήσει μια Ελλάδα των διακοποδανείων και άλλη μία της απλήρωτης ΔΕΗ. Σήμερα έχουν να αντιμετωπίσουν το τέρας ενός μεταλλαγμένου ευδαιμονισμού έτσι όπως κυκλοφορεί ξαμολημένος στις ινσταγκραμικές φωτογραφίες με τα duck faces και τα τουρλωμένα σώματα, αγοριών και κοριτσιών. Και αν οι γονείς, εν μέρει δικαιολογημένα στα χρόνια των μισθών των 300 ευρώ, αγωνιούν για την οικονομική αποκατάσταση των παιδιών τους, εκεί έξω υπάρχουν πολλά παιδιά που τους ενδιαφέρει πρωτίστως η δημοσιότητα. Οχι όπως την έχει αναφέρει ο Γουόρχολ στα χρόνια της αθωότητας, αλλά έτσι όπως την έχουν αναγάγει σήμερα σε επιστήμη οι Καρντάσιανς. Το «θα σε κάνω μοντέλο» ακούγεται σαν το «θα σε κάνω βασίλισσα» μίας άλλης εποχής. Από εκεί και πέρα, εκπυρσοκροτεί η αφέλεια οπότε το να γεμίσουν οι οθόνες μας από αυτήν την εφιαλτική εικόνα της Ειρήνης το κόκκινο μίνι, τις over knee μπότες, την κουκούλα και τις χειροπέδες στο αεροδρόμιο του Χονγκ Κονγκ είναι θέμα χρόνου.

Μακάρι το κορίτσι να ξεπεράσει γρήγορα τη δραματική εμπειρία. Αλλά έτσι όπως βλέπω τη φωτογραφία της σύλληψής της, εκείνο το αφελές τραγουδάκι που έλεγε «Σε πλάνεψε η ντόλτσε βίτα, αυτή που λεν ζωή γλυκιά» μου φαίνεται κωμικοτραγικά επίκαιρο.