Στον αέρα

Τι είναι αυτό που συντονίζει τη συγκίνηση και το ενδιαφέρον μας όταν συμβαίνει μια αεροπορική τραγωδία; Τι είδους αυτοματισμός μάς καθηλώνει στο άκουσμα ενός τέτοιου δυστυχήματος ακόμη και αν έχει συμβεί στην άλλη άκρη του πλανήτη; Με έχει απασχολήσει επανειλημμένα αυτό το θέμα ίσως και λόγω της νοσηρής – όπως τη χαρακτηρίζουν οι φίλοι μου – εμμονής μου να παρακολουθώ τα σχετικά ντοκιμαντέρ στην τηλεόραση. Και έχω καταλήξει ότι το ένα είναι αυτή η «φάρσα της τεχνολογίας». Το πιο σύγχρονο μέσον μεταφοράς που η κατασκευή και η μετακίνησή του υποστηρίζεται από ένα πολύπλοκο σύστημα οργάνων, υπηρεσιών και ανθρώπων υπόκειται στη λεγόμενη «απειλή του ενός χιλιοστού». Κάποιες βίδες που ήταν ένα χιλιοστό πιο λεπτές απ’ όσο έπρεπε ή που βιδώθηκαν ένα χιλιοστό πιο χαλαρά, μπορούν να προκαλέσουν πολύνεκρα δυστυχήματα. Οι καπεταναίοι λένε πως η θάλασσα, αν την «σεβαστείς», αν δεν την πας κόντρα στα καπρίτσια της, δύσκολα σου επιφυλάσσει κινδύνους. Δυστυχώς, οι πιλότοι δεν μπορούν να ισχυρισθούν το ίδιο.

Είναι όμως και κάτι ακόμη. Αυτές οι συνθήκες που προσδίδουν ενδιαφέρον σε ένα λογοτεχνικό έργο αλλά τραγικότητα στην πραγματική ζωή. Αυτοί οι 70, 100, 157 στο δυστύχημα της Ethiopian Airlines, άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών, διαφορετικών καταβολών που μπαίνουν σε ένα αεροπλάνο για διαφορετικούς λόγους, με διαφορετικά σχέδια, άλλος εγκαταλείποντας κάτι και άλλος επιστρέφοντας κάπου, άλλος πετώντας προς το άγνωστο και άλλος προς την ασφάλεια του οικείου, βρίσκονται όλοι μαζί δεμένοι με την αόρατη κλωστή του θανάτου. Να έχεις ζήσεις μια ζωή ανάμεσα στους δικούς σου ανθρώπους και να πεθαίνεις μαζί με αγνώστους. Να έχεις μπει στο αεροσκάφος με την έστω και αγωνιώδη ευφορία που καλλιεργεί η προοπτική του ταξιδιού και λίγα λεπτά αργότερα να αντικρίζεις τον θάνατο. Να τον αντικρίζεις; Αλλο ένα συνειρμικό ερώτημα. Συνειδητοποιούν άραγε τα θύματα τα τελευταία τους δευτερόλεπτα; Την κάθετη πτώση προς το τέλος τους; Οι ελάχιστοι που έχουν επιβιώσει σπάνια μιλούν.