Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει

Σύμφωνα με τον κανονισμό της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (στην οποία είμαι μέλος), οι προϋποθέσεις για την υποψηφιότητα μιας ταινίας για τα βραβεία IRIS είναι: να είναι ελληνικής παραγωγής ή συμπαραγωγής, να διαθέτει πιστοποιητικό ελληνικής ιθαγένειας από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και να έχει κάνει πρώτη δημόσια προβολή σε κινηματογραφική αίθουσα (εμπορική ή σε φεστιβάλ) στο έτος που αφορά τα βραβεία (για τα βραβεία που θα δοθούν εφέτος, οι ταινίες θα πρέπει να έχουν παιχτεί από 1 Ιανουαρίου ώς 31 Δεκεμβρίου 2018).

Αναφέρω παρακάτω τις 18 μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας που έχουν υποβληθεί για να διεκδικήσουν βραβεία: 1968 του Τάσου Μπουλμέτη, Chinatown – Τα τρία καταφύγια της Αλίκης Δανέζη Κνούτσεν, Holy Boom της Μαρίας Λάφη, Motherland του Γιώργου Ευθυμίου, Scopophilia των Ν. Λαμπροπούλου και Ηλ. Αγγελετοπούλου, The waiter του Στηβ Κρικρί, Αιγαίο SOS του Πιέρρου Ανδρακάκου, Αίθουσα αναμονής του Αλέξανδρου Λεονταρίτη, Ακίνητο ποτάμι του Αγγελου Φραντζή, Ελεύθερο Θέμα της Στέλλας Θεοδωράκη, Η δουλειά της του Νίκου Labôt, Η Νύχτα τ’  Αγι’ Αντώνη του Θανάση Σκρούμπελου, Οι θεριστές του Στέφανου Ετιέν Καλός, Οίκτος του Μπάμπη Μακρίδη, Παύση της Τόνις Μίσιαλη, Σ΄αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει του Γιώργου Πανουσόπουλου, Τα δάκρυα του βουνού του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου και Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ του Μάριου Πιπερίδη.

Βάζω στοίχημα ότι η συντριπτική πλειονότητα όσων θα διαβάσουν αυτό το κείμενο και δεν είναι του κινηματογραφικού χώρου, δεν γνωρίζει αυτές τις ταινίες με την εξαίρεση του «1968», του «Αιγαίου SOS», του «Οίκτου», άντε και του «Σ΄αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει». Αρκετές απ’ αυτές έχουν παιχτεί στις αίθουσες, προσφάτως είδαμε τη «Δουλειά της» και την «Παύση», και ναι, όλες έχουν σίγουρα παιχτεί σε κάποιο φεστιβάλ. Ε και; Τι σημαίνει αυτό για τον κόσμο; Απολύτως τίποτε. Να τι σημαίνει.

Πολλές ταινίες των οποίων την ύπαρξη η πλειονότητα του ελληνικού κοινού αγνοεί πλήρως, καλούνται να λάβουν μέρος σε μια κούρσα για βραβεία που κάτω από τη φανταχτερή ονομασία «Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου», σου δίνουν την εντύπωση ότι πρόκειται για τα ελληνικά Οσκαρ – και εδώ γελάμε. Στα Οσκαρ, στα BAFTA και στα CESAR, το κοινό είναι σε θέση να γνωρίζει ποιες ταινίες διεκδικούν βραβεία. Το «Roma» ας πούμε, βγήκε σε απελπιστικά περιορισμένο κύκλωμα αιθουσών στις ΗΠΑ, αλλά το ήξερε και η κουτσή Μαρία πριν πάρει το Οσκαρ.

Το δικό μου ερώτημα: Γιατί δεν γίνεται μια πιο σοβαρή, μια πιο οργανωμένη, μια πιο ολοκληρωμένη κίνηση έτσι ώστε όλες αυτές οι ταινίες να έρθουν σε πραγματική, άμεση, ουσιαστική επαφή με τον κόσμο; Να μάθει ρε παιδί μου κι ο κόσμος ποιες τέλος πάντων είναι αυτές οι ταινίες που πάνε για βραβείο. Να μάθει ότι… υπάρχουν!

Δεν θα πω εγώ πώς μπορεί να γίνει αυτό, είμαι όμως βέβαιος ότι προσπάθειες μπορούν να γίνουν μέσα από την υγιή συνεννόηση και καλών προθέσεων συνεργασία δημιουργών, διανομέων, Ακαδημίας και αιθουσαρχών.

Λέξεις – κλειδιά εδώ βέβαια, είναι οι «υγιής συνεννόηση και καλών προθέσεων συνεργασία». Γιατί όποιος πιστεύει ότι είναι αδύνατον να γίνει μια Εβδομάδα Ελληνικών Ταινιών Υποψήφιων για τα Βραβεία IRIS 2019 σε κάποιες αίθουσες, πολύ απλά κάνει λάθος. Μια χαρά μπορούν να γίνουν όλα, αρκεί να το θέλουν όλοι, και να είναι έτοιμοι να συνεργαστούν. Για σκεφτείτε μια δυνατή καμπάνια, τα ΜΜΕ να προβάλλουν την εκδήλωση, να γίνεται ένας θόρυβος.

Και αν κάποιοι θα πρέπει να ρίξουν χρήματα, να το κάνουν. Οι ίδιοι δεν είναι αυτοί που γκρινιάζουν για την απαξία απέναντι στον ελληνικό κινηματογράφο; Ε, να βάλουν το χέρι στην τσέπη, να στήσουν μια εκδήλωση επιπέδου και να προσπαθήσουν πολεμήσουν με πράξη την απαξία. Για καλό θα είναι.

Υπάρχει όμως καλή θέληση; Γιατί αυτό που εγώ, και όχι μόνον, εισπράττω είναι μια αόρατη όψη του ελληνικού κινηματογράφου και η φαιδρή εικόνα μιας Ακαδημίας που ψηφίζει μόνον για την… ίδια την Ακαδημία. Κάτι σαν μεταξύ μας υπόθεση. Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει.

Μεταξύ μας… σινεμά.