Γιάννης Αναστασάκης

Δεν βλέπω όνειρα. Ποτέ δεν έβλεπα. Ολοι μου λένε πως δεν γίνεται! Προφανώς, βλέπω αλλά δεν τα θυμάμαι. Μπορεί να είναι κι έτσι. Η αλήθεια είναι πως κάποια σπαράγματα ονείρων ίσως έχω δει. Πριν από κάνα μήνα, ας πούμε, είδα τη μάνα μου, που μου έλεγε με ήσυχο παράπονο: «Με ξέχασες.». Δεν ζει εδώ και δυο χρόνια – αδύνατο να μπορεί να μιλήσει πια. Και δεν την ξέχασα. Μάλλον εγώ το… κατασκεύασα αυτό το σύντομο όνειρο. Εξάλλου, δεν είχε αρχή, μέση, τέλος. Δεν είχε τόπο δράσης. Δεν είχε χρόνο. Δεν είχε καλό φωτισμό – ένα αμυδρό φως στο πρόσωπό της. Μόνο ήχο είχε. Αν πίστευα στη μετά θάνατον ζωή θα το ανέφερα ως μια σύντομη συνδιάλεξη. Ισως αυτό. Αλλά δεν το μετράω για όνειρο.

Παλιότερα, με έχω πιάσει να διηγούμαι στη Ζαχαρούλα ότι «χθες το βράδυ πετούσα». Απαλά στον αέρα. Χωρίς προσπάθεια και χωρίς αίσθηση κινδύνου. Εικόνες από τη γη που κυλούσε από κάτω μου, όπως αυτές που χαζεύουμε από ένα παράθυρο αεροπλάνου. Λίγο πιο χαμηλά. Οχι στα σύννεφα. Θυμόμουν ότι έτρεξα πεντέ – έξι μέτρα, σαν για να πάρω φόρα, και με ένα μικρό τίναγμα του αριστερού ποδιού προς τα πάνω βρέθηκα στον αέρα. Επαιρνα ύψος σιγά σιγά. Χαμογελούσα. Ή έτσι νόμιζα. Κι αυτή η πτήση άχρονη. Χωρίς τέλος. Χωρίς προσγείωση. Ούτε αυτό το μετράω για όνειρο. Ολοι οι άνθρωποι διηγούνται παρόμοια όνειρα. Ισως να το διάβασα ή να το άκουσα κάπου και το πήρα για δικό μου. Αφού εγώ δεν βλέπω όνειρα.

Κοιμάμαι λίγο. Αυτό θα φταίει. Και κοιμάμαι βαθιά. Ο Χριστόδουλος μου έκανε ένα πρωί 39 κλήσεις για να με ξυπνήσει. Τις 38 δεν τις άκουσα καθόλου. Περίμενε έξω από την ΕΜΣ υπομονετικά. Μέχρι να έρθω κι από την Περαία – στου Γιάννη το άδειο σπίτι κοιμόμουν – η αναχώρηση για Αθήνα καθυστέρησε. Δεν μου θύμωσε. Και, πάντως, όνειρο δεν έβλεπα για να πω ότι αυτό φταίει που με κράτησε. Να έβλεπα, τουλάχιστον, μια περιπέτεια, ένα όνειρο ερωτικό, ένα χορταστικό εφιάλτη με κυνηγητά, μια ιστορία από τα παλιά που αναβίωσε η μνήμη, να πω εντάξει. Τίποτα. Κανένα όνειρο. Υπνος βαθύς και καθαρός από όνειρα. Ασε που το σπίτι πια το πούλησε ο Γιάννης. Κανένα ίχνος από τον ύπνο, από τις κλήσεις, από όνειρα.

Εχω καταλήξει πως όνειρα βλέπω μονάχα στον ξύπνιο μου. Αμα κλείσω τα μάτια: μόνο σκοτάδι. Κι άμα έχω κοιτάξει πριν τον ήλιο, βλέπω κάτι μικρές κηλίδες. Πίσω από τα βλέφαρα. Αλλά δεν είναι κηλίδες ονείρων. Κάποια οφθαλμαπάτη. Ενα ξεγέλασμα ότι το σκοτάδι δεν είναι τόσο πηχτό όσο νόμιζα. Οτι ο «ζόφος», που λέει κι η Μαρία, έχει περιοχές γκρίζου φωτός, κάτι συννεφάκια. Μπορεί να φταίει κι ο Σινόπουλος για αυτό το γκρίζο φως. Αντε τώρα να εξηγήσεις. Ανοίγεις τα μάτια κι υποδέχεσαι το φως. Ξαφνιάζεσαι που είναι ακόμα εκεί. Και συνεχίζεις με μάτια ανοιχτά. Εγώ αυτό κάνω. Και ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά: έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις, χωρίς φτωχούς και πλούσιους, χωρίς πολέμους και βάσανα, χωρίς κραυγές και χωρίς φόβο. Κοινοτοπίες…

Στον ξύπνιο μου ονειρεύομαι. Αλλά αυτά τα όνειρα μετρούν για όνειρα; Μήπως είναι ψευδαίσθηση; Παιχνίδι του μυαλού; Κάπως θα λέγονται. Αλλά όχι όνειρα. Κανένα όνειρο.

Δεν βλέπω όνειρα. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Να πάρω τώρα ένα τηλέφωνο τη Χαρά που περιμένει. Η Χαρά βλέπει όνειρα. Αυτό μας έλειπε. Θα ακούσω τη φωνή της κι ύστερα θα κοιμηθώ. Οπως ξέρω: βαθιά. Χωρίς όνειρα.