Τι θα κάνουμε με την κλιμάκωση;

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρούμε μία κλιμάκωση στον αριθμό των επιθέσεων της ομάδας Ρουβίκωνας (εννέα επιθέσεις σε δεκατρείς ημέρες). Είναι λογικό ο αριθμός αυτός να προκαλεί προβληματισμό, καθώς παρά τα όποια μέτρα έχουν ληφθεί η δυναμική της οργάνωσης αντί να μειώνεται αυξάνεται. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Σε πρόσφατη ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ηγετικό μέλος του Ρουβίκωνα έσπευσε να αποδώσει το μπαράζ των επιθέσεων στις δυνατότητες της οργάνωσης, καθώς, όπως υποστήριξε, υπάρχουν πολλά ενεργά μέλη της ομάδας τα οποία δεν είναι γνωστά στην Ελληνική Αστυνομία. Υπάρχει βάση σε αυτή την αιτιολογία, δεν είναι όμως η μοναδική.

Ο Ρουβίκωνας δεν είναι η πρώτη αναρχική (με την κλασική βέβαια σύγχυση για τον ρόλο του Μαρξισμού) οργάνωση που εμφανίζεται στην Ελλάδα. Αντίθετα, η χώρα μας έχει μία παράδοση δεκαετιών σε αναρχικές οργανώσεις.  Επίσης, όσοι είναι έστω και λίγο γνώστες της ιδεολογίας και της φιλοσοφίας του αναρχισμού θα βρουν τον Ρουβίκωνα αρκετά φτωχό σε αυτόν τον τομέα. Μπορούμε να πούμε πως είναι μία αναρχική οργάνωση της εποχής των Μνημονίων που εκμεταλλεύτηκε το γενικότερο κύμα αγανάκτησης και την τάση στη ριζοσπαστικοποίηση πολλών νέων ανθρώπων. Τι είναι όμως αυτό που καθιστά τον Ρουβίκωνα επιτυχημένο (με όρους συμμετοχής και παρέμβασης);

Ο πρώτος παράγοντας είναι η επικοινωνιακή στρατηγική του. Επί της ουσίας ο Ρουβίκωνας είναι η πρώτη οργάνωση που χρησιμοποιεί με επιτυχημένο τρόπο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δεν είναι περιχαρακωμένοι σε μία κατάληψη ή στα Εξάρχεια, τουναντίον οι επιθέσεις καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα, τόσο από πλευράς γεωγραφικής έκτασης, όσο και επιλογής στόχων. Ο δεύτερος είναι η απλοϊκή ιδεολογία. Δεν μιλάμε για μία οργάνωση που απευθύνεται σε συνειδητοποιημένους αναρχικούς και αντεξουσιαστές, αλλά σε μία οργάνωση που διεκδικεί για τον εαυτό της έναν ιδιόμορφο ρόλο «Ρομπέν των Δασών» και στην οποία χωρούν όλοι όσοι θέλουν να εκφράσουν την «αγανάκτησή» τους κατά του κράτους. Ο τρίτος λόγος είναι η περιορισμένη αίσθηση κινδύνου. Οι περισσότερες επιθέσεις που κάνουν τα μέλη του Ρουβίκωνα δεν επισύρουν σημαντικές ποινές, με αποτέλεσμα ακόμη και η καταδίκη να μη λειτουργεί ιδιαιτέρως αποτρεπτικά, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις να τους δένει περισσότερο με την οργάνωση.

Εκ των πραγμάτων μία οργάνωση όπως ο Ρουβίκωνας δεν είναι τόσο απλό να αντιμετωπιστεί. Χρειάζεται μία συνολική και συγκροτημένη στρατηγική, η οποία θα ενσωματώνει και την επικοινωνιακή διάσταση. Για να μπορέσει να ανακοπεί η δράση του Ρουβίκωνα πρέπει σαφώς η πολιτεία να είναι άτεγκτη με τις έκνομες δραστηριότητες των μελών της (ακόμη και αν οι ποινές είναι μικρές). Παράλληλα όμως θα πρέπει να απομυθοποιήσει και να απονομιμοποιήσει ηθικά την ιδεολογία της οργάνωσης (η οποία στοχεύει στην ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και στην επιβολή μίας αναρχικής – κομμουνιστικής κατάστασης).

Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος είναι διεθνολόγος, δρ. Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και νέων απειλών