Προσφορά €70 και λες κι ευχαριστώ!

Λοιπόν, επειδή όσο ζεις μαθαίνεις και είναι ωραίο να μαθαίνεις ακόμα και για πράγματα που μπορεί διόλου να σε αφορούν, προσφάτως έμαθα τούτο. Στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, χώρας υποτίθεται φτωχής, η οποία πιάστηκε και αυτή στα πλοκάμια της οικονομικής κρίσης των τελευταίων χρόνων πολύ πριν από την Ελλάδα (και η οποία βγήκε από την κρίση πολύ πριν από την Ελλάδα), ένα απολύτως φυσιολογικό κόστος για γυναικεία κόμμωση με βαφές και όλα τα συμπαρομαρτούντα ξεπερνά τα… 150 ευρώ. Σαν να λέμε δηλαδή ότι στην Ιρλανδία αν θες να βάψεις τα μαλλιά σου πρέπει να πληρώσεις κάτι λιγότερο από το μηνιάτικο νοίκι που πληρώνεις για να ζήσεις σε ένα δυάρι, άντε δυομισάρι, σε κάποια περιοχή της Αθήνας, όπως π.χ. τα Πατήσια ή τα Πετράλωνα.

Το ίδιο ποσό ισχύει και για το μανικιούρ και το πεντικιούρ. Και επειδή, ως γνωστόν, μια φωτογραφία ισούται με 1.000 λέξεις, ρίξτε μια προσεκτική ματιά σε αυτήν που δημοσιεύουμε εδώ, ευγενική προσφορά της φίλης μου της Βενετίας που βρέθηκε στο Δουβλίνο πριν από λίγο καιρό, οπότε μου μετέφερε αυτές τις πληροφορίες που ίσως να μην είναι τελικά τόσο μη απαραίτητες όσο αρχικώς φαίνονται.

Η φωτογραφία που βλέπετε εδώ είναι τραβηγμένη Κυριακή απόγευμα σε κεντρική οδό της πόλης του Δουβλίνου, όπου μαθαίνω ότι στα κομμωτήρια γίνεται πόλεμος, πατείς με πατώ σε στην κυριολεξία, για το κλείσιμο ενός ραντεβού. Διότι, βλέπετε, η Κυριακή είναι η ημέρα της μεγάλης, σούπερ προσφοράς. Και ξέρετε ποια είναι αυτή η περιβόητη προσφορά που κάνει τις Ιρλανδέζες να «τρελαίνονται» και να χάνουν τ’ αβγά και τα καλάθια έτσι και δεν καταφέρουν να κλείσουν ραντεβού για τότε;

Εβδομήντα ευρώ! Μάλιστα, κυρίες και κύριοι. Εβδομήντα ευρώ είναι η τιμή της προσφοράς για να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους και να μετατρέψουν τα μισητά (για εκείνες) κόκκινα μαλλιά τους σε μελαχρινά ή ξανθά. Αυτά μαθαίνω από την ταξιδιάρα φίλη μου, η οποία πολύ φυσικά προτίμησε (και δικαίως, λογική γυναίκα είναι, επιχειρηματίας) να μην ασχοληθεί με τη δική της κόμμωση στο Δουβλίνο, ούτε και με την περιποίηση των νυχιών της σε χέρια και πόδια.

Για να είμαι ειλικρινής βέβαια, όταν τ’ άκουγα όλ’ αυτά με στόμα και μάτια ορθάνοιχτα, έπιασα τον εαυτό μου ν’ αναρωτιέται. Καλά, βρε παιδί μου, το μανικιούρ, πες ότι αυτό βρίσκεται μέσα στο πρόγραμμα αφού τα χέρια εκτίθενται διαρκώς σε δημόσιους χώρους και το γάντι βγαίνει πιο εύκολα από το παπούτσι. Τα πόδια όμως; Για τον Θεό μας, ποιος ο λόγος να προβείς σε τέτοιο έξοδο κάνοντας πεντικιούρ όταν τις 300 από τις 365 ημέρες του χρόνου κυκλοφορείς με χοντρές κάλτσες και θηριώδεις στρατιωτικές γαλότσες για να προφυλαχθείς από το κρύο, τη βροχή και τη λάσπη; Μόνον εσύ τα βλέπεις τα νυχάκια σου στο κάτω κάτω, έτσι δεν είναι, βρε κορίτσι μου; Αλλά και πάλι, ας το ξεπεράσουμε αυτό, διότι αν είναι να μπούμε στη διαδικασία ερμηνείας του γυναικείου ναρκισσισμού, η κουβέντα δεν πρόκειται να τελειώσει ούτε τον αιώνα τον άπαντα.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι τιμές «παίζουν» σ’ αυτά τα πράγματα σε πόλεις όπως το Παρίσι, το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη, όμως για το Δουβλίνο ειλικρινά δεν το περίμενα. Είναι σχεδόν αστείο να σκέφτεσαι ότι το κόστος ζωής έχει ανεβεί σε τέτοιο επίπεδο σε μια χώρα που μέχρι πρότινος πήγαινε για φούντο.

Και τα γράφω όλ’ αυτά για τις ελληνίδες δεσποινίδες και κυρίες που παραπονιούνται για την ελληνική ακρίβεια, όταν στην Αθήνα ένα φτηνό πεντικιούρ κοστολογείται γύρω στα, ξέρω ‘γώ, 15 ευρώ, την ώρα που η πιο ακριβή περιποίηση μαλλιών με βαφές και όλα τα σχετικά δεν πρέπει να ξεπερνά τα 50. Το πανάκριβο στην Ελλάδα βρίσκεται πολύ πιο κάτω από τη σούπερ προσφορά της Ιρλανδίας! Και αναφέρομαι στα πρωτοκλασάτα ελληνικά κομμωτήρια τώρα και όχι στα συνοικιακά, όπου οι τιμές είναι πραγματικά εξευτελιστικές και δουλειές όπως οι παραπάνω κοστίζουν περίπου όσο δύο πακέτα τσιγάρα, μη πω και λιγότερα.